ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Μελετώντας το τελικό κείμενο της έκθεσης του ΓΓ για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, καταγράφουμε το θετικό στοιχείο της ανανέωσης της θητείας της ειρηνευτικής δύναμης χωρίς αλλαγή στους όρους εντολής της.

Παρόλα αυτά η έκθεση κατακλύζεται από αρνητικά στοιχεία για την πλευρά μας τα οποία, λόγω της σημασίας και βαρύτητάς τους, οδηγούν στην διαπίστωση πως οι εκθέσεις του ΓΓ διολισθαίνουν συστηματικά, πλέον, προς αρνητική κατεύθυνση.

Εκ των σημαντικότερων αρνητικών στοιχείων που εντοπίζουμε είναι:

1.    Η απουσία αναφοράς στην κατοχική Τουρκία και στην παράνομη και συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή που είναι η ουσία του κυπριακού προβλήματος.

2.    Η απάλειψη της αναφοράς σε Κυπριακή Δημοκρατία που υπήρχε στο προσχέδιο και η υιοθέτηση της φράσης «κυπριακή κυβέρνηση».

3.    Η αναφορά στο ότι οι προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ οφείλονται στις γεωτρήσεις, τις οποίες η Κυπριακή Δημοκρατία νομίμως και στη βάση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων ασκεί, και η αποφυγή υπόδειξης πως οι εντάσεις αυτές οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στις  παράνομες τουρκικές προκλήσεις.

4.    Η έκκληση ανάπτυξης μηχανισμών («δικούς τους μηχανισμούς, αστυνομικής και πολιτικής φύσης») από τις δύο πλευρές για να αποφευχθούν οι εντάσεις στη νεκρή ζώνη γεγονός που αντιβαίνει των όρων εντολής της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Σημειώνουμε ότι η έκκληση για μηχανισμούς της άλλης πλευράς παραπέμπει σε ανάπτυξη μηχανισμών του ψευδοκράτους, μίας παράνομης οντότητας.

5.    Η μη επίκριση των τουρκικών ενεργειών για παρεμπόδιση της εργοδότησης εκπαιδευτικών στο Ριζοκάρπασο και οι περιορισμοί που επιβάλλονται στην εκπαίδευση των εγκλωβισμένων μας, κατά παράβαση της συνθήκης της Γ΄ Βιέννης.

6.    Το ότι οι υδρογονάνθρακες αναφέρονται ως «ισχυρό κίνητρο για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύση στο κυπριακό πρόβλημα», γεγονός που εντάσσει το θέμα του φυσικού αερίου στο πλαίσιο λύσης του κυπριακού.

Εκτιμούμε πως τα πιο πάνω είναι αποτέλεσμα και της αδράνειας τόσο της κυβέρνησης όσο και των πολιτικών δυνάμεων που στις προηγούμενες εκθέσεις απέφυγαν να αναδείξουν τα αρνητικά στοιχεία και να διεκδικήσουν την απάλειψη ή την διαφοροποίησή τους.

Είναι λοιπόν λογικό όταν τα συντεταγμένα του όργανα του ενδιαφερόμενου κράτους δεν  αντιδρούν στα αρνητικά στοιχεία μιας έκθεσης, οι επόμενες εκθέσεις να διολισθαίνουν σε ακόμα πιο αρνητικές αναφορές εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και προς όφελος της κατοχικής Τουρκίας και του κατοχικού καθεστώτος.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 17 Ιανουαρίου 2019

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

Τόσο από τις δημόσιες δηλώσεις αξιωματούχων της Τουρκίας αλλά και εκπροσώπων του κατοχικού καθεστώτος όσο και από τις δραστηριότητες τους, για ακόμα μια φορά  επιβεβαιώνονται οι Τουρκικοί σχεδιασμοί αναφορικά με την επίλυση του Κυπριακού. Σχεδιασμοί οι οποίοι, όπως πολλές φορές τονίσαμε, περιλαμβάνουν πρώτο και δεύτερο σενάριο:

 

Το πρώτο σενάριο είναι δια μέσου των προνοιών που θα περιλαμβάνονται στη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας όπως αυτές έχουν προκύψει από τις συγκλίσεις, και όχι μόνο, η Τουρκία να μπορεί να ελέγχει κατά τρόπο απόλυτο τη λειτουργία ολόκληρου του κυπριακού κράτους, με κύριο στόχο την μελλοντική σταδιακή του ενσωμάτωση στην τουρκική επικράτεια.

 

Το δεύτερο σενάριο σε περίπτωση αποτυχίας του πρωτου, το οποίο ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, ειναι η νομιμότητα αναγνώρισης και λειτουργίας του τουρκικού κράτους στην κατεχόμενη Κύπρο. Αυτό επιχειρείται ακριβώς μέσα από τις προτάσεις για συνεργασία του κατοχικού καθεστώτος, υποτίθεται, με την Κυπριακή Δημοκρατία, σε ζητήματα που έχουν σχέση με την εξόρυξη και διαχείριση του φυσικού αερίου, καθώς επίσης και άλλα ζητήματα «χαμηλής πολιτικής» όπως ενδεχομένως μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αποχώρηση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ και της οποιαδήποτε επίλυσης προβλημάτων που θα προκύψουν στη νεκρή ζώνη.

