ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΕΔΕΚ

Εμείς καλυπτόμαστε από το κοινό ανακοινωθέν παρόλο που στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έχουμε υποδείξει ότι πρέπει να είναι πάρα πολύ  προσεκτικός στον τρόπο διαχείρισης αυτού του ζητήματος και στην τακτική που θα ακολουθήσει.  Γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να εγκλωβιστούμε, ενδεχομένως,  στις τακτικές κινήσεις που η Άγκυρα θα επιδιώξει να ακολουθήσει για να πετύχει τους δικούς της στόχους.  Γι’ αυτό εμείς προτείναμε στον Πρόεδρο να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στον τρόπο χειρισμού του εν λόγω ζητήματος.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 16 Ιουλίου 2019

Οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών κατά των προτάσεων για τις εκποιήσεις που ψήφισε η Βουλή στις 12 Ιουλίου βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις δηλώσεις που ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών έκανε στις 4 Ιουλίου, όπου σημείωνε πως όσοι πληρούν τα κριτήρια για να ενταχθούν στο ΕΣΤΙΑ προστατεύονται από τις εκποιήσεις. Εάν η δήλωση του Υπουργού της 4ης Ιουλίου ήταν επί της ουσίας  και δεν ήταν μόνο λεκτική, ο κ. Γεωργιάδης δεν θα καλούσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναπέμψει τη νομοθεσία για το πάγωμα των εκποιήσεων.

Θυμίζουμε πως στόχος της πρότασης της ΕΔΕΚ δεν ήταν να προστατεύσει αυτούς που σκόπιμα δεν υλοποιούν τις υποχρεώσεις τους έναντι των τραπεζών ούτε όσους δικαιολογημένα η τράπεζα προχωρεί σε εκποίηση ακινήτου. Στόχος της ΕΔΕΚ ήταν και είναι να λάβει μέτρα προστασίας υπέρ των πολιτών και κύρια αυτών που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προστατεύσουν τον εαυτό τους προσφεύγοντας σε ένδικα μέσα λόγω της αυθαιρεσίας και του αυταρχικού τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι τράπεζες εξαιτίας των νομοθεσιών (τις οποίες η ΕΔΕΚ καταψήφισε) που είτε δίνουν υπερπρονόμια στις τράπεζες είτε έχουν ασάφειες τις οποίες τα τραπεζικά ιδρύματα εκμεταλλεύονται έναντι των πολιτών.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 16 Ιουλίου 2019

Η ΕΔΕΚ εκφράζει τη βαθιά της θλίψη για το θάνατο του Δημάρχου Αμμοχώστου, Αλέξη Γαλανού και στέλνει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Η καλύτερη απότιση φόρου τιμής στους αγώνες του Αλέξη Γαλανού για την Αμμόχωστο είναι η συνέχιση και ολοκλήρωση του αγώνα του για κατά προτεραιότητα επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 15 Ιουλίου 2019

Στο τελικό κείμενο της έκθεσης του ΓΓ υπάρχει επιμελώς μία προσπάθεια να επιρριφθούν ευθύνες εξίσου και στις δύο πλευρές προστατεύοντας σε μεγάλο βαθμό την Τουρκία η οποία έχει και την κύρια ευθύνη για την ένταση που δημιουργείται στην περιοχή.

Θα πρέπει να τονιστεί πως άλλο είναι το θέμα της συνεργασίας με τους Τουρκοκύπριους και άλλο το θέμα της συζήτησης θεμάτων ή της οικοδόμησης ΜΟΕ τα οποία στην ουσία αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος και προχωρούν σε έμμεση μορφή αναγνώρισης. Θυμίζουμε πως υπάρχει συγκεκριμένη απόφαση των ΗΕ σύμφωνα με την οποία το κατοχικό καθεστώς είναι παράνομο και ως εκ τούτου δεν πρέπει να αναγνωριστεί.

Είναι λάθος η Κυπριακή Κυβέρνηση, κατά τρόπο έμμεσο, στην προσπάθειά της για δημιουργία είτε κλίματος για επανέναρξη των συνομιλίων είτε για την διαμόρφωση εποικοδομητικού περιβάλλοντος συνεργασίας με τους Τουρκοκύπριους, να προχωρά σε ενέργειες ή μέτρα τα οποία ουσιαστικά να συμβάλλουν στην αναβάθμιση και αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 15 Ιουλίου 2019

ΕΔΕΚ ΓΡΟΘΙΑ

Ο πρόεδρος του ΕΛΑΜ ως πιστός, πολιτικός και ιδεολογικός, οπαδός της Χούντας των Αθηνών που πραγματοποίησε το προδοτικό πραξικόπημα στην Κύπρο και συνεργάστηκε με την Τουρκία για την εισβολή που ακολούθησε, όπως και στην περίπτωση της 19ης Απριλίου 2019 κατά τη διάρκεια της απότισης φόρου τιμής στους νεκρούς αντιστασιακούς, έτσι και σήμερα κατά το επίσημο μνημόσυνο των πεσόντων του πραξικοπήματος όπως και κατά την τήρηση της μονόλεπτης σιγής στην Ολομέλεια της Βουλής, φρόντισε να απουσιάζει.

Είναι πραγματικά λυπηρό 45 χρόνια μετά την προδοσία του 1974 να υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα τα οποία να μην τιμούν αυτούς που θυσιάστηκαν για να υπερασπιστούν τη δημοκρατία, αλλά αντίθετα να παρουσιάζονται και ως οπαδοί και υποστηρικτές αυτών που πρόδωσαν τη δημοκρατία. Κατά τα άλλα αυτοί που δεν υπηρέτησαν την πατρίδα τους, συνεχίζουν να «πουλούν» ανέξοδο πατριωτισμό για απελευθέρωση της πατρίδας μας από την τουρκική κατοχή.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 15 Ιουλίου 2019

Έντιμε κύριε πρόεδρε,

Συναδέλφισσες, και συνάδελφοι,

Για 45η χρονιά η Βουλή των Αντιπροσώπων συνέρχεται σε αυτή την ειδική συνεδρίαση για να τιμήσει τους υπερασπιστές της συνταγματικής νομιμότητας και να αποτίσει φόρο τιμής σε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους που υπερασπίσθηκαν τη δημοκρατία ενάντια στις συνωμοσίες της χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’, και την ελευθερία της πατρίδας μας εναντίον των τούρκων εισβολέων.

Σε μια περίοδο όπου επιχειρείται συστηματικά η παραχάραξη της ιστορίας, και  τα χουντικά κατάλοιπα αναβιώνουν ενδεδυμένα τον εθνικό μανδύα, οφείλουμε με θάρρος, αντικειμενικότητα και διεισδυτικότητα να αναδεικνύουμετα αίτια και τα αιτιατά που μας οδήγησαν στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας εξακολουθούμε να βιώνουμε και σήμερα επικίνδυνες όσο ποτέ άλλοτε.  Όπως είπε και ο δολοφονημένος ήρωας – ποιητής Δώρος Λοΐζου «η αλήθεια είναι πιο καυτή και από τη μήτρα του ήλιου».

Για την ΕΔΕΚ την κρίσιμη επταετία 1967 – 1974 δεν υπήρχαν διλήμματα. Από την πρώτη στιγμή αναμετρήθηκε με την παρανομία. Δεν επέλεξε την εύκολη λύση είτε της συμπόρευσης με τη χούντα, είτε της επιτήδειας ουδετερότητας για να εξασφαλίσει εύνοια και λαφυραγωγία. Οργανωμένα και συντεταγμένα αντέδρασε στις συνομωσίες με στόχο τη ματαίωσή τους.

Στήριξε αποφασιστικά και έμπρακτα τον Εθνάρχη Μακάριο, στο πρόσωπο του οποίου εκφραζόταν η δημοκρατία, η συνταγματική νομιμότητα και η κρατική κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για αυτή τη στάση κάποιοι  αποκαλούσαν τους ΕΔΕΚίτες «ανθέλληνες» και κάποιοι άλλοι «εξτρεμιστές».

Μελανό στίγμα του κοινοβουλευτικού μας βίου ήταν η φίμωση από την πλειοψηφία της κυπριακής Βουλής του Βάσου Λυσσαρίδη για να μη καταγγείλει την επίθεση των χουντικών τραμπούκων εναντίον των διαδηλωτών που απαιτούσαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα στις 21 Απριλίου 1971.

Στα χρόνια της παρανομίας και της οργανωμένης προσπάθειας για ανατροπή της συνταγματικής νομιμότητας, η ΕΔΕΚ κατέβαλε βαρύ αλλά περήφανο φόρο αίματος. Ο κύκλος των δολοφονιών των στελεχών της ΕΔΕΚ άρχισε με τη δολοφονία του Κόκου Φωτίου για να κλείσει με το Δώρο Λοΐζου στις 30 Αυγούστου 1974 κατά την απόπειρα δολοφονίας του ηγέτη της αντίστασης Βάσου Λυσσαρίδη. Η συγκάλυψη των ενόχων, η φυγάδευσή τους στο εξωτερικό και η μη προσαγωγή τους στη δικαιοσύνη αποτελεί ακόμα ένα μελανό στίγμα του κράτους μας.

Το πρωινό της 15ης Ιουλίου η ΕΔΕΚ ήταν το μοναδικό κόμμα που οργανωμένα κράτησε το βάρος της αντίστασης εναντίον του προδοτικού πραξικοπήματος, στο  άνοιγμα του Κολοκάση, την Αρχιεπισκοπή, το Καϊμακλί, το ΣΟΠΑΖ, τη Σολιά.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974 δεν ήταν δύο στιγμιαία γεγονότα.  Ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών και τη συνδρομή Κυπρίων συνοδοιπόρων.

Ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνωμοσίας η οποία άρχισε μετην τουρκοανταρσία του 1963. Αποσκοπούσε στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή διχοτομικής λύσης.

Η χούντα των Αθηνών όπως προκύπτει από σειρά εγγράφων/ντοκουμέντων συνεργάστηκε στενά με τις τουρκικές κυβερνήσεις για να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να επιβάλει τη διπλή ένωση και τη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Απέσυρε την Ελληνική Μεραρχία για να αποδυναμώσει την άμυνα της Κύπρου, με καλόηχα συνθήματα δίχασε τα λαό και με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου άνοιξε την κερκόπορτα στον τουρκικό Αττίλα που οδήγησε στην κατοχή του 37% της πατρίδας μας.

Στη συνάντηση μάλιστα της 19ης Ιουλίου στην Αθήνα με την Αμερικανική αντιπροσωπεία σύμφωνα με τα πρακτικά που τηρήθηκαν, δεν δίστασε να αποδεχθεί την κατάληψη κυπριακών εδαφών για να αποκτήσει η τουρκοκυπριακή κοινότητα έξοδο προς τη θάλασσα.

Είναι πράγματι λυπηρό 45 χρόνια μετά την τραγωδία του 1974 και την επιβεβαιωμένη προδοσία της χούντας, να υπάρχουν Έλληνες Κύπριοι να παρουσιάζονται ως πολιτικοί και ιδεολογικοί συνεχιστές της. Να μην καταδικάζουν την προδοτική της στάση, να αποφεύγουν να τιμήσουν τα θύματα της προδοσίας της και αντίθετα να τιμούν τους θύτες της Δημοκρατίας. Αυτά τα άτομα δεν μπορούν και δεν πρέπει να έχουν θέση στο ναό της Δημοκρατίας.

Οι ΕΔΕΚίτες όπως και τότε έτσι και τώρα σταθεροί συνεχιστές του αγώνα των νεκρών και όχι μόνο συναγωνιστών μας, θα συνεχίσουμε τον αγώνα με κάθε νόμιμο και δημοκρατικό τρόπο για να προστατεύσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς και την κοινωνία μας από έκνομες δραστηριότητες και να εξαλείψουμε κάθε προσπάθεια συγκαλυμμένη ή όχι παραπλάνησης του λαού μας. Αυτοί που δεν υπηρέτησαν την πατρίδα μας, που αποτελούν συνέχεια αυτών που συνειδητά την πρόδωσαν δεν μπορούν να την προστατεύσουν ούτε και να την απελευθερώσουν.

Σήμερα καλούμαστε μέσα σε δύσκολες συνθήκες λόγω της συνεχιζόμενης κατοχής και της προκλητικής επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, αλλά και των λαθών και των παραλείψεων μας, να διεκδικήσουμε λειτουργική και δίκαιη λύση στο πρόβλημά μας.

Λύση που να:

  • απαλλάσσει την πατρίδα-μας από την κατοχή,
  • κατοχυρώνει τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών ανεξάρτητα από θρησκευτική ή εθνοτική προέλευση,
  • την απαλλάσσει από την κηδεμονία τρίτων χωρών,
  • κατοχυρώνει το ενιαίο εκλογικό σώμα και το δημοκρατικό δικαίωμα «ένας άνθρωπος, μία ψήφος»,
  • σέβεται τη θεμελιώδη αξία της δημοκρατίας, τη λαϊκή κυριαρχία όπως αυτή εκφράζεται με τη βούληση της πλειοψηφίας.

Λύση η οποία να οδηγεί σε ένα κράτος και ένα λαό και θα ενισχύει τη συνεργασία των πολιτών για τη διαμόρφωση του κοινού τους μέλλοντος.

Μόνο η ιστορική αυτογνωσία, η σωστή διεκδίκηση των δικαίων μας και η αγωνιστικότητα μπορούν να διορθώσουν την πορεία μας, να ανατροφοδοτήσουν  τους στόχους μας.

Ο ραγιαδισμός, ο ευσεβοποθισμός και η ηττοπάθεια μόνο σε καταστροφική λύση μπορούν να μας οδηγήσουν. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στη μαρτυρική  Κύπρο.

Στο όνομα των νεκρών αλλά και των αγωνιστών της δημοκρατικής αντίστασης, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα, στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, στα αθώα θύματα και τους παθόντες της τουρκικής θηριωδίας, οφείλουμε να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε και διατηρήθηκε με θυσίες και αίμα ηρώων. Δεν θα επιτρέψουμε να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών. Οφείλουμε να αγωνισθούμε και να την παραδώσουμε στις μελλοντικές γενιές και πάλι ελεύθερη και δημοκρατική, όπως την οραματίσθηκαν και για την πραγματοποίησή της αγωνίσθηκαν μέχρι την τελευταία τους πνοή οι ήρωες που τιμούμε σήμερα. Αυτή είναι και η καλύτερη υπόσχεση στη μνήμη τους.

 

 

Ο χρόνος δεν έχει επουλώσει τις πληγές. Τα επακόλουθα της προδοσίας και της τραγωδίας πιο επικίνδυνα από ποτέ σημαδεύουν τη ζωή και τις σκέψεις μας.

Στην Κύπρο ζούμε ακόμα τις συνθήκες της τραγωδίας και της αβεβαιότητας.

Οι πατρογονικές εστίες βρίσκονται υπό κατοχή και η χιλιόχρονη Ελληνική πολιτισμική κληρονομιά βιάζεται.

Τα αρχαία θέατρα παραμένουν σιωπηλά και οι εκκλησίες μετατρέπονται σε στάβλους και εγκαταλελειμμένα σκιάχτρα.

Ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να διχοτομεί την πατρίδα μας και το δήθεν διάτρητο συρματόπλεγμα  εξευτελίζει την εθνική μας αξιοπρέπεια και  πληγώνει την κρατική μας  κυριαρχία.

Ο Πενταδάκτυλος καρφωμένος στην καρδιά με τα πέτρινα καρφιά της κατοχικής σημαίας, μας υπενθυμίζει νυχθημερόν  ποιο είναι το καθήκον μας.

Ο κατακτητής στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων εισπράττει εύσημα για δήθεν εποικοδομητική στάση.

Το θύμα  εκβιάζεται να προσυπογράψει την εθελούσια διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων. Πιέζεται να αποδεχθεί να καταστεί δεύτερης κατηγορίας μέλος της Ε.Ε., να απεμπολήσει πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, να νομιμοποιήσει τον εποικισμό και να προσυπογράψει τον αφελληνισμό πατρογονικών εστιών.

Και εμείς πιστοί και ταπεινοί προσκυνητές βρισκόμαστε για 45η χρονιά για να μνημονεύσουμε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια στις κάθε λογής συνωμοσίες, που υπερασπίσθηκαν τη συνταγματική νομιμότητα και την ελευθερία της πατρώας γης, που σημάδεψαν ανεξίτηλα την εποχή τους και ο θάνατός τους πέραν από το βαρύ πένθος που προκάλεσε, αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντική αξιοποίηση.

Κορυφαία προσωπικότητα αυτού του αγώνα ο Εθνάρχης Μακάριος. Παρά τη βιολογική του απουσία, παραμένει ζωντανή και ανεξίτηλη στο χρόνο η ηγετική του φυσιογνωμία και η παρακαταθήκη του με τα διαχρονικά και πάντα επίκαιρα πολιτικά του μηνύματα.

Ο Μακάριος ζει στις καρδιές και τη συνείδηση του λαού μας. Η ανάμνησή του προκαλεί σκιρτήματα συγκίνησης και περηφάνιας. Ο χρόνος εξαφανίζει τα μικρά, τα ασήμαντα και τα ευτελή. Αναδεικνύει όμως τα μεγάλα και σημαντικά.

Σε μια περίοδο όπου επιχειρείται συστηματικά η διαγραφή της ιστορίας, με τους ενόχους να αθωώνονται και τους αθώους να ενοχοποιούνται, οφείλουμε με θάρρος, αντικειμενικότητα και διεισδυτικότητα να προχωρήσουμε σε μια ιστορική αναδρομή, να καταγράψουμε τα αίτια και τα αιτιατά που μας οδήγησαν στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας εξακολουθούμε να βιώνουμε και σήμερα επικίνδυνες όσο ποτέ άλλοτε.  Όπως είπε και ο δολοφονημένος από την ΕΟΚΑ Β΄ ήρωας ποιητής Δώρος Λοΐζου η αλήθεια είναι πιο καυτή και από τη μήτρα του ήλιου.

Στόχος δεν είναι η ανάξεση πληγών, η διαίρεση του λαού και ο διχασμός, τις συνέπειες του οποίου η πατρίδα μας εξακολουθεί να υφίσταται. Μόνο η ιστορική αυτογνωσία μπορεί να διορθώσει την πορεία μας, να ανατροφοδοτήσει τους στόχους μας και να μας οδηγήσει στη διεκδίκηση δίκαιης, λειτουργικής και βιώσιμης λύσης.

Μοιραία η μνήμη σήμερα ταξιδεύει στη γένεση και τους υπευθύνους της τραγωδίας. Επαναφέρει στη μνήμη μας τους ολιγάριθμους Ελληνόφωνους επίορκους της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η σκέψη στρέφεται με οργή προς τους χουντικούς δεσμώτες του Ελληνικού λαού οι οποίοι καθοδηγούμενοι από ξένα κέντρα αποφάσεων και σε συνεργασία με την ΕΟΚΑ Β΄ άνοιξαν τις κερκόπορτες στον τουρκικό Αττίλα, που δεν μπορούσε να πατήσει την Κύπρο εάν η προδοσία δεν άφηνε αφύλακτες τις ακτές της Κερύνειας. Το τουρκικό ασκέρι δεν το έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας, αλλά η προδοσία και η εθελούσια παράδοση εδαφών.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974  ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών.

Ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνωμοσίας η οποία άρχισε με την τουρκοανταρσία του 1963. Αποσκοπούσε στην πραξικοπηματική ανατροπή του Αρχ. Μακαρίου, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή της διπλής ένωσης για να αποτραπεί δήθεν η Κουβανοποίηση της Κύπρου.

Πραγματικός στόχος, η νομιμοποίηση της Βρετανικής παρουσίας στην Κύπρο  και η ικανοποίηση των επεκτατικών στόχων της Τουρκίας, η οποία επεδίωκε έξοδο προς την Ανατολική Μεσόγειο και ενίσχυση της πολιτικοστρατιωτικής της παρουσίας, ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια.

Η συνωμοσία σε βάρος της Κύπρου άρχισε να εξυφαίνεται σε πολλαπλά επίπεδα, πολιτικά και στρατιωτικά. Εμπροσθοφυλακή υλοποίησης Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί και Έλληνες  Κύπριοι συνοδοιπόροι.

Το πρώτο πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου σχεδιάστηκε στην  Αθήνα την άνοιξη του 1965. Ματαιώθηκε μετά από παρέμβαση του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου.

Το δεύτερο με την κωδική ονομασία ΕΡΜΗΣ, θα πραγματοποιείτο στις 10 Μαρτίου 1970 σε συνδυασμό με τη δολοφονική απόπειρα που επιχειρήθηκε εναντίον του Αρχιεπισκόπου και την κατάρριψη του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε. Ματαιώθηκε λόγω της διάσωσής του.

Το τρίτο προγραμματίσθηκε να πραγματοποιηθεί στις 15 Φεβρουαρίου 1972 μετά τη ρηματική διακοίνωση της χούντας για παραίτηση του Μακαρίου από την προεδρία του κράτους και είχε ως συντονιστή τον πρέσβη της χούντας στη Λευκωσία Κων. Παναγιωτάκο.

Ματαιώθηκε λόγω της διαρροής της πληροφορίας και της μαζικής κινητοποίησης του λαού με αποκορύφωμα το ογκώδες συλλαλητήριο στην πλατεία της Αρχιεπισκοπής.

Μεταξύ άλλων ακαταμάχητο τεκμήριο της αντεθνικής δραστηριότητας της χούντας είναι το σημείωμα το οποίο συνέταξε ο Κων. Παναγιωτάκος στις 25.2.1972 μετά τη συνάντησή του με τον πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα. Παραδέχεται ότι αυτός συντόνιζε τους 3 Μητροπολίτες εναντίον του Μακαρίου. Βολιδοσκόπησε μάλιστα τον τούρκο πρέσβη κατά πόσο η Τουρκία ενδιαφέρεται να συνεργασθεί με την Αθήνα για την ανατροπή του Μακαρίου, με στόχο να προωθηθούν τα κοινά συμφέροντα των δύο χωρών όπως πρόσφατα είχαν συμφωνηθεί, με τη σύμφωνη γνώμη των συμμάχων τους.

Οι συνεχείς αποτυχίες της χούντας να ανατρέψει τον Μακάριο, οδήγησαν στην αποστολή του Γ. Γρίβα στην Κύπρο και την ίδρυση της παράνομης οργάνωσης ΕΟΚΑ Β΄ το φθινόπωρο του 1971.

Ως αρχηγός της ΕΟΚΑ Β΄ο Γρίβας εκπόνησε τρία σχέδια πραξικοπήματος σε βάρους του Αρχ. Μακαρίου,το «ΣΦΕΝΔΟΝΗ»το Δεκέμβριο του 1971, το «ΑΠΟΛΛΩΝ» την άνοιξη του 1973 και το «ΝΙΚΗ» τον Ιούνιο του 1973με στόχο την κατάληψη της εξουσίας.

Η ανάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα το Νοέμβριο του 1973 από τη χούντα του Ιωαννίδη εντατικοποίησε την πολεμική ενάντια στον Μακάριο.

Η πρώτη απόφαση για  την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου λήφθηκε το Φεβρουάριο του 1974 με πρωταγωνιστές, τους Γκιζίκη, Ιωαννίδη, Ανδρουτσόπουλο και Μπονάνο.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε σε δεύτερη συνάντηση των ιδίων με τη συμμετοχή και του αρχηγού του στρατού Γαλατσάνου στις αρχές Απριλίου 1974, κατά την οποία καθορίσθηκε ο χρόνος πραγματοποίησης, ο αρχηγός και υπαρχηγός του πραξικοπήματος, καθώς και οι δυνάμεις που θα λάμβαναν μέρος.

Στις 2 Ιουλίου του 1974 δύο δηλ. ημέρες πριν από την παραλαβή από τον δικτάτορα Γκιζίκη, της γνωστής επιστολής Μακαρίου, έγινε στην Αθήνα η τελική σύσκεψη παρουσία του αρχηγού και υπαρχηγού του πραξικοπήματος κατά την οποία καθορίσθηκαν τα συνθηματικά, η μορφή της επιχείρησης καθώς και η μέρα και ώρα έναρξης του πραξικοπήματος.

Όσον αφορά την τύχη του Μακαρίου οι οδηγίες ήταν σαφείς. Σε περίπτωση διάσωσης από την επίθεση στο Προεδρικό, να συλληφθεί και να σταλεί στην Αθήνα.

Με βάση τις παραπάνω οδηγίες ορίσθηκαν και οι δυνάμεις που θα λάμβαναν μέρος στην επίθεση εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου το πρωινό της 15ης Ιουλίου. Δεν ήταν επίσης τυχαίο το γεγονός ότι το χουντοκρατούμενο ΓΕΕΦ απέστειλε αριθμητικά και οπλικά υπέρτερες στρατιωτικές δυνάμεις για να κυνηγήσουν το Μακάριο στην Πάφο, απ’ ότι απέστειλε στις 20 Ιουλίου στην περιοχή της απόβασης για την αντιμετώπιση της τουρκικήςαπόβασης.

Δυστυχώς, η δημοκρατική αντίσταση μερίδας του λαού μας δεν απέτρεψε την τραγωδία. Διέσωσε όμως την Κυπριακή Δημοκρατία και την αξιοπρέπεια του λαού μας, ο οποίος με απίστευτη ψυχική δύναμη προχώρησε στην ανασύνταξή της από τα ερείπια της καταστροφής. Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία οφείλουμε να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού για να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Στα 45 χρόνια που μεσολάβησαν από τον μαύρο Ιούλιο του 1974, ποικιλώνυμοι πλανητάρχες, επιτήδειοι ουδέτεροι, σύγχρονοι Πιλάτοι, επιχείρησαν με ψευδοπροσχήματα να υπονομεύσουν την κρατική μας κυριαρχία, να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας, να αναβαθμίσουν νομικά και πολιτικά το ψευδοκράτος, και να επιβάλουν λύση ετεροβαρή και άδικη, η οποία παραβιάζει παράφορα και προκλητικά το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Στο όνομα των αγωνιστών αλλά και των νεκρών της δημοκρατικής αντίστασης, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα, όχι από υποχρέωση, αλλά για παραδειγματισμό και αναβάπτισμα στα ιδανικά και τους αγώνες-τους, στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, στα αθώα θύματα και τους παθόντες της τουρκικής θηριωδίας, οφείλουμε να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, να διεκδικήσουμε για το λαό μας μια δημοκρατική λύση που να διασφαλίζει στις μελλοντικές γενιές ασφάλεια, όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα, χωρίς διακρίσεις, χωρίς εθνοτικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς.

Οφείλουμε να αγωνισθούμε για λύση που δεν θα επιτρέπει την επανάληψη του παρελθόντος. Που δεν θα χρειασθεί οι μελλοντικές γενιές να βιώσουν όσα η δική μας και δεν θα έχουν το θλιβερό καθήκον να μνημονεύουν ήρωες ή θύματα είτε εμφύλιου σπαραγμού, είτε της τουρκικής βαρβαρότητας.

Η πορεία επίλυσης του κυπριακού τόσο με την κατάληξη στο διχοτομικό σχέδιο Ανάν, το οποίο ο λαός μας με υπευθυνότητα απέρριψε, όσο και τα αποτελέσματα της Πενταμερούς Διάσκεψης στο Κρανς Μοντανά, αλλά και η σημερινή προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας στην ΑΟΖ της πατρίδας μας, πρέπει να μας αφυπνίσουν. Να επαναπροσδιορίσουν την τακτική μας.

Ως πολιτική ηγεσία οφείλουμε να ακούσουμε και να αφομοιώσουμε τη δραματική έκκληση του Αρχ. Μακαρίουστην τελευταία ιστορική του ομιλία στην πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977, ότι δηλ. «ο διακοινοτικός διάλογος με τη μορφή που διεξήχθη διέδραμε ήδη τη χρησιμότητά του, η Τουρκία τον αξιοποιεί ως άλλοθι για να εδραιώσει τα επεκτατικά της σχέδια. Ως εκ τούτου όσοι ενδιαφέρονται για πραγματική λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία».

Την ίδια στιγμή διακήρυξε με σθένος την έναρξη του μακροχρόνιου αγώνα, κατάληξη του οποίου θα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η εξεύρεση λύσης δίκαιης και βιώσιμης, όπου όλοι οι κάτοικοί της θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα.

Στη βάση των παραπάνω αρχών είναι μεν δύσκολη η ανατροπή των αρνητικών δεδομένων, είναι όμως εφικτή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κυριαρχήσει το άδικο και να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην Κύπρο.

Αυτό πρέπει να αποτελεί το συμβόλαιο ενός λαού με την ιστορία και το έθνος.

Δεν είναι δυνατό αυτά τα  χώματα, τα αιώνια Ελληνικά, να παραδοθούν στους εχθρούς.

Σε αυτό τον αγώνα κανένας είτε ζωντανός, είτε νεκρός δεν δικαιούται απουσίας.

Μέχρι την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αποτίουμε φόρο τιμής στους ήρωες της δημοκρατικής νομιμότητας και της ελευθερίας, αλλά και να καταθέτουμε τον ετήσιο απολογισμός μας.

Αυτό θα είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για τους ήρωές μας, και μόνο τότε ο αιώνιος ύπνος τους θα είναι γαλήνιος, όταν η πατρίδα μας θα είναι και πάλι ελεύθερη και δημοκρατική, όπως την οραματίσθηκαν και για την πραγματοποίησή της αγωνίσθηκαν μέχρι την τελευταία τους πνοή.

Αιωνία θα είναι η μνήμη τους.

 

 

Προεδρικό στις 15 Ιουλίου 1974

Διακήρυξη Κ. Σ. ΕΔΕΚ για την επέτειο του προδοτικού πραξικοπήματος

Εμείς δεν ξεχνούμε την προδοσία

45 χρόνια μετά την εκδήλωση του προδοτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 και την υπονόμευση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξακολουθούμε να βιώνουμε τα οδυνηρά αποτελέσματα της εγκληματικής συνωμοσίας.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974 δεν ήταν δύο στιγμιαία γεγονότα.  Ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών και με τη συνδρομή Κυπρίων συνοδοιπόρων, μελών της ΕΟΚΑ Β΄. Το ειδεχθές έγκλημά τους άφησε ανοχύρωτη, στρατιωτικά και πολιτικά, την Κύπρο απέναντι στην τουρκική εισβολή, δίνοντας έτσι στην Τουρκία ισχυρό πλεονέκτημα για να εκπληρώσει τους στόχους της.

Το πραξικόπημα ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνωμοσίας η οποία άρχισε μετά την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την υπονόμευση που επιχείρησε η τουρκοανταρσία του 1963. Αποσκοπούσε στην απομάκρυνση του Αρχ. Μακαρίου, στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή της διχοτομικής λύσης.

Η ΕΔΕΚ πιστή στους αγώνες της για προάσπιση της συνταγματικής νομιμότητας, με πρωτοστάτη τον Βάσο Λυσσαρίδη, αντιστάθηκε στα σχέδια όσων ήθελαν διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

45 χρόνια μετά συνεχίζει να αγωνίζεται και να αντιστέκεται απέναντι σε όσους οραματίζονται επιστροφή φασιστικών καθεστώτων, σε όσους με ραγιαδισμό, ευσεβοποθισμό και ηττοπάθεια αποδέχονται συγκλίσεις που μόνο σε μία καταστροφική και ρατσιστική λύση μας οδηγούν. 45 χρόνια μετά συνεχίζει να αγωνίζεται για λύση δημοκρατική και βιώσιμη με πλήρη κατοχύρωση των πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων όλων των πολιτών.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 15 Ιουλίου 2019

Σε ότι αφορά την πρόταση του κατοχικού ηγέτη για το θέμα των υδρογονανθράκων, ως ΕΔΕΚ, από την πρώτη στιγμή μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στο Κρανς Μοντανά, είχαμε προσδιορίσει τις επόμενες ενέργειες της Τουρκίας, που ήταν:
 
Η ένταξη του ενεργειακού είτε ως θέματος συζήτησης είτε κατά προτεραιότητα στη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού, ώστε διά μέσου του κατοχικού καθεστώτος για να έχει η Τουρκία έμμεση ή άμεση εμπλοκή στην εκμετάλλευση και διαχείριση του Φυσικού Αερίου.
Η ματαίωση του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η εγκατάσταση γεωτρύπανου στην θαλάσσια περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου με στόχο τη δημιουργία γκρίζων περιοχών που να μπορεί στη συνέχεια η Τουρκία να τις αξιοποιήσει στην επανένταξη της κυριαρχίας της στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε αποδοχή τέτοιου είδους πρότασης που αφορά τους υδρογονάνθρακες εκτιμούμε ότι αποτελεί μια σοβαρή διολίσθηση η οποία θα ενισχύσει περαιτέρω την πολιτική της Τουρκίας και του κατοχικού καθεστώτος.
 
Από τη στιγμή που η Τουρκιά και το κατοχικό καθεστώς αναβαθμίζει τις προκλήσεις σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η υλοποίηση ΜΟΕ για την κινητή τηλεφωνία ήταν, προφανώς, μέτρο προς τη λανθασμένη κατεύθυνση.
 
Γραφείο Τύπου
 
Λευκωσία, 14 Ιουλίου 2019

Ο χρόνος δεν έχει επουλώσει τις πληγές. Τα επακόλουθα της προδοσίας και της τραγωδίας πιο επικίνδυνα από ποτέ σημαδεύουν τη ζωή και τη σκέψη μας.

Γιατί στην Κύπρο την πάλαι ποτέ αέρινη  τη μακαρία γη, εξακολουθούμε να ζούμε τις συνθήκες της τραγωδίας και της αβεβαιότητας.

Οι πατρογονικές εστίες βρίσκονται υπό κατοχή και η χιλιόχρονη Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά βιάζεται.

Τα αρχαία θέατρα παραμένουν σιωπηλά και οι εκκλησίες μετατρέπονται σε στάβλους και εγκαταλελειμμένα σκιάχτρα.

Ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να διχοτομεί την πατρίδα μας και το δήθεν διάτρητο συρματόπλεγμα της κατοχής να εξευτελίζει την εθνική μας αξιοπρέπεια και να πληγώνει την κρατική μας κυριαρχία.

Ο Πενταδάκτυλος καρφωμένος στην καρδιά με τα πέτρινα καρφιά της κατοχικής σημαίας, να μας υπενθυμίζει νυχθημερόν ποιο πρέπει να είναι το καθήκον μας.

Ο κατακτητής στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων να εισπράττει εύσημα για δήθεν εποικοδομητική στάση.

Και το θύμα να σύρεται στο εδώλιο του κατηγορούμενου γιατί αρνείται να προσυπογράψει την εθελούσια διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη νομιμοποίηση των κατοχικών τετελεσμένων.

Γιατί δεν δέχεται να καταστεί δεύτερης κατηγορίας μέλος της Ε.Ε., να απεμπολήσει πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, να νομιμοποιήσει τον εποικισμό και να προσυπογράψει τον αφελληνισμό πατρογονικών εστιών.

Και εμείς πιστοί και ταπεινοί προσκυνητές βρισκόμαστε εδώ για ακόμα μια  χρονιά, για να μνημονεύσουμε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια στην προδοσία, που μοίρασαν τη ζωή τους σε ψίχουλα χωρίς να αφήσουν τίποτα για τον εαυτό τους.

Ένας από αυτούς είναι και ο Σωτήρης Αδάμου. Στο σύντομο διάβα του στην επίγεια ζωή έγραψε τη  δική του ηρωική ιστορία.

Νεαρός, αυθόρμητος, με δυνατό δημοκρατικό φρόνημα, οπαδός  της δημοκρατικής και συνταγματικής νομιμότητας που εκφραζόταν στο πρόσωπο  του νόμιμου προέδρου Αρχ.  Μακαρίου, με άδολο πατριωτισμό, μακριά από προβολείς και δημοσιότητα, αλλά με τόλμη και παλληκαριά μετατράπηκε σε μάρτυρα της  προάσπισης της δημοκρατίας και της νομιμότητας. Πρόσθεσε το όνομά του έστω και αργοπορημένα στο μακρύ κατάλογο των ηρώων της δημοκρατικής αντίστασης του λαού μας.

Μοιραία αυτές οι εκδηλώσεις ταξιδεύουν τη μνήμη στη γένεση και τους υπευθύνους της τραγωδίας. Επαναφέρουμε στη μνήμη μας τους ολιγάριθμους Ελληνόφωνες προδότες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Αλλά, στεκόμαστε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη μπροστά στους ήρωες του λαού μας, στους Ε/Κύπριους και τους Ελλαδίτες αξιωματικούς και στρατιώτες που παρά την προδοσία αγωνίσθηκαν με λεβεντιά και πολλοί έπεσαν στο πεδίο των μαχών προασπιζόμενοι τη δημοκρατία και την ελευθερία της πατρίδας μας.

Η σκέψη στρέφεται με οργή προς τους χουντικούς δεσμώτες του Ελληνικού λαού οι οποίοι καθοδηγούμενοι από ξένα κέντρα αποφάσεων και σε συνεργασία με την ΕΟΚΑ Β΄ άνοιξαν τις κερκόπορτες στον τουρκικό Αττίλα, που δεν μπορούσε να πατήσει την Κύπρο εάν η προδοσία δεν άφηνε αφύλακτες τις ακτές της Κερύνειας.

Ο Σωτήρης Αδάμου γεννήθηκε στη Λευκωσία τον Αύγουστο του 1955. Ήταν το 4ο αγόρι από τα 6 παιδιά της οικογένειας του Αδάμου Κωνσταντίνου και της Μάρθας.  Κατατάγηκε στην Ε.Φ. το Γενάρη του 1973,  επιλέγηκε να υπηρετήσει στις Δυνάμεις Καταδρομών και τοποθετήθηκε στην 31η Μ.Κ. με έδρα την Αθαλάσσα.

Τα δημοκρατικά και φιλομακαριακά του αισθήματα τόσο του ιδίου όσο και της οικογένειάς του, δεν άργησε να γίνουν γνωστά. Τόσο κατά το στάδιο της εκπαίδευσής του όσο και αργότερα δέχθηκε τη βίαιη συμπεριφορά και σε αρκετές περιπτώσεις το βασανισμό από τους ανωτέρους του.

Στις 15 Ιουλίου 1974 το στρατόπεδο της 31ης Μ.Κ. αποτέλεσε τον ένα από τους δύο χώρους συγκέντρωσης επιλεγμένων τμημάτων Καταδρομέων με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα, που θα λάμβαναν μέρος στο πραξικόπημα εναντίον του Αρχ. Μακαρίου. Ο δεύτερος, ήταν το στρατόπεδο καταδρομών στην κατεχόμενη σήμερα Τύμπου.

Η επιλογή συγκρότησης  τμημάτων από καταδρομείς που προέρχονταν από διαφορετικές μονάδες αποσκοπούσε στον εκμηδενισμό ενδεχόμενης μαζικής άρνησης συμμετοχής και κατ΄ επέκταση  την εκδήλωση στασιαστικής συμπεριφοράς που θα οδηγούσε είτε στη ματαίωση, είτε στην αποτυχία του πραξικοπήματος.

Πρώτος αντικειμενικός στόχος των δυνάμεων που συγκεντρώθηκαν στη 31η Μ.Κ. ήταν η κατάληψη του στρατοπέδου του Εφεδρικού και του ΡΙΚ.

Όταν ο Σωτήρης  αντιλήφθηκε τον πραγματικό στόχο των ανωτέρων του αρνήθηκε να λάβει μέρος και τότε εκτελέσθηκε εν ψυχρώ και πισώπλατα κατά πάσα πιθανότητα από ελλαδίτη αξιωματικό.

Το έγκλημα επιχειρήθηκε όχι μόνο να συγκαλυφθεί, αλλά και να αμαυρωθεί το όνομα και η μνήμη του Σωτήρη. Τοποθετήθηκε στον κατάλογο των νεκρών καταδρομέων που πολέμησαν εναντίον του Αρχ. Μακαρίου και κατέλυσαν τη δημοκρατία.

Τριάντα τρία χρόνια μετά, χάρις στις άοκνες προσπάθειες της οικογένειάς του το έγκλημα αποκαλύφθηκε και το Δεκέμβριο του 2007 ο Σωτήρης κηδεύτηκε με τιμές ήρωα και πέρασε στο πάνθεον των αθανάτων.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974 δεν ήταν δύο στιγμιαία γεγονότα.  Ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους με τη συνδρομή Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών και την αξιοποίηση Κυπρίων συνοδοιπόρων.

Ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνομωσίας η οποία αποσκοπούσε στην απομάκρυνση του Αρχ. Μακαρίου, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή διχοτομικής λύσης.

Η Τουρκία αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς, αλλά και τα εγκληματικά λάθη και παραλείψεις αυτών που κυβερνούσαν την Ελλάδα και των συνοδοιπόρων τους στην Κύπρο, για να προωθήσει το δικό της στόχο για την κατάληψη της Κύπρου.

Η Τουρκία ποτέ δεν απέκρυψε το στόχο της. Από τη δεκαετία του 1960 είχε ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή της λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, μέσω της οποίας να μπορεί να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο.

Στόχο τον οποίο θεωρεί στρατηγικής σημασίας για να αποκτήσει θαλάσσια έξοδο, αλλά και για να ελέγχει την ευαίσθητη περιοχή της Αν. Μεσογείου και που μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν έχει εγκαταλείψει αλλά αντίθετα προωθεί την υλοποίησή του με ιδιαίτερη συνέπεια.

Ειδικά σήμερα με την ανεύρεση των Υδρογονανθράκων αλλά και λόγω των σχεδιασμών για την όδευση αγωγών φυσικού αερίου από την Ευρασία προς την Ευρώπη, οι σχεδιασμοί αυτοί αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Δεν είναι εξάλλου τυχαία η πρόσφατη εισβολή στη ΑΟΖ της πατρίδας μας για την πραγματοποίηση ερευνών και γεωτρήσεων κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.

Στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, οφείλουμε να διεκδικήσουμε για το λαό μας μια δημοκρατική λύση που να διασφαλίζει στις μελλοντικές γενιές ασφάλεια, όπου στην Κυπριακή Δημοκρατία όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο, χωρίς διακρίσεις και εθνοτικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Την ίδια στιγμή να αποκλεισθεί διαπαντός το ενδεχόμενο τρίτες χώρες να ασκούν άμεσα ή έμμεσα κηδεμονία στη λειτουργία του κράτους.

Όμως παρά τις δυσχέρειες που δημιουργήθηκαν λόγω και των δικών μας λαθών, εξακολουθούν και σήμερα να υπάρχουν δυνατότητες για δίκαιη και βιώσιμη λύση.

Με σύνεση και σωστό προγραμματισμό να εκμεταλλευτούμε ενεργειακά και γεωστρατηγικά συμφέροντα ώστε να ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική μας θέση στο κυπριακό.

Οφείλουμε να ενεργήσουμε με τρόπο που να τερματίζει την εκτροπή του κυπριακού από θέματος εισβολής και κατοχής σε θέμα διακοινοτικής διευθέτησης, προσφέροντας άλλοθι στην Τουρκία.

Πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτό ότι αν ένας λαός υπό ημικατοχή δεν διεκδικήσει με σθένος και αποφασιστικότητα τα αναφαίρετα δικαιώματά-του, κανένας δεν πρόκειται να του τα χαρίσει.

Η πορεία που ακολουθήσαμε μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν έφερε τη λύση ένα βήμα πιο κοντά, αλλά έφερε την Τουρκία ένα βήμα μακριά από την υλοποίηση του στόχου της. Οδήγησε αρχικά στο διχοτομικό σχέδιο Ανάν το οποίο ο λαός μας απέρριψε με υπευθυνότητα αλλά και στη συνέχεια στα αρνητικά αποτελέσματα της Πενταμερούς Διάσκεψης του Κρανς Μοντανά.

Άμεσα επιβάλλεται αλλαγή πορείας, απαιτείται μια νέα διεκδικητική πολιτική που να:

  1. τοποθετεί το κυπριακό στη σωστή αντικατοχική του βάση,
  2. προτείνει γενικό περίγραμμα αρχών λύσης, βασισμένο στο διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο και για το οποίο θα πρέπει να απαιτήσουμε από τα ΗΕ και την ΕΕ να τοποθετηθούν και να εκφράσουν άποψη,
  3. στηρίζεται σε σωστή διεθνή διαφωτιστική εκστρατεία,
  4. δημιουργεί νέες συμμαχίες αξιοποιώντας τη σύμπτωση συμφερόντων με ισχυρές χώρες μέλη της Ε.Ε. και όχι μόνο,
  5. καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή οποιαδήποτε προσπάθεια αναβάθμισης του ψευδοκράτους,
  6. αξιοποιεί την παρουσία μας ως πλήρους μέλους της Ε.Ε. καθώς και τη γεωστρατηγική θέση της Κύπρου στη βάση των νέων δεδομένων που έχουν δημιουργηθεί στην Αν. Μεσόγειο με την ανεύρεση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων,
  7. ενεργοποιεί το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου με την Ελλάδα,
  8. καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε την παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών της Κ.Δ. ανεξάρτητα από την εθνική ή θρησκευτική τους προέλευση. Θέλουμε και τους Τ/Κύπριους ισότιμους  πολίτες με σεβασμό στις θρησκευτικές και πολιτιστικές τους παραδόσεις.

Στη βάση των παραπάνω αρχών είναι μεν δύσκολη η ανατροπή των κατολισθήσεων είναι όμως εφικτή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κυριαρχήσει το άδικο και να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην Κύπρο.

Χώματα αιώνια, χώματα σοφά, χώματα διψασμένα

Χώματα πλούσια σε σπέρμα Ελληνικό

Χώματα αδούλωτα, χώματα δουλεμένα

Χώματα πικρά, χώματα στεγνά

Χώματα επαναστατημένα

Χώματα πικρά από το άδικο δάκρυ

Χώματα γλυκά από δίκαιο αίμα

Χώματα αγαπημένα

Πως μπορώ να σας παραδώσω στους οκτρούς

χώματα πικραμένα;

Σε αυτό τον αγώνα κανένας, είτε ζωντανός, είτε νεκρός δεν δικαιούται απουσίας.

Αυτή τη μοίρα όρισε ο Θεός για μας.

Αιωνία η μνήμη σου Σωτήρη.