ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΔΕΚ ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020

Σε στιγμές καθοριστικές για το μέλλον της  πατρίδας και του ελληνισμού, σε στιγμές κινδύνων που ελλοχεύουν από την προκλητική τουρκική επεκτατική πολιτική, η ιστορική αυτογνωσία αποτελεί βασικό στοιχείο επιβίωσης ενός λαού.

Η απότιση φόρου τιμής στους αγωνιστές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, τους ήρωες μάρτυρες της  δημοκρατικής αντίστασης ενάντια στην συνταγματική εκτροπή της χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β΄, καθώς και της τουρκικής βαρβαρότητας κατά τη διάρκεια της εισβολής της Τουρκίας το 1974, που κάποιοι εντός και εκτός Κύπρου συστηματικά μεθόδευσαν, αποτελεί αναβάπτισμα στα αγωνιστικά νάματα μιας ηρωικής γενιάς,  χαλυβδώνει την πίστη και ενδυναμώνει την πεποίθησή μας να παραμείνουμε και σήμερα πρωτοπόροι και πρωταγωνιστές στην αντιμετώπιση των νέων κινδύνων  που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας.

Καλότυχοι όσοι με το θάνατό τους τον καταργούν και περνούν στην αθανασία.

Καλότυχοι όσοι με το τίμιο αίμα τους γράφουν ανεξίτηλα την ιστορία.

Όσοι με τη θυσία τους μετατρέπονται σε φωτεινούς φάρους για να μεταλαμπαδεύουν στις επόμενες γενιές τις αξίες του θυσιαστηρίου τους και παραμένουν αθάνατα σύμβολα για μελλοντικούς αγώνες

Σε αυτή την πορεία δοκιμασίας, αγώνων και θυσιών η κοινότητα της Χλώρακας, όπως και ολόκληρη η επαρχία της Πάφου, έχει να υπερηφανεύεται ότι προσέφερε βαρύ αλλά περήφανο τίμημα. Η ιστορία την κατατάσσει στην κορυφή της προσφοράς προς την πατρίδα και το λαό μας.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές η σκέψη μοιραία καταφεύγει σε αυτούς όπου ο βίος και το έργο τους μας γέμισαν με περηφάνια, μας πρόσφεραν σιγουριά και αισιοδοξία, σημάδεψαν ανεξίτηλα την εποχή τους και ο θάνατός τους πέραν από το βαρύ πένθος που προκάλεσε, αποτελεί οδηγό και παρακαταθήκη για μελλοντική αξιοποίηση και θα πρέπει να καθοδηγεί τα βήματα και τις επιλογές μας.

Και εμείς πιστοί και ταπεινοί προσκυνητές βρισκόμαστε εδώ για ακόμα μια χρονιά,  για να μνημονεύσουμε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια στις κάθε λογής συνωμοσίες, όπου  μοίρασαν τη ζωή τους αντίδωρο χωρίς να κρατήσουν  τίποτα για τον εαυτό τους.

Η προσφορά θυσίας της κοινότητας της Χλώρακας στο βωμό της ελευθερίας της πατρίδας μας την κρίσιμη περίοδο του 1974, κατά την οποία οι λογής-λογής συνομωσίες σε βάρος του κυπριακού ελληνισμού βρισκόντουσαν στο αποκορύφωμά τους και είχαν ως στόχο την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή διχοτομικής λύσης, είναι μεγάλη, σημαντική και συνάμα περήφανη.

Η ηρωική αντίσταση των τιμημένων σήμερα ηρώων της κοινότητας ενάντια στην συνταγματική εκτροπή και την τουρκική εισβολή μας επιβάλλει ως ελάχιστη υποχρέωση την ενθύμηση της προσφοράς και της θυσίας τους:

Ανδρέας Έλληνας 22 ετών, μέλος του Εφεδρικού Σώματος της Αστυνομίας. Δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 1974 σε ενέδρα παράνομων οπλοφόρων της ΕΟΚΑ Β΄.  Ήταν παντρεμένος με την Ερασμία Ανδρέου και πατέρας ενός κοριτσιού, της Γιωργούλλας.

Θεόδωρος Πέτρου 20 ετών, υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο 356 Τ.Π. Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος συμμετείχε με άλλες δημοκρατικές/Μακαριακές δυνάμεις στην κατάληψη στρατιωτικών μονάδων της περιοχής. Έχασε τη ζωή-του εν ώρα καθήκοντος.

Χαράλαμπος Κυρίλλου 19 ετών, μέλος του Εφεδρικού Σώματος της Αστυνομίας. Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος συνόδευσε με άλλους συναδέλφους του τον Αρχ. Μακάριο στη διαδρομή του από τη Λευκωσία στο Κύκκο και στη συνέχεια στην Πάφο. Όταν επιχείρησαν να επιστρέψουν στη Λευκωσία συνελήφθησαν από άνδρες της ΕΟΚΑ Β΄ στο χωριό Ακρωτήρι. Αφού βασανίστηκαν άγρια εκτελέσθηκαν και τα πτώματά τους βρέθηκαν σε περιοχή μεταξύ των χωριών Ύψωνα και Κολόσσι.