 

Είναι γι΄αυτό ακριβώς το λόγο, που εξακολουθούμε να διερωτόμαστε κάτω από αυτές τις οφθαλμοφανείς πια τουρκικές ενέργειες πώς ειναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και πολιτικά κόμματα τα οποία να μην έχουν ακόμα αντιληφθεί τους τουρκικούς στόχους και να επιμένουν ακριβώς στην κατεύθυνση ενεργειών και πολιτικών δράσεων, οι οποίες ουσιαστικά όχι μόνο δεν αναιρούν τους τουρκικού σχεδιασμούς αλλά αντίθετα φαίνεται να τους υποβοηθούν.

 

Για την ΕΔΕΚ παραμένει σταθερό ζήτημα ότι η οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού θα πρέπει να οδηγεί σε ένα κανονικό κράτος, χωρίς εθνοτικούς διαχωρισμούς, με πλήρως κατοχυρωμένη τη δημοκρατία, τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών και με πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την κυπριακή επικράτεια.

 

Ευχόμαστε και ελπίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην εν εξελίξει διερευνητική διαδικασία της εκπροσώπου του Γ.Γ. θα θέσει αυτά τα ζητήματα επιτακτικά και θα προσπαθήσει ώστε τόσο η διαδικασία όσο και η βάση των συνομιλιών να μετακινηθούν προς μια πιο θετική κατεύθυνση όπως είναι η διαδικασία στο πλαίσιο μιας διεθνούς διάσκεψης.

Σε αυτή θα πρέπει να συμμετεχουν τα πέντε μόνιμα μελη του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Ε.Ε., η Κυπριακή Δημοκρατία και οι εγγυήτριες δυνάμεις. Στη διάσκεψη να γίνει κατά προτεραιότητα συζήτηση της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού, που συνιστά:

  • Πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.
  • Επαναπατρισμό των εποίκων.
  • Κατάργηση των αναχρονιστικών συνθηκών εγγύησης και συμμαχίας
  • Διαμόρφωση και κατοχύρωση συνθηκών ελεύθερης επιστροφής των προσφύγων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στις περιουσίες τους.
Γραφείο Τύπου,
Λευκωσία 13 Ιανουαρίου 2019

 

Σχετικά με την έκθεση του Γενικού Γραμματέα (ΓΓ) για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, σημειώνουμε πως παρά το ότι είναι κατανοητό ότι τηρείται μια σχετική ουδετερότητα σε αυτή την περίπτωση όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η διερευνητική προσπάθεια της εκπροσώπου του ΓΓ για το θέμα της επανέναρξης των συνομιλιών, εντούτοις δεν υπάρχει καμία αναφορά στους κινδύνους που ελλοχεύουν από την τουρκική προκλητική συμπεριφορά, τόσο με την αναβάθμιση του στρατού κατοχής όσο και με τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απουσιάζουν επίσης οι αναφορές και για τις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου και άλλων αξιωματούχων.

Τα πιο πάνω είναι γεγονότα τα οποία συνδέονται άμεσα με την ανάγκη παράτασης της παραμονής της ΟΥΝΦΙΚΥΠ στην Κύπρο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ΕΔΕΚ, εκτιμά ότι η ουδετερότητα, όταν πρόκειται για ενέργειες οι οποίες είναι αντίθετες με τον Καταστατικό Χάρτη των Η.Ε. και το διεθνές δίκαιο, όχι μόνο δεν συμβάλλει στην δημιουργία κλίματος για θετική κατάληξη της προσπάθειας επίλυσης του κυπριακού, αλλά αντίθετα συνεργεί στην διατήρηση και στην αναβάθμιση της προκλητικής συμπεριφοράς του παρανομούντος, που σε αυτή την περίπτωση είναι η Τουρκία, ως κατοχική δύναμη, και το κατοχικό καθεστώς ως υποκατάστατο μόρφωμά της εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 12 Ιανουαρίου 2019

ΣΑΒΒΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΒΟΥΛΗΣ

του Δώρου Θεοδώρου π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης

Ο Σαββουλλής υπήρξε ένας εμβληματικός πρόσφυγας από την Αμμόχωστο. Γεννήθηκε το 1946 στο Κάτω Βαρώσι. Ήδη το 1974 δηλ. σε ηλικία 28 χρόνων ήταν οικογενειάρχης με 7 παιδιά. Βιοπαλαιστής, είχε μια βιοτεχνία κατασκευής παγωτών, πάλευε για να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του.

Ήταν ταυτόχρονα βαθύτατα δημοκράτης και όταν η συνωμοσία εναντίον του Μακάριου και της Κύπρου εκδηλώθηκε πλέον ανοικτά δια της ΕΟΚΑ Β΄, ο Σαββουλλής δεν μπορούσε να παρακολουθεί άπραγος κι από μακριά. Τότε βρισκόταν σε εξέλιξη η οργανωτική προσπάθεια της ΕΔΕΚ, που ιδρύθηκε το 1969 και δεν είχε ακόμα συμπληρωθεί, ιδιαίτερα στην επαρχία Αμμοχώστου όπου οργάνωση ουσιαστική υπήρξε μετά το ‘ 74.

Ο Σαββουλλής μαζί με άλλους ανέλαβε την πρωτοβουλία και με επιστολή τους στο Γ.Γ. του Κόμματος Τάκη Χατζηδημητρίου τότε, του γνωστοποίησαν ότι θέλουν να γίνουν μέλη της ΕΔΕΚ και να αναλάβουν να οργανώσουν την επαρχία. Στη δεύτερη επιστολή μάλιστα πληροφόρησαν το κόμμα ότι εξασφάλισαν και στέγη για σύλλογο στο Κ. Βαρώσι, μαζί με άλλα 25 άτομα.

