ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Κ.Σ.ΕΔΕΚ Δρα ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΛΟΝΔΙΝΟ 27 ΣΕΠΤ. 2019

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης «1959-2019, 60 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας» η οποία θα πραγματοποιηθεί απόψε στο Οίκημα της Κυπριακής Αδελφότητας στο Λονδίνο και η οποία διοργανώνεται από την κομματική οργάνωση του Κ. Σ. ΕΔΕΚ στη Μεγάλη Βρετανία, ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ θα εκφωνήσει την πιο κάτω ομιλία:

«Συμπληρώθηκαν φέτος 60 χρόνια από την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου για την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με αφορμή  την επέτειο αυτή είναι πολύ σημαντικό σε μια περίοδο κρίσιμων εξελίξεων και ασύμμετρων απειλών που θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνο την κρατική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και τη φυσική και εθνική επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού να προχωρήσουμε σε μια αντικειμενική και διεισδυτική ιστορική αναδρομή.

Στόχος αυτής της αναδρομής δεν είναι η ανάξεση πληγών του παρελθόντος, ούτε η καλλιέργεια κλίματος  αχρείαστης αντιπαράθεσης. Η ιστορική αυτογνωσία συμβάλλει στον εντοπισμό των λαθών και των παραλείψεων ώστε να αποφευχθεί η επανάληψή τους, ανατροφοδοτεί τους στόχους μας και δημιουργεί κλίμα ενότητας. Η αλήθεια φωτίζει το σκοτάδι, τερματίζει τη λήθη (λησμονιά) και όπως έγραψε σε ένα ποίημά του ο ήρωας ποιητής Δώρος Λοΐζου «είναι πιο καυτή και από τη μήτρα του ήλιου».

Είναι λοιπόν σημαντικό σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο με ψυχραιμία και νηφαλιότητα να μελετήσουμε τα αίτια και τα αιτιατά που οδήγησαν:

  • τον αγώνα του λαού μας από την ένωση στην ανεξαρτησία, και
  • από την ανεξαρτησία στην τουρκική εισβολή και την κατοχή του 37% της πατρίδας μας και τους κινδύνους που προκύπτουν από αυτή για τη φυσική και εθνική επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού.

Η μελέτη και η κατάληξη σε σωστά συμπεράσματα θα μας βοηθήσει σημαντικά να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τους στόχους του αντιπάλου, να χαράξουμε τη δική μας στρατηγική και τακτική που θα αποσκοπεί αρχικά στη ματαίωση αυτών των στόχων και στη συνέχεια στην προώθηση υλοποίησης των δικών μας.

Σε αυτό ακριβώς το βασικό στοιχείο η αξιοποίηση της ιατρικής σκέψης ενισχύει σημαντικά την πολιτική, αρκεί να αξιοποιήσουμε τη διαχρονική ρύση του πατέρα της ιατρικής, του Ιπποκράτη «Μελέτησε το παρελθόν, Διάγνωσε το παρόν, Πρόλαβε το μέλλον»

Μελέτη του παρελθόντος

Το τέλος του 2ου Παγκοσμίου πολέμου διαμόρφωσε νέα δεδομένα τόσο στον ευρωπαικό χώρο όσο και στην περιοχή της Μ. Ανατολής. Για μια ακόμα φορά αναδείχθηκε η μεγάλη σπουδαιότητα των θαλασσίων οδών και κύρια της διώρυγας του Σουέζ, αλλά και η σημασία των ενεργειακών πηγών της περιοχής και της Βορείου Αφρικής.

Η Κύπρος επαναβεβαίωσε τον στρατηγικό της ρόλο στην περιοχή, λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Επιβεβαίωσε αυτό του ίσχυε από αρχαιοτάτων χρόνων, ότι όποιος ελέγχει την Κύπρο, ελέγχει την ευρύτερη περιοχή.