Δημήτρης Ζηνιέρης 38 ετών, ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα. Γεννήθηκε στον Άγιο Δομέτιο και παντρεύτηκε τη Δέσποινα Δημοσθένους από τη Χλώρακα. Ένθερμος υποστηρικτής της Δημοκρατίας και του Αρχ. Μακαρίου κατά την εκδήλωση του πραξικοπήματος έσπευσε με άλλους δημοκρατικούς πολίτες να μεταβεί στη Λευκωσία για να αντισταθεί στο πραξικόπημα. Στη διαδρομή προς τη Λευκωσία το λεωφορείο που τους μετέφερε έπεσε σε ενέδρα των πραξικοπηματιών στο χωριό Κολόσσι, όπου και δολοφονήθηκε. Τάφηκε στο κοιμητήριο Λεμεσού και μετά από ταυτοποίηση  τα οστά του μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν με τιμές ήρωα το 2009 στη Χλώρακα.

Χριστόδουλος Πολυδώρου 19 ετών, το τρίτο παιδί του Γιώργου και της Σοφίας Πολυδώρου. Αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή το 1973. Υπηρετούσε τη στρατιωτική-του θητεία στο 398 Τ.Π. Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος την 22α Ιουλίου στις μάχες για την κατάληψη του Τ/Κυπριακού θύλακα του Τζιάους. Θάφτηκε ως ανώνυμος στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας. Τα οστά του ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA και μεταφέρθηκαν για ταφή στη Χλώρακα.

Τέλος στον κατάλογο των ηρώων της Κοινότητας περιλαμβάνεται και ο αγνοούμενος Λεωνίδας Θεοχάρους, 19 ετών. Το 1974 κατά την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο 251 Τ.Π. με έδρα την Κερύνεια μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά από το σημείο της απόβασης. Μετά την κατάληψη της πόλης της Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα το Τάγμα του Λεωνίδα μετακινήθηκε στην περιοχή Μιας Μηλιάς. Κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής σύμφωνα με πληροφορίες συνελήφθη αιχμάλωτος και για τελευταία φορά θεάθηκε στο Γκαράζ Παυλίδη στην κατεχόμενη Λευκωσία  Έκτοτε η τύχη του αγνοείται.

Το αίμα και η θυσία των ηρώων μας μπορεί να μην απέτρεψαν την τραγωδία, τα αποτελέσματα της οποίας συνεχίζονται και τα βιώνουμε καθημερινά μέχρι σήμερα. Διέσωσαν όμως την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στους αδικοχαμένους συμπατριώτες μας, ως στοιχειώδης σεβασμός στους νεκρούς ήρωες μας αλλά και της κρατικής και εθνικής μας αξιοπρέπειας, επιβάλλεται να αγωνισθούμε για να ματαιώσουμε τα σχέδια που επιχείρησαν και συνεχίζουν να επιχειρούν σε βάρος της πατρίδας μας ποικιλώνυμοι πλανητάρχες, σύγχρονοι Πιλάτοι, επιτήδειοι ουδέτεροι, με στόχο την υπονόμευση της κρατικής μας κυριαρχίας, τη νομική και πολιτική αναβάθμιση του ψευδοκράτους, την κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος του λαού μας και την επιβολή λύσης ετεροβαρούς και άδικης, η οποία παραβιάζει παράφορα και προκλητικά το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Παρά τα λάθη και τις παραλείψεις, τις αναίτιες υποχωρήσεις ο λαός μας αντιστάθηκε και ματαίωσε τέτοια εγχειρήματα. Αυτό που δεν πέτυχε η εισβολή του 1974 επιχειρήθηκε να υλοποιηθεί στο όνομα της ΔΔΟ με το σχέδιο Ανάν το 2004. Ο λαός μας  με την ψήφο του έδωσε αποστομωτική απάντηση σε όσους απεργάζονται τα δικαιώματα του κυπριακού ελληνισμού και επιχειρούν να ακρωτηριάσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, πληρώνοντας βαρύ τίμημα για την περήφανη στάση του.

Όπως επιβεβαιώθηκε κατ’ επανάληψη τόσο με τη στάση της Τουρκίας όσο και των εκπροσώπων της στο κατοχικό καθεστώς σταθερός και αμετάθετος στόχος είναι η επιβολή λύσης δυο χωριστών κρατικών μορφωμάτων με χαλαρή συνομοσπονδιακή κεντρική κυβέρνηση και τουρκική επικυριαρχία σε ολόκληρη την κυπριακή επικράτεια μέσω των εγγυήσεων αλλά και της παραμονής κατοχικών στρατευμάτων και μετά τη λύση.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ΔΔΟ όπως κάποιοι την ερμηνεύουν και επιχειρούν να την εφαρμόσουν δεν είναι Ομοσπονδία. Είναι δύο κράτη, είναι Συνομοσπονδία η οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγήσει σε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δύο κράτη, στη δε χειρότερη σε προσάρτηση ολόκληρης της Κύπρου στην Τουρκία.

