Ομιλία του Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Μαρίνου Σιζόπουλου στην επετειακή ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων της 15ης Ιουλίου 2019

Έντιμε κύριε πρόεδρε,

Συναδέλφισσες, και συνάδελφοι,

Για 45η χρονιά η Βουλή των Αντιπροσώπων συνέρχεται σε αυτή την ειδική συνεδρίαση για να τιμήσει τους υπερασπιστές της συνταγματικής νομιμότητας και να αποτίσει φόρο τιμής σε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους που υπερασπίσθηκαν τη δημοκρατία ενάντια στις συνωμοσίες της χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’, και την ελευθερία της πατρίδας μας εναντίον των τούρκων εισβολέων.

Σε μια περίοδο όπου επιχειρείται συστηματικά η παραχάραξη της ιστορίας, και  τα χουντικά κατάλοιπα αναβιώνουν ενδεδυμένα τον εθνικό μανδύα, οφείλουμε με θάρρος, αντικειμενικότητα και διεισδυτικότητα να αναδεικνύουμετα αίτια και τα αιτιατά που μας οδήγησαν στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας εξακολουθούμε να βιώνουμε και σήμερα επικίνδυνες όσο ποτέ άλλοτε.  Όπως είπε και ο δολοφονημένος ήρωας – ποιητής Δώρος Λοΐζου «η αλήθεια είναι πιο καυτή και από τη μήτρα του ήλιου».

Για την ΕΔΕΚ την κρίσιμη επταετία 1967 – 1974 δεν υπήρχαν διλήμματα. Από την πρώτη στιγμή αναμετρήθηκε με την παρανομία. Δεν επέλεξε την εύκολη λύση είτε της συμπόρευσης με τη χούντα, είτε της επιτήδειας ουδετερότητας για να εξασφαλίσει εύνοια και λαφυραγωγία. Οργανωμένα και συντεταγμένα αντέδρασε στις συνομωσίες με στόχο τη ματαίωσή τους.

Στήριξε αποφασιστικά και έμπρακτα τον Εθνάρχη Μακάριο, στο πρόσωπο του οποίου εκφραζόταν η δημοκρατία, η συνταγματική νομιμότητα και η κρατική κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για αυτή τη στάση κάποιοι  αποκαλούσαν τους ΕΔΕΚίτες «ανθέλληνες» και κάποιοι άλλοι «εξτρεμιστές».

Μελανό στίγμα του κοινοβουλευτικού μας βίου ήταν η φίμωση από την πλειοψηφία της κυπριακής Βουλής του Βάσου Λυσσαρίδη για να μη καταγγείλει την επίθεση των χουντικών τραμπούκων εναντίον των διαδηλωτών που απαιτούσαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα στις 21 Απριλίου 1971.

Στα χρόνια της παρανομίας και της οργανωμένης προσπάθειας για ανατροπή της συνταγματικής νομιμότητας, η ΕΔΕΚ κατέβαλε βαρύ αλλά περήφανο φόρο αίματος. Ο κύκλος των δολοφονιών των στελεχών της ΕΔΕΚ άρχισε με τη δολοφονία του Κόκου Φωτίου για να κλείσει με το Δώρο Λοΐζου στις 30 Αυγούστου 1974 κατά την απόπειρα δολοφονίας του ηγέτη της αντίστασης Βάσου Λυσσαρίδη. Η συγκάλυψη των ενόχων, η φυγάδευσή τους στο εξωτερικό και η μη προσαγωγή τους στη δικαιοσύνη αποτελεί ακόμα ένα μελανό στίγμα του κράτους μας.

Το πρωινό της 15ης Ιουλίου η ΕΔΕΚ ήταν το μοναδικό κόμμα που οργανωμένα κράτησε το βάρος της αντίστασης εναντίον του προδοτικού πραξικοπήματος, στο  άνοιγμα του Κολοκάση, την Αρχιεπισκοπή, το Καϊμακλί, το ΣΟΠΑΖ, τη Σολιά.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974 δεν ήταν δύο στιγμιαία γεγονότα.  Ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών και τη συνδρομή Κυπρίων συνοδοιπόρων.

Ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνωμοσίας η οποία άρχισε μετην τουρκοανταρσία του 1963. Αποσκοπούσε στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή διχοτομικής λύσης.