Το 1952 για πρώτη φορά η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να παραμείνει ένα μεγάλο κράτος ξηράς όπως το καθόρισε η συνθήκη της Λωζάνης το 1923. Πρέπει να αποκτήσει θαλάσσια επέκταση και να μετατραπεί σε μια περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια. Για να το πετύχει αυτό έπρεπε να αποτρέψει τον θαλάσσιο αποκλεισμό της από την Ελλάδα. Αυτός θα ήταν πλήρης σε περίπτωση όπου η Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα. Άρα ο πρώτος στόχος της Τουρκίας ήταν η ματαίωση της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

Ο δεύτερος στρατηγικός στόχος ήταν ο έλεγχος της Κύπρου για να μπορεί να ελέγχει την ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής, τη διώρυγα του Σουέζ και το ανατολικό  τμήμα της Βορ. Αφρικής.

Η ευκαιρία για την επίτευξη αυτών των στόχων της δόθηκε όταν η Μ. Βρετανία για να αντιμετωπίσει τον αγώνα της ΕΟΚΑ και το αίτημα για ένωση με την Ελλάδα συγκάλεσε το Σεπτέμβριο του 1955 την τριμερή διάσκεψη στο Λονδίνο. Η Βρετανία στη βάση του δόγματος του διαίρει και βασίλευε κατά παράβαση της συνθήκης των Σερβών του 1920 και της Λωζάνης προσπάθησε να εμπλέξει και την Τουρκία. Κίνηση η οποία δυστυχώς λόγω της υποτελούς και μυωπικής πολιτικής της τότε Ελληνικής κυβέρνησης έγινε αποδεκτή και έτσι η Τουρκία και επίσημα είχε εμπλακεί στην επίλυση του κυπριακού.

Μετά από αυτή την εξέλιξη η Τουρκική κυβέρνηση  ανάθεσε στο συνταγματολόγο Νιχάτ Ερίμ, να ετοιμάσει σχετική έκθεση για την υλοποίηση των στόχων της όπως αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Ο Νιχάτ Ερίμ ετοίμασε δύο εκθέσεις τις οποίες και παράδωσε στην τουρκική κυβέρνηση το Νοέμβριο του 1956. Τα βασικά σημεία των εκθέσεων του είναι:

  1. Οι διεκδικήσεις στην Κύπρο πρέπει να στηρίζονται σε πολιτικούς λόγους χωρίς να διαταράσσονται οι σχέσεις με τη Μ. Βρετανία.
  2. Στο νησί υπάρχουν δύο διαφορετικές εθνικές κοινότητες, η κάθε μία από τις οποίες έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Η λύση να αποφασισθεί με ξεχωριστά δημοψηφίσματα.
  3. Η αρχή της αυτοδιάθεσης θα πρέπει να εφαρμοσθεί με την μετακίνηση ελληνικού πληθυσμού για να υπάγονται στην διοίκηση της επιθυμίας τους, αλλά και για να μην καταπατούνται τα δικαιώματα της τουρκικής κοινότητας που είναι μειοψηφία, και να διασφαλίζεται επίσης η ασφάλεια της Τουρκίας.
  4. Η Τουρκία πρέπει να καθορίσει την προσφορότερη μορφή διχοτόμησης, λαμβάνοντας υπόψη τα οικονομικά και στρατιωτικά της συμφέροντα, καθώς και τα συμφέροντα των Τ/Κυπρίων. Στην ασφάλεια της περιοχής που θα παραχωρηθεί στους Ρωμιούς της Κύπρου θα πρέπει να συμμετέχει και η Τουρκία γιατί το θέμα σχετίζεται τόσο με την ασφάλεια της ίδιας, όσο και με αυτή της Μ. Ανατολής.
  5. Πρέπει να επιδιωχθεί η ελεύθερη μετάβαση Τούρκων προς την Κύπρο. Υπό την προϋπόθεση ότι θα λάβουμε τα μέτρα μας, το σύνολο του τουρκικού πληθυσμού μπορεί να αυξηθεί στο ποσοστό που ανερχόταν επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τότε δεν θα ανησυχούμε για την έκβαση του δημοψηφίσματος που θα γίνει είτε για τον καθορισμό του συνόλου της νήσου, είτε για τη διχοτόμηση.

Στη βάση των εκθέσεων του Νιχάτ Ερίμ το γραφείο ειδικού πολέμου του τουρκικού στρατού ανέλαβε την ευθύνη να σχεδιάσει και να εφαρμόσει το σχέδιο «επανάκτησης της Κύπρου». Ο σχεδιασμός ολοκληρώθηκε το 1957 και πρώτη ενέργεια ήταν η ίδρυση της τρομοκρατικής οργάνωσης ΤΜΤ βασική αποστολή της  οποίας ήταν η πρόκληση εχθρότητας και αντιπαράθεσης ανάμεσα στους Ε/Κ και του Τ/Κ για να δικαιολογηθεί στη συνέχεια ο πληθυσμιακός διαχωρισμός.

Κομβικό σημείο για την παραπέρα πορεία του κυπριακού υπήρξε η Αμερικανοβρετανική  συνάντηση στις Βερμούδες το Μάρτιο του 1957. Οι Βρετανοί μετά την αποτυχημένη Γαλλοβρετανική απόβαση στο Σουέζ, αποχώρησαν από τη Μ. Ανατολή και  παρέδωσαν στους Αμερικανούς τον έλεγχο της περιοχής, με αντάλλαγμα να διατηρήσουν τον έλεγχο της Κύπρου και οι ΗΠΑ να υποστηρίξουν τις Βρετανικές θέσεις για την Κύπρο στην Αθήνα.

Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ απαίτησαν η λύση του κυπριακού

  • να είναι η διπλή ένωση,
  • να γίνει με μυστικές συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπό την εποπτεία του ΝΑΤΟ
  • από τη λύση που θα συμφωνηθεί να μην υπάρχει νικητής και ηττημένος και να μη προκαλέσει αναταραχή στις σχέσεις των χωρών της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

 

Το καλοκαίρι του 1957 άρχισαν στη Ζυρίχη οι συνομιλίες Ελλάδας – Τουρκίας που κατέληξαν στη συμφωνία που επικυρώθηκε το Φεβρουάριο του 1959 στο Λονδίνο για την ανακήρυξη της Κύπρου σε ανεξάρτητη δημοκρατία.

Από τα πρακτικά της συνάντησης του Λονδίνου προκύπτει ένα σημαντικό στοιχείο. Στις 18 Φεβρουαρίου 1959 σε διάλογο των ΥΠΕΞ Ελλάδας –Τουρκίας Αβέρωφ και Ζορλού , ο Ζορλού δήλωσε πως ο λόγος για τον οποίο η Τουρκία διεκδικεί εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα είναι για να έχει το νόμιμο δικαίωμα για επέμβαση σε περίπτωση πραγματοποίησης πραξικοπήματος από την Ελλάδα στην Κύπρο.

Η συμφωνία περιελάμβανε:

  1. Το κείμενο συμφωνίας (συνθήκη εγκαθίδρυσης)
  2. Τη συνθήκη εγγυήσεως
  3. Τη συνθήκη συμμαχίας, και
  4. Μία συμφωνία κυρίων μεταξύ των κ.κ. Κ. Καραμανλή και Α.  Μεντερές, το περιεχόμενο της οποίας δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα και η ύπαρξη της οποίας ήταν εν πολλοίς άγνωστη.

Το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας (το οποίο δεν τέθηκε στη δοκιμασία της λαϊκής έγκρισης και επικύρωσης), τέθηκε σε εφαρμογή την 16η.8.1960, επίσημη ημέρα ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Κυπριακή Δημοκρατία αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από το σύνολο των χωρών και έγινε αποδεκτή ως πλήρες μέλος του ΟΗΕ. Το 1961  με επίσημη δήλωση του προέδρου Αρχ. Μακαρίου προσχώρησε στο Κίνημα των Αδεσμεύτων.

Το Νοέμβριο του 1963 ο Αρχ. Μακάριος υπέβαλε στον Τ/Κ αντιπρόεδρο έγγραφο προς συζήτηση με το οποίο πρότεινε προς την Τ/Κυπριακή κοινότητα την αναθεώρηση 13 άρθρων του συντάγματος, ώστε η λειτουργία της νεαρής δημοκρατίας να καταστεί πλέον εύρυθμη. Οι προτάσεις είχαν κοινοποιηθεί και στις τρείς εγγυήτριες δυνάμεις.

Τις προτάσεις απέρριψε η Τουρκία στις 16.12.1963 χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε συζήτηση. Ακολούθησε η απόρριψή-τους και από την Τ/Κυπριακή κοινότητα.

Στις 23.12.1963 ξέσπασε η Τ/Κυπριακή ένοπλη  ανταρσία με βασικό στόχο τη διάλυση του κράτους και τη διχοτόμηση.  Οι Τ/Κύπριοι υπουργοί αποχώρησαν από την κυβέρνηση και οι Τ/Κύπριοι δημόσιοι υπάλληλοι από τη δημόσια υπηρεσία. Υπό την ένοπλη βία των ανδρών της τρομοκρατικής Τ/Κυπριακής Οργάνωσης ΤΜΤ ηγέτης της οποίας ήταν ο Ρ. Ντενκτάς, οι Τ/Κύπριοι μετακινήθηκαν και συγκεντρώθηκαν σε συγκεκριμένες περιοχές όπου σχηματίσθηκαν αμιγείς θύλακες, στους οποίους δεν επιτρεπόταν  η είσοδος Ε/Κυπρίων, ούτε και η άσκηση ελέγχου από τη νόμιμη κυβέρνηση.

Με τη βοήθεια αξιωματικών του τουρκικού στρατού οι Τ/Κύπριοι προέβησαν στη συγκρότηση ένοπλων τμημάτων και προχώρησαν στην κατασκευή οχυρωματικών έργων. Παράλληλα η Τουρκία προέβαινε στην κρυφή αποστολή οπλισμού στους Τ/Κυπρίους, καθώς και στρατιωτικών για την ενίσχυση των ένοπλων τμημάτων-τους. Από τις πληροφορίες τις οποίες είχαν συγκεντρώσει οι αρχές ασφαλείας του κράτους, κατά το 1964 υπήρχαν περίπου 1000 τούρκοι αξιωματικοί και στρατιώτες στους Τ/Κυπριακούς θύλακες.

Το Μάρτιο του 1964 οι Τ/Κύπριοι προχώρησαν στη σύσταση της Γενικής Επιτροπής, η οποία τέθηκε υπό την ηγεσία του Αντιπροέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Φ. Κουτσιούκ και ανέλαβε παράνομα και αυθαίρετα την άσκηση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.

Τον ίδιο μήνα με το υπ΄ αριθμό 186/4 ψήφισμά του το Σ.Α. του ΟΗΕ ανεγνώριζε τον Αρχ. Μακάριο και την κυβέρνησή του, σαν τους νόμιμους εκπροσώπους και συνεχιστές της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανεξάρτητα με την αποχώρηση των Τ/Κυπρίων.

Η αποτυχία διάλυσης του κράτους και διχοτόμησης της Κύπρου σε συνάρτηση με την άφιξη στο νησί της Ελληνικής Μεραρχίας, προκάλεσε έντονες ανησυχίες τόσο στην Τουρκία όσο και στους Αμερικανονατοικούς κύκλους. Η Μεραρχία αριθμούσε περίπου 8500 άνδρες (3 Συντάγματα Πεζικού, 2 Μοίρες Καταδρομών, 2  Ίλες Αρμάτων (η μία αποτελείτο από 17 άρματα Μ47 και η άλλη από 17 άρματα Μ24). Επιπλέον η ΕΛΔΥΚ  αριθμούσε 1200 άνδρες (3 Τάγματα Πεζικού).

Με πρωτοβουλία των ΗΠΑ επιχειρήθηκε η επίλυση του κυπριακού αρχικά με την πρόσκληση για επίσκεψη στις ΗΠΑ του Έλληνα Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (24-28 Ιουνίου 1964) και στη συνέχεια με τη Διάσκεψη της Γενεύης υπό την εποπτεία του Ντην Άτσεσον τέως υπουργός  Εξωτερικών.

Σταθερή θέση των ΗΠΑ, ήταν η απομάκρυνση του κυπριακού από τα ΗΕ και η ενδοΝΑΤΟική διευθέτησή του, με μυστικές συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπό την εποπτεία των ΗΠΑ. Η λύση η οποία θα εξευρεθεί, θα πρέπει να  διασφαλίζει την ασφάλεια της Τουρκίας. Ταυτόχρονα όμως να μην αποτελεί πλήρη νίκη είτε της Τουρκίας, είτε της Ελλάδας. Απείλησαν μάλιστα ότι σε περίπτωση απόρριψης της πρότασής τους δεν επρόκειτο να αποτρέψουν την Τουρκία από την πραγματοποίηση εισβολής στην Κύπρο, όπως έπραξαν στις αρχές Ιουνίου του 1964.

Όπως προκύπτει από έκθεση που συνέταξε ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στις συνομιλίες πρέσβης Δημήτρης Νικολαρειζης (14.7.1964), στις συνομιλίες από πλευράς Ατσεσον τέθηκαν κατά προτεραιότητα ζητήματα τα οποία  είχαν σχέση με την ασφάλεια της Τουρκίας και δευτερευόντως με τα δικαιώματα των Τ/Κυπρίων.  Συγκεκριμένα η έκθεση αναφέρει:

“Την Τουρκία ευλόγως ανησυχεί μελλοντική τύχη Κύπρου. Διότι από βορρά συνορεύει με Σοβιετικήν Ενωσιν, εις ευρωπαικόν ηπειρωτικόν τμήμα της με Βουλγαρία και εν συνεχεία με Ελλάδα, η οποία δια συνόρων Έβρου και σειράς ελληνικών νήσων κυκλώνει Μικρασιατικήν ακτήν Τουρκίας. Κύκλωσις θα συνεπληρούτο εάν εις Ελλάδα περιήρχετο και Κύπρος, η οποία θα απετέλει νέαν σφήνα προς κατεύθυνση κόλπου Αλεξανδρέττας. Τούτο Τουρκία δεν δύναται δεχθή”.

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών ο Άτσενσον υπέβαλε το πρώτο σχέδιο λύσης του κυπριακού, το οποίο μεταξύ άλλων προέβλεπε:

Σε αντάλλαγμα της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, να παραχωρηθεί η χερσόνησος της Καρπασίας προς την Τουρκία με πλήρη κυριαρχία

Το τμήμα αυτό θα χρησιμοποιείται από την Τουρκία ως στρατιωτική βάση, με δικαίωμα να αναπτύσσει σε αυτό στρατεύματα ξηράς, θάλασσας και αέρος.

Ο χώρος αυτός ουσιαστικά πρέπει να είναι μεγάλος για να μπορεί να αναπτύσσεται οικοδόμηση εγκαταστάσεων και για τη διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων και επιχειρήσεων.

Ως αποτέλεσμα της απόρριψης  του πρώτου σχεδίου από την ελληνική κυβέρνηση, ο  Άτσενσον υπέβαλε δεύτερο συμβιβαστικό σχέδιο, το οποίο απορρίφθηκε τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Τουρκία. Την ίδια τύχη είχ και το τρίτο σχέδιο που υπόβαλε η Ατσενσον.

Στις συζητήσεις  που πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη, η κυπριακή κυβέρνηση δεν είχε συμμετοχή και φαίνεται για όλα τα παραπάνω να μην είχε και οποιαδήποτε επίσημη ενημέρωση.

Σε δηλώσεις-του στην Αθήνα στις 30.7.1964 ο Αρχ. Μακάριος ανέφερε σχετικά:

“Δεν δύναμαι να αποκρύψω το γεγονός ότι αυτόκλητοι μεσολαβηταί ανέπτυξαν προσφάτως εις τα παρασκήνια της Γενεύης έντονον δραστηριότητα προς εκτροχιασμό του Κυπριακού εκ της ακολουθητέας γραμμής, συνεχίζονται δε εις ετέρους κύκλους προσπάθειαι προς μετατόπισιν του προβλήματος εκ της διεθνούς βάσεώς του. Αισθάνομαι βαθυτάτην ικανοποίησιν διότι τα σχέδια ταύτα προσέκρουσαν επί της σταθεράς αντιστάσεως της Ελληνικής κυβερνήσεως».

Σε αντίθεση με την σταθερή θέση του Αρχ. Μακαρίου έναντι των συζητήσεων