Οι συνομιλίες στο πλαίσιο του διακοινοτικού διαλόγου και στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) για 44 χρόνια απεδείχθησαν αναποτελεσματικές. Όχι μόνο δεν έφεραν τη λύση ένα βήμα πιο κοντά, αλλά αντίθετα αλλοίωσαν την ουσία του προβλήματος. Από θέμα εισβολής και κατοχής το μετέτρεψαν σε θέμα διακοινοτικής διευθέτησης. Επέτρεψαν στην Τουρκία να παρουσιάζεται ως ουδέτερος τρίτος με «εποικοδομητική στάση» και την ίδια στιγμή να κεφαλαιοποιεί πολιτικά κέρδη.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να υπάρχει προοπτική επίλυσης του προβλήματος πρέπει να εστιάσει τις προσπάθειές του στη σύγκλειση Διεθνούς Διάσκεψη με τη συμμετοχή και των 5 μόνιμων μελών του Σ.Α. για να συζητηθεί η διεθνής πτυχή του προβλήματος, η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων και η κατάργηση των αναχρονιστικών συμφωνιών εγγύησης και συμμαχίας.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει να ακούσει και να αφομοιώσει τη δραματική έκκληση του Αρχ. Μακαρίου στην τελευταία ιστορική του ομιλία στην πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977, ότι «ο διακοινοτικός διάλογος με τη μορφή που διεξήχθη διέδραμε ήδη τη χρησιμότητά του, η Τουρκία τον αξιοποιεί ως άλλοθι για να εδραιώσει τα επεκτατικά της σχέδια. Ως εκ τούτου όσοι ενδιαφέρονται για πραγματική λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία».

Την ίδια στιγμή ο Αρχιεπίσκοπος διακήρυξε με σθένος την έναρξη του μακροχρόνιου αγώνα, κατάληξη του οποίου θα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η εξεύρεση λύσης δίκαιης και βιώσιμης, όπου όλοι οι κάτοικοι της θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα.

Στη βάση των παραπάνω αρχών είναι μεν δύσκολη η ανατροπή των σημερινών δεδομένων, είναι όμως εφικτή. Αρκεί να το πιστέψουμε και να αγωνιστούμε γι’ αυτό.

Η σημερινή προκλητική επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και την ΑΟΖ τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας επιβάλλει αναθεώρηση της τακτικής μας. Θα πρέπει από κοινού Κύπρος και Ελλάδα να υιοθετήσουν κοινή εθνική πολιτική, η οποία να στηρίζεται σε τρείς πυλώνες:

·       Τον πολιτικό με καθορισμό συγκεκριμένων ενεργειών στα Η.Ε. και την Ε.Ε. με στόχο την ματαίωση οποιασδήποτε μορφής πολιτικής ή οικονομικής αναβάθμισης των σχέσεων της με την Τουρκία και την επιβολή κλιμακούμενης μορφής κυρώσεων,

·       Τον ενεργειακό με περαιτέρω προώθηση των σχεδιασμών για ολοκλήρωση του ενεργειακού προγράμματος με την εμπλοκή χωρών τα συμφέροντα των οποίων συγκλείνουν με τα δικά μας, και τέλος

·       Τον στρατιωτικό. Για να μπορούν να έχουν πολιτική και διπλωματική αξιοπιστία οι δύο προηγούμενοι πυλώνες απαιτείται μια αξιόπιστη στρατιωτική υποστήριξη με την ενίσχυση της αμυντικής αποτρεπτικής ισχύος των ενόπλων δυνάμεων Κύπρου και Ελλάδας. Γι’ αυτό και άμεσα επιβάλλεται:

–        Η αναβάθμιση του αξιόμαχου και της επιχειρησιακής ικανότητας της Ε.Φ.

–        Ο εκσυγχρονισμός και η αναβάθμιση των οπλικών της συστημάτων.

–        Η επανενεργοποίηση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

–        Η ενισχυμένη αριθμητικά και οπλικά παρουσία Ελληνικού στρατού στην Κύπρο.

–        Η στρατιωτική συνεργασία με χώρες μέλη της ΕΕ τα συμφέροντα των οποίων στην Αν. Μεσόγειο συμπίπτουν με τα δικά μας.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες και δύσκολες. Δεν πρέπει όμως το φόβο της ηττοπάθειας να επιτρέψουμε να κυριαρχήσει το άδικο και να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην Κύπρο.

Αυτό πρέπει να αποτελεί το συμβόλαιο τιμής του λαού μας με την ιστορία και το έθνος.

Δεν είναι δυνατό αυτά τα  χώματα, τα αιώνια Ελληνικά, να παραδοθούν στους εχθρούς με δική μας υπογραφή.

Σε αυτό τον αγώνα κανένας είτε ζωντανός, είτε νεκρός δεν δικαιούται απουσίας.

Μέχρι την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αποτίουμε φόρο τιμής στους ήρωές μας, αλλά και να καταθέτουμε κάθε χρόνο τον απολογισμός μας και να επαναλαμβάνουμε την υπόσχεση ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε η Κυπριακή Δημοκρατία η οποία συστάθηκε και επιβίωσε με θυσίες και αίμα ηρώων να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών.

Αιώνια θα είναι η μνήμη τους.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 12 Ιουλίου 2020

You may also like