Ο Σαββουλλής δεν έμεινε μέχρις εδώ. Στην Αμμόχωστο η ΕΟΚΑ Β΄ αλώνιζε και ζήτησε να την αντιμετωπίσει επί ίσοις όροις. Έδωσαν τη νενομισμένη διαβεβαίωση και πήρε όπλο όπως και τόσοι άλλοι αντιστασιακοί.

Έγινε έτσι στόχος και στο πραξικόπημα συνελήφθη από τους πραξικοπηματίες οι οποίοι τον είχαν για εκτέλεση. Μετά από επέμβαση πρωτοκλασάτου στελέχους της ΕΟΚΑ Β΄, που ήταν νονός του Σαββουλλή, τον άφησαν τελικά ελεύθερο. Υπάρχουν ευτυχώς και τέτοιες περιπτώσεις που δεν είναι άλλο από αναλαμπές ανθρωπιάς.

Η εισβολή τον αναγκάζει να φύγει με την οικογένειά του από το Βαρώσι με πρώτο σταθμό την Ορμήδεια, και σε κανένα μήνα με τα 6 παιδιά του προχωρεί στη Λάρνακα. Εκεί αρχικά μένει στο σχολείο του Αγ. Λαζάρου και στη συνέχεια στο συνοικισμό Τσιακιλερού.

Είναι σ΄ αυτή την περίοδο που τον γνώρισα και συνδεθήκαμε φιλικά. Πολλές φορές ύστερα από οργανωτικές εξορμήσεις σε χωριά και συνοικισμούς με φιλοξενούσε στο σπίτι του και όχι σπάνια, λόγω της έκρυθμης κατάστασης ακόμα, δεν με άφηνε να επιστρέψω αργά στη Λεμεσό μόνος αλλά με κρατούσε τη νύκτα για ύπνο. Σ’ ένα σπιτάκι που εμέναν οκτώ ψυχές.

Ο Σαββουλλής είχε και μια οικογενειακή τραγωδία λίγο πριν μπουν οι Τούρκοι στο Βαρώσι. Ο μοναδικός γυιός του τότε, Δημήτρης, σκοτώθηκε σε δυστύχημα τον Αύγουστο του 1974.

Έκτοτε ο Σαββουλλής συμβίωνε με τον αφόρητο πόνο της απώλειας του παιδιού του και τον αγώνα για επιβίωση της οικογένειάς του. Και παρόλο τούτο δεν σταμάτησε ποτέ ν΄ αγωνίζεται και για τον καθημαγμένο τόπο του που ήδη βρισκόταν κάτω από την κατοχή του Αττίλα.

Ο χαμός του γυιού του δεν τον έκαμψε. Ήθελε να κάμει άλλο γυιό, παρόλο που είχε 6 κόρες. Όταν είδα τη γυναίκα του έγκυο ξανά δεν άντεξα και του είπα: Σαββουλλή έχεις έξη κόρες που θα πάεις; Και μου είπε: Θα κάμνω παιδί ώσπου να έρθει ο γυιός. Το έβδομο παιδί ήταν κι αυτό κορίτσι. Η Δήμητρα. Προχώρησε στο όγδοο και τα κατάφερε. Ήρθε επί τέλους ο Δημήτρης και εκεί σταμάτησε.

Ο Σαββουλλής ήταν αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Αγωνιζόταν μ΄ όλες του τις δυνάμεις για να μη τους λείψει τίποτε. Και φυσικά, όπως πολλοί πρόσφυγες επαγγελματίες-βιοτέχνες υποχρεώθηκε να κάνει και παρανομίες για να τα βγάζει πέρα. Έκτισε μια παράνομη παράγκα για να πωλεί τα παγωτά του και άλλα προϊόντα. Ο Δήμος Λάρνακας είχε υποσχεθεί ότι θα τους έκτιζε περίπτερα για να τους στεγάσει επαγγελματικά και νόμιμα. Η υπόσχεση πήρε χρόνια να υλοποιηθεί. Οι ανάγκες της οικογένειας δεν μπορούσαν να περιμένουν και ο Σαββουλλής προχώρησε αυθαίρετα. Δεν εκτέλεσε διάταγμα δικαστηρίου για κατεδάφιση, οδηγήθηκε στο δικαστήριο όπου υπερασπίστηκε με σθένος το δικαίωμα επιβίωσης του πρόσφυγα. Καταδικάστηκε σε 45 μέρες φυλάκιση, κι αυτό άναψε τη σπίθα. Ακολούθησαν διαδηλώσεις των προσφύγων ενάντια στην καταδίκη, που είχαν ως αποτέλεσμα την αποφυλάκισή του μετά από 15 μέρες και την επίσπευση της κατασκευής των προσφυγικών περιπτέρων. Έτσι ο Σαββουλλής έγινε εμβληματικό πρόσωπο της προσφυγιάς που αγωνιζόταν και για επιβίωση και για αποτίναξη της κατοχής.

Η κακή του υγεία αλλά και τα βάσανα της ζωής τον οδήγησαν πρόωρα στον

τάφο. Πέθανε στις 8/11/97 σε ηλικία μόλις 51 χρόνων. Άφησε όμως πίσω του μνήμην αγαθή, αγωνιστικές παρακαταθήκες και τα οκτώ παιδιά του που συνεχίζουν τον αγώνα του, προσηλωμένοι και αφοσιωμένοι στις αρχές και τις αξίες του πατέρα τους.

Τις πληροφορίες για τον Σαββουλλή μου της έδωσε ο γυιός του Δημήτρης, το τελευταίο του παιδί που συνεχίζει την παράδοση του αγωνιστή πατέρα του.

11 Σεπτεμβρίου, 2018

Του Δώρου Θεοδώρου, π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης

 Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης είναι μια κλασσική περίπτωση ικανότατου, άξιου και αποτελεσματικού ανθρώπου, αγωνιστή, κομματικού στελέχους με αξίες και συναίσθηση της κομματικής του ιδιότητας, τον οποίο μικρόψυχοι, ανίκανοι και φθονεροί σύντροφοί του στο κόμμα από φθόνο προσπάθησαν και κατάφεραν να τον στιγματίσουν και να τον εξουδετερώσουν κομματικά.

Η περίπτωση του δείχνει τη σκληρότητα και την ανηθικότητα της κομματικής ζωής και τον διαρκή, ανελέητο και εξοντωτικό πόλεμο στελεχών δεύτερης ποιότητας, εναντίον κάποιου συντρόφου τους που ξεχωρίζει και που δεν μπορούν να συγκριθούν μαζί του. Και καταφεύγουν στην πολιτική και ηθική εξόντωσή του για να ανοιχτεί ο δρόμος για τους ίδιους. Αυτός ο πόλεμος με νικητές τα στελέχη δεύτερης ποιότητας και αναπόφευκτα χαμηλής ηθικής υπόστασης όταν πετυχαίνει τους στόχους καταλήγει συνήθως σε τραγωδία για το ίδιο το κόμμα. Η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστική. Κέρδισαν τη μάχη στελέχη δεύτερης ποιότητας και έγινε το κόμμα δεύτερης ποιότητας. Με καταχραστές, με λιπόψυχους που δεν έχουν ούτε τα κότσια ούτε το ηθικό ανάστημα να αντιμετωπίσουν καταστάσεις δύσκολες κι επικίνδυνες. Και νά το αποτέλεσμα. Το κόμμα χρεοκοπεί. Ένα κόμμα του 47% καταλήγει στο 7%. Ένα κόμμα που έφερε την ελπίδα στον Ελληνικό λαό σπέρνει την αποστροφή και την απογοήτευση.

Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούν ή να το υποτιμούν και τα μέλη και τα στελέχη. Ιδιαίτερα αυτά με αχαλίνωτες φιλοδοξίες που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν τη λάσπη, το ψίθυρο και την υπόσκαψη άλλων στελεχών. Και δεν σκέφτονται ότι είναι το κόμμα τους που υποσκάπτουν. Αν δηλαδή τους ενδιαφέρει. Διότι τέτοια στελέχη, πάνω απ΄ όλα, έχουν τις προσωπικές τους ατζέντες.

Ο Ανδρέας αντιμετώπισε την κατάσταση με παροιμιώδη στωικότητα.

Δεν επέστρεψε τις κατηγορίες. Δεν δέχτηκε να δώσει συνέχεια σ΄ ένα πόλεμο που θα κατέστρεφε άμεσα το κόμμα. Και παρέμεινε στο κόμμα, εκτός ιεραρχίας βέβαια. Όμως αυτός διέπρεψε στον τομέα που ανάλαβε. Έγραψε κυριολεκτικά ιστορία. Ενώ οι άλλοι ξεχάστηκαν και παρέμειναν θλιβερά υπολείμματα της μικρότητάς τους.

Προσωπικά τον γνώριζα τον Ανδρέα από την εποχή του Ανένδοτου Αγώνα. Ήταν μικρότερος από εμένα κατά τρία χρόνια νομίζω. Η πρώτη φορά που τον είδα ήταν, απ΄ ότι θυμάμαι στο παμφοιτητικό συλλαλητήριο για το 15% για την παιδεία που κατέληξε στο Υπουργείο Παιδείας όπου έγινε ο ιστορικός πια διάλογος με τον Υπουργό Κασιμάτη.

Ήρθε ο Ανδρέας κοντά μου και μου συστήθηκε, κι έκτοτε κρατήσαμε επαφή. Εκείνος έμεινε στην Ελλάδα, εγώ το ’64 επέστρεψα στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Τουρκανταρσίας.

Όταν συνέβησαν όσα συνέβησαν στο ΠΑΣΟΚ τόσο ο Βάσος Λυσσαρίδης, όσο και άλλα στελέχη της ΕΔΕΚ είχαμε επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος, πιστεύω, ότι εκτιμούσε πολύ το Χριστοδουλίδη. Όμως συνήθως οι Αρχηγοί μένουν αμέτοχοι στις διενέξεις των στελεχών για να μην πω κιόλας ότι δεν αισθάνονται άβολα. Δυστυχώς. Για το ΠΑΣΟΚ και για την Ελλάδα.

Για τη ζωή και τη δράση του Χριστοδουλίδη γράφει ο Άρης Μαυροσκούφης ο οποίος έζησε τον Ανδρέα και σε κάποια φάση συγκατοικούσε μαζί του στο Λονδίνο όπου κατέφυγαν, ο μεν Μαυροσκούφης μετά την αποφυλάκισή του από τη χούντα ο δε Χριστοδουλίδης μετά την αποφυλάκισή του από τις φυλακές της Γερμανίας.

 

“Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης τον οποίο είχα την τιμή να γνωρίσω από κοντά, είχε τη γοητεία των ανθρώπων της δράσης, αποδεκτός από τους συναγωνιστές του, οργανωμένος και αποτελεσματικός, πρώτος στη δουλειά, ακατάβλητος και ακούραστος. Η ημέρα του ήταν ημέρα των 18ωρων όμως ποτέ δεν παραπονιόταν. Δεν του άρεσαν οι κουβέντες και θεωρίες αλλά πάντα δίδασκε με το παράδειγμά του.

Η μοίρα του επεφύλαξε πολλές αναποδιές στον ίδιο και την οικογένειά του. Όλα τα αντιμετώπιζε με καρτερία, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα.

Ο Αντρέας Χριστοδουλίδης γεννήθηκε το 1942. Πατέρας του ο Αντώνης από το Πολέμι της Πάφου και μητέρα του η Έλλη. Όσοι γνώρισαν τον Αντώνη Χριστοδουλίδη, ανώτερο γραμματειακό λειτουργό στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας, αντιλαμβάνονται από που κληρονόμησε τον χαρακτήρα του ο Ανδρέας. Μετά τη συνταξιοδότησή του ο Αντώνης αμισθί δούλευε για πολλά χρόνια σαν ταμίας στην ΕΔΕΚ. Ο Ανδρέας τέλειωσε το Παγκύπριο Γυμνάσιο και το 1960 πήγε στην Αθήνα για σπουδές, γράφτηκε στη Νομική Σχολή και σε Σχολή Θεάτρου.

Συνδέεται ενεργά με το κίνημα για την Δημοκρατία με ηγέτη τον Γεώργιο Παπανδρέου. Από τότε ξεκίνησε και η γνωριμία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ταυτόχρονα δραστηριοποιείται και στο Κυπριακό φοιτητικό κίνημα.

Κερδίζει τις εκλογές ο Γεώργιος Παπανδρέου ως γνωστό. Το 1963 ένας αέρας δημοκρατίας, αλλαγής και αισιοδοξίας φυσά σε όλη τη χώρα.

Το 1964 έρχεται στην Κύπρο με άλλους φοιτητές για να βοηθήσουν στο στήσιμο της εθνοφρουράς και να βοηθήσει στον αγώνα ενάντια στην Τουρκανταρσία.

Το 1965 γίνεται η αποστασία και πέφτει η κυβέρνηση Γεώργιου Παπανδρέου. Ο Ανδρέας πιάνει δουλειά στην εφημερίδα “Εβδομάδα”. Η πρώτη επαφή με την δημοσιογραφία. Πρωτοστατεί στις εκλογές της ΕΦΕΚ το 1967 και τις κερδίζει. Το πραξικόπημα του 1967 ανέτρεψε το αποτέλεσμα. Για να αποφύγει την σίγουρη σύλληψη έρχεται στην Κύπρο και πηγαίνει μετά στην Αγγλία για να συνεχίσει τις σπουδές του εκεί. Το 1967 φιλοξενεί για 5 μέρες στο πατρογονικό σπίτι του στη Λευκωσία τον Αλέκο Παναγούλη τον οποίο μετά πηγαίνει στο σπίτι του Ανδρέα Παναγιώτου γνωστού συναγωνιστή της ΕΟΚΑ. Ο Αλέκος Παναγούλης έμεινε μετά στο σπίτι του Νίκου Σιαφκάλη, γνωστού παράγοντα στα θεατρικά δρώμενα της Κύπρου, στελέχους της ΕΔΕΚ.

Το 1969 ο Βάσος Λυσσαρίδης, ίδρυσε την ΕΔΕΚ που έμελλε να πρωταγωνιστήσει στους αγώνες του Κυπριακού λαού για Ελευθερία, Δημοκρατία και Σοσιαλισμό. Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης ήταν από την πρώτη στιγμή στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Ακόμη και προτού δημιουργηθεί η ΕΔΕΚ, ο Ανδρέας είχε ταχτικές επαφές τόσο με τον Βάσο Λυσσαρίδη, όσο και με τον Τάκη Χατζηδημητρίου, Πρόεδρο της Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Στην Αγγλία ο Ανδρέας δημιουργεί παράρτημα της γνωστής αντιστασιακής οργάνωσης “Δημοκρατική Άμυνα”. Το 1971 σε σύνοδο στελεχών της “Δημοκρατικής Άμυνας” στη Γερμανία συλλαμβάνεται από την αστυνομία και κλείνεται στην φυλακή σαν ύποπτος για την αποστολή όπλων στην Ελλάδα για τον αντιδικτατορικό αγώνα. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Βάσου Λυσσαρίδη  προσκεκλημένου του Βίλι Μπραντ, ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης αφήνεται ελεύθερος αλλά ξανασυλλαμβάνεται στο ξενοδοχείο του Βάσου Λυσσαρίδη και επιστρέφει στη φυλακή. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας ο Γιατρός διέκοψε την επίσκεψη. Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης έμεινε 9 μήνες στις Γερμανικές φυλακές. Με την αποφυλάκισή του επιστρέφει στην Αγγλία και δουλεύει στις εφημερίδες “Κόσμος” και “ΝΕΑ”.

Το 1965 γίνεται  η αποστασία και πέφτει η κυβέρνηση Γεώργιου Παπανδρέου. Ο Ανδρέας πιάνει δουλειά στην εφημερίδα “Δημοκρατία” (1972-73).

Το 1974 παρουσία του Βάσου Λυσσαρίδη διοργανώνει την ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΔΕΚ Αγγλίας με 400 περίπου συνέδρους. Με το πραξικόπημα, την Τουρκική εισβολή και την πτώση της χούντας, ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης επιστρέφει στην Ελλάδα και εργάζεται στην “Εξόρμηση” εφημερίδα του ΠΑΣΟΚ σαν αρχισυντάκτης (1976-82) και διευθυντής σύνταξης (1989). Είναι ταυτόχρονα ανταποκριτής της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” της ΕΔΕΚ (1974-1987).

Το 1981 κερδίζει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ και λόγω της στενής σχέσης με τον Ανδρέα Παπανδρέου διορίζεται Γενικός Διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ) μέχρι το 1987 οπότε διορίστηκε Πρόεδρος της ΕΡΤ Α.Ε.

Το 1988 αναλαμβάνει την Ειδική Υπηρεσία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Υπουργείου Προεδρίας.

Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης ήταν μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ και έχαιρε της εμπιστοσύνης του Ανδρέα Παπανδρέου. Χαρακτηριστικά του είχε αναθέσει να καταρτίσει το Short List για τους υποψήφιους βουλευτές και υπουργούς. Αυτή η εμπιστοσύνη ήταν και η αιτία που το 1983 εξέθρεψε τερατώδη συνωμοσία εναντίον του Ανδρέα Χριστοδουλίδη από άτομα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, με στόχο το φάγωμά του από το Εκτελεστικό Γραφείο. Και πέτυχε. Οποιοσδήποτε άλλος θα απαντούσε προκαλώντας ζημιά στο ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας το δέχτηκε με στωικότητα και συνέχισε τη δράση του από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, όπου έγραψε ιστορία παραδεχτή από όλους. Του στοίχισαν όμως οι συκοφαντίες, στοίχισε στη γυναίκα του την Αστέρω και τον γιο του τον Αντώνη που τον έχασε το 1992 σε ηλικία 17 ετών.

Στοίχισαν και στους δικούς του στην Κύπρο, που με στωικότητα αντιμετώπισαν την όλη κατάσταση.

Το 1990 ο Ανδρέας έρχεται στην Κύπρο και αναλαμβάνει την σύσταση και διεύθυνση του πρώτου ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού Super FM. Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης υπήρξε ο θεμελιωτής της ιδιωτικής ραδιοφωνίας στην Κύπρο. Ο Ραδιομαραθώνιος που αυτός άρχισε, τον συνέχισαν αργότερα το ΡΙΚ και η Λαϊκή Τράπεζα.

Το 1991 επιστρέφει στην Αθήνα και εργάζεται στις εκδοτικές επιχειρήσεις “Χρ. Τεγόπουλος”. Συνεργάζεται με τις εφημερίδες “Ελευθεροτυπία” και “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”.

Το 1993 ορίζεται ξανά Γενικός Διευθυντής του ΑΠΕ όπου έμεινε μέχρι το 2004. Ακολούθως ανέλαβε σαν σύμβουλος της Νέας Γενικής Διεύθυνσης.

Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Το 1989 το Πανεπιστήμιο του Manchester  τον επέλεξε σαν μέλος του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας. Υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ οπτικοακουστικών  μέσων της Ελλάδος από το 2005.

Το 2005 του απενεμήθη το βραβείο  πρωτοποριακής δημιουργίας “Γιάννος Κρανιδιώτης” Προς τιμή του το κτήριο του ΑΠΕ ονομάστηκε κτήριο “Ανδρέα Χριστοδουλίδη”.

Ο Ανδρέας μετέφρασε δυο Αμερικανικά Πανεπιστημιακά Εγχειρίδια “Η Τέχνη της Δημοσιογραφίας-1986” και “Η Τέχνη του Ρεπορτάζ -1997” καθώς ένα Αγγλικό με τίτλο “Η τέχνη της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας – 2006”. Το 2009 συνέγραψε το βιβλίο “Διεθνή και Εθνικά Πρακτορεία Ειδήσεων”.

Ταχτικά έδινε διαλέξεις στη Σχολή Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η επτάχρονη δικτατορία στην Ελλάδα με την λογοκρισία και την  αυτολογοκρισία που επέβαλε είχε μεταξύ άλλων κακών την μεγάλη οπισθοδρόμηση στη δημοσιογραφία. Ταυτόχρονα η Ελλάδα είχε μείνει πίσω από την ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας. Ο
Ανδρέας Χριστοδουλίδης αγωνίστηκε και πέτυχε την τεχνολογική αναβάθμιση του ΑΠΕ. Επέμενε πάντοτε για την εγκυρότητα της είδησης, για την διασταύρωση της πληροφορίας και για την ανεξαρτησία των μέσων μαζικής επικοινωνίας αλλά και των δημοσιογράφων.

|Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι φεύγοντας από την ζωή το 2012 στα εβδομήντα του χρόνια, είχε δώσει μια νέα μοντέρνα ποιότητα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας της Ελλάδας. Σαν Εδεκίτης δεν έλειψε ποτέ από τις εκστρατείες της ΕΔΕΚ είτε επρόκειτο για βουλευτικές ή προεδρικές εκλογές. Πάντα στην πρώτη γραμμή της μάχης και με το παράδειγμα του ενέπνεε όλους τους Εδεκίτες.

Άξιο τέκνο της Κύπρου και της Ελλάδας”.



ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

του Δώρου Θεοδώρου, π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης

Στο Φιλελεύθερο της Κυριακής 23/12/18 υπήρξαν δυο βαρυσήμαντα κείμενα ιστορικής σημασίας
τα οποία σηματοδοτούν το δρόμο όλων των πολιτικών δυνάμεων και όλων των πολιτών προς την
κατεύθυνση της απαλλαγής της Κύπρου από τη κατοχή των εδαφών μας και την απελευθέρωση
τους από την Τουρκία.
Το ένα κείμενο είναι συνέντευξη του τέως Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκου Κοτζιά
στον έγκριτο δημοσιογράφο της εφημερίδας Κώστα Βενιζέλο και το άλλο, κατάθεση του πρώην
Υπουργού Άμυνας Γιαννάκη Ομήρου επί της δεύτερης προεδρίας του Γλαύκου Κληρίδη, για τη
σύσκεψη της πολιτικής ηγεσίας Ελλάδας και Κύπρου στην Αθήνα για το πυραυλικό σύστημα
S300.
Τόσο η συνέντευξη του Κοτζιά όσο και η κατάθεση του Γ. Ομήρου αποκαλύπτουν και εκθέτουν
στη δημόσια θέα ποιοι και πως, ακόμα και γιατί, κράτησαν τον αγώνα του Κυπριακού λαού
μακριά από διεκδικήσεις για πραγματική απελευθέρωση και τον εγκλώβισαν τελικά στα πλαίσια
μιας καθαρά Τουρκικής πολιτικής επιδίωξης: Της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Με
ψέματα, με εκφοβισμούς, με την απονεύρωση της όποιας αγωνιστικότητας, με την παθητική
αποδοχή των τετελεσμένων. Και με την ψευδαίσθηση του “έντιμου συμβιβασμού” που στη
πραγματικότητα ήταν πλήρης συνθηκολόγηση και υποταγή στην Τουρκία.
Αυτή η πολιτική αρχικά ξεκίνησε από τον Κληρίδη. Είναι αλήθεια. Όμως ο Κληρίδης ήταν ένας
“κυνικός” ρεαλιστής: Δηλ. ο ρεαλισμός του ήταν στυγνός και άσχετος με ιδεοληψίες. Έβλεπε
μόνο τους συσχετισμούς δυνάμεων κάθε φορά. Και με βάση αυτούς τους συσχετισμούς έκανε
πολιτική. Απόδειξη τούτου: Όταν το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα ήλθαν ξανά στην εξουσία μετά από
την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δε δίστασε να συνεργαστεί μαζί του για μια νέα πολιτική απέναντι
στην Τουρκία με άξονα το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού χώρου και αιχμή του δόρατος το
πυραυλικό σύστημα S 300. Η ατυχία για την Κύπρο και την Ελλάδα ήταν η ασθένεια του Ανδρέα
και η ανάληψη της πρωθυπουργίας από το Σημίτη με εντελώς διαφορετική αντίληψη για το
Κυπριακό. Την πρώτη φορά που τον γνώρισα στη Νάντη της Γαλλίας, στο συνέδριο του
Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος επί Μιτεράν, κουβεντιάζοντας για την Κύπρο μου είχε πει επί
λέξη: “Έλα καημένε. Βρέστε τα επιτέλους με τους Τούρκους να τελειώνουμε”.
Αυτός ήταν ο Κώστας Σημίτης. Και αυτός τελικά ήταν που κατάργησε το Αμυντικό Δόγμα και
που ματαίωσε την έλευση των S300 στην Κύπρο.
Αυτός και όχι ο Κληρίδης, ο οποίος σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ομήρου επέμενε σθεναρά να
φέρουν τους πυραύλους. Το ότι ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη της ματαίωσης δείχνει και το πόσο

κηδόταν των δεσμών Ελλάδας και Κύπρου. Και ήταν προς τιμή του.

Ο Κοτζιάς στη συνέντευξή του μας δείχνει καθαρά και ποιοι πολέμησαν τη νέα γραμμή Ελλάδας-
Κύπρου για το Κυπριακό. Τη γραμμή της πραγματικής απαλλαγής από την κατοχή και τις

εγγυήσεις. Τη γραμμή που αποτρέπει την προτεκταροποίηση της Κύπρου από την Τουρκία.
Κι όμως αυτή τη γραμμή την πολέμησαν κάποιοι με νύχια και με δόντια.
Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, η ηγεσία του ΔΗΣΥ, η μεταπρατική τάξη της Κύπρου που πίστεψε ότι θα
μπορέσει να εκμεταλλευτεί την τεράστια αγορά της Τουρκίας. Για πόσο; Δεν έχει σημασία. Γιατί
γι ́ αυτούς αυτή η πατρίδα είναι κινητή, μεταφερόμενη σε μια βαλίτσα. Αλίμονο για όσους η
πατρίδα είναι αυτή η γη.
Είναι λοιπόν καιρός να ξεκαθαρίσουμε στη συνείδησή μας που μας οδηγούσαν αυτοί οι κύριοι
και ποιος είναι πράγματι ο δρόμος της απελευθέρωσης. Και είναι καιρός αυτό το δρόμο να
ακολουθήσει πιστά λαός και ηγεσία.
Γιατί δεν υπάρχει άλλος.

Κύπρος - Ευρωπαική Ένωση

Μέσα από τη σημερινή συνέντευξη του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», προκύπτουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία:

1. Διαπιστώνεται η στάση της Τουρκίας και κυρίως το γεγονός ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για μια δημοκρατική και λειτουργική λύση αλλά για μία λύση που να προστατεύει τα δικά της επεκτατικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο μέσα από τον έλεγχο που θα ασκεί στην Κυπριακή Δημοκρατία.

2.Σημαντική η διαπίστωση του Προέδρου για το τι έγινε στο Κραν Μοντανά όπου καταρρίπτει την επιχειρηματολογία ότι στο Κραν Μοντανά ήμασταν κοντά σε λύση. Όμως την ίδια στιγμή η όποια νέα διαδικασία δεν μπορεί να αρχίζει από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά γι’ αυτό και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει με τις παρεμβάσεις του να μετακινήσει τόσο τη διαδικασία όσο και τη βάση συνομιλιών προς μια πιο θετική κατεύθυνση (σύγκληση διεθνούς διάσκεψης και κατά προτεραιότητα συζήτηση της διεθνούς πτυχής).

3. Από τη στιγμή που ο Πρόεδρος διαπιστώνει πρόνοιες οι οποίες έγιναν αποδεκτές και οι οποίες δεν συμβαδίζουν με την έννοια ενός κανονικού κράτους, θα πρέπει να διεκδικήσει την πλήρη εφαρμογή όλων των στοιχείων που συνθέτουν το ευρωπαϊκό κεκτημένο ώστε να είναι η Κύπρος μία κανονική χώρα μέλος της Ε.Ε.

Λευκωσία, 30 Δεκεμβρίου 2018

Τα όσα αναφέρονται στο άρθρο τέως Προέδρου της ΕΔΕΚ, Γιαννάκη Ομήρου στην εφημερίδα Ο Φιλελέυθερος για την μη έλευση του πυραυλικού συστήματος S-300 και τα οποία αποτελούν ουσιαστικά βιωματική εμπειρία του κ. Ομήρου, είναι ιδιαίτερα σημαντικά και αποκαλυπτικά δεδομένου ότι δυστυχώς τα ίδια πρόσωπα που προαποφάσισαν την μη έλευση των πυραύλων στη συνέχεια ήσαν από τους ουσιαστικούς υποστηρικτές και προωθητές τόσο της αποδοχής του Σχεδίου Ανάν όσο και της αδρανοποίησης του Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας και Κύπρου και της αναστολής των προγραμματισμένων καθιερωμένων ετήσιων στρατιωτικών ασκήσεων που διεξάγονταν.

Με αυτή την ευκαιρία και με αφορμή τις συνεχώς κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο, η ΕΔΕΚ επαναφέρει τη σταθερή θέση της για την ανάγκη διαμόρφωσης μιας κοινής γραμμής Ελλάδας και Κύπρου με στόχο την αποτελεσματική αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού.

Η γραμμή αυτή θα πρέπει να στηρίζεται στους εξής  πυλώνες:

  • τον πολιτικό, με συγκεκριμένες δράσεις στα Η.Ε και την ΕΕ,
  • τον ενεργειακό, με περαιτέρω αναβάθμιση των τριμερών συνεργασιών και προώθηση της ολοκλήρωσης του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής και Ελληνικής Δημοκρατίας και
  • τον στρατιωτικό με επανενεργοποίηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και της αυξημένης ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο τόσο αριθμητικά όσο και σε επίπεδο οπλισμού.

 

Λευκωσία, 23 Δεκεμβρίου 2018

 

Με αφορμή το σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ο Φιλελεύθερος»  όπου με οδηγίες του Τούρκου Προέδρου θα μπορούν τα οχήματα με πινακίδες του ψευδοκράτους να διακινούνται και να μεταφέρουν προϊόντα μέσω Τουρκίας προς τρίτες χώρες, θέτουμε το εξής ερώτημα:

Όταν οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας επιτρέπουν στα οχήματα με πινακίδες από το κατοχικό καθεστώς να κυκλοφορούν στις ελεύθερες περιοχές  χωρίς  να πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις (π.χ. ΜΟΤ κ.ά.) και μάλιστα να μεταφέρουν τουρίστες  από τα αεροδρόμια της Κυπριακής Δημοκρατίας προς τα κατεχόμενα, ποιο θα είναι το επιχείρημα που θα προβάλει η κυβέρνηση για να σταματήσει αυτή την εξέλιξη;

Είναι αντιληπτό πως τέτοιες κινήσεις νομιμοποιούν και μονιμοποιούν τη διχοτόμηση.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 20 Δεκεμβρίου 2018

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

Τη στιγμή που κατ’ επανάληψη οι αξιωματούχοι της τουρκικής κυβέρνησης και οι εκπρόσωποι του κατοχικού καθεστώτος κατά τρόπο προκλητικό διεκδικούν και μετά τη λύση παραμονή εγγυήσεων και τουρκικών στρατευμάτων, η ενεργοποίηση της δικής μας πλευράς είναι επιβεβλημένη.

Ειδικότερα, η δική μας πλευρά μέσα στο πλαίσιο της διερεύνησης των όρων αναφοράς για τη διαδικασία και τη βάση για λύση του Κυπριακού, να διεκδικήσει τόσο η διαδικασία όσο και η βάση να απαγκιστρωθούν από τη μέχρι σήμερα επικίνδυνη και καταστροφική πορεία που ακολουθηθείται εδώ και δεκαετίες.

Για την ΕΔΕΚ η εμμονή και προσήλωση της δικής μας πλευράς πρέπει να είναι στη σύγκληση Διεθνούς Διάσκεψης για το Κυπριακό με κατά προτεραιότητα συζήτηση τη διεθνή πτυχή του προβλήματος (αποχώρηση στρατευμάτων, κατάργηση συνθηκών εγγύησης και συμμαχίας, επαναπατρισμό εποίκων, επιστροφή όλων των προσφύγων σε συνθήκες ασφάλειας) και την επανατοποθέτηση του κυπριακού στη σωστή του βάση ως θέματος εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 18 Δεκεμβρίου 2018