Η χούντα των Αθηνών όπως προκύπτει από σειρά εγγράφων/ντοκουμέντων συνεργάστηκε στενά με τις τουρκικές κυβερνήσεις για να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να επιβάλει τη διπλή ένωση και τη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Απέσυρε την Ελληνική Μεραρχία για να αποδυναμώσει την άμυνα της Κύπρου, με καλόηχα συνθήματα δίχασε τα λαό και με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου άνοιξε την κερκόπορτα στον τουρκικό Αττίλα που οδήγησε στην κατοχή του 37% της πατρίδας μας.

Στη συνάντηση μάλιστα της 19ης Ιουλίου στην Αθήνα με την Αμερικανική αντιπροσωπεία σύμφωνα με τα πρακτικά που τηρήθηκαν, δεν δίστασε να αποδεχθεί την κατάληψη κυπριακών εδαφών για να αποκτήσει η τουρκοκυπριακή κοινότητα έξοδο προς τη θάλασσα.

Είναι πράγματι λυπηρό 45 χρόνια μετά την τραγωδία του 1974 και την επιβεβαιωμένη προδοσία της χούντας, να υπάρχουν Έλληνες Κύπριοι να παρουσιάζονται ως πολιτικοί και ιδεολογικοί συνεχιστές της. Να μην καταδικάζουν την προδοτική της στάση, να αποφεύγουν να τιμήσουν τα θύματα της προδοσίας της και αντίθετα να τιμούν τους θύτες της Δημοκρατίας. Αυτά τα άτομα δεν μπορούν και δεν πρέπει να έχουν θέση στο ναό της Δημοκρατίας.

Οι ΕΔΕΚίτες όπως και τότε έτσι και τώρα σταθεροί συνεχιστές του αγώνα των νεκρών και όχι μόνο συναγωνιστών μας, θα συνεχίσουμε τον αγώνα με κάθε νόμιμο και δημοκρατικό τρόπο για να προστατεύσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς και την κοινωνία μας από έκνομες δραστηριότητες και να εξαλείψουμε κάθε προσπάθεια συγκαλυμμένη ή όχι παραπλάνησης του λαού μας. Αυτοί που δεν υπηρέτησαν την πατρίδα μας, που αποτελούν συνέχεια αυτών που συνειδητά την πρόδωσαν δεν μπορούν να την προστατεύσουν ούτε και να την απελευθερώσουν.

Σήμερα καλούμαστε μέσα σε δύσκολες συνθήκες λόγω της συνεχιζόμενης κατοχής και της προκλητικής επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, αλλά και των λαθών και των παραλείψεων μας, να διεκδικήσουμε λειτουργική και δίκαιη λύση στο πρόβλημά μας.

Λύση που να:

  • απαλλάσσει την πατρίδα-μας από την κατοχή,
  • κατοχυρώνει τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών ανεξάρτητα από θρησκευτική ή εθνοτική προέλευση,
  • την απαλλάσσει από την κηδεμονία τρίτων χωρών,
  • κατοχυρώνει το ενιαίο εκλογικό σώμα και το δημοκρατικό δικαίωμα «ένας άνθρωπος, μία ψήφος»,
  • σέβεται τη θεμελιώδη αξία της δημοκρατίας, τη λαϊκή κυριαρχία όπως αυτή εκφράζεται με τη βούληση της πλειοψηφίας.

Λύση η οποία να οδηγεί σε ένα κράτος και ένα λαό και θα ενισχύει τη συνεργασία των πολιτών για τη διαμόρφωση του κοινού τους μέλλοντος.

Μόνο η ιστορική αυτογνωσία, η σωστή διεκδίκηση των δικαίων μας και η αγωνιστικότητα μπορούν να διορθώσουν την πορεία μας, να ανατροφοδοτήσουν  τους στόχους μας.

Ο ραγιαδισμός, ο ευσεβοποθισμός και η ηττοπάθεια μόνο σε καταστροφική λύση μπορούν να μας οδηγήσουν. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στη μαρτυρική  Κύπρο.

Στο όνομα των νεκρών αλλά και των αγωνιστών της δημοκρατικής αντίστασης, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα, στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, στα αθώα θύματα και τους παθόντες της τουρκικής θηριωδίας, οφείλουμε να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε και διατηρήθηκε με θυσίες και αίμα ηρώων. Δεν θα επιτρέψουμε να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών. Οφείλουμε να αγωνισθούμε και να την παραδώσουμε στις μελλοντικές γενιές και πάλι ελεύθερη και δημοκρατική, όπως την οραματίσθηκαν και για την πραγματοποίησή της αγωνίσθηκαν μέχρι την τελευταία τους πνοή οι ήρωες που τιμούμε σήμερα. Αυτή είναι και η καλύτερη υπόσχεση στη μνήμη τους.

 

 

You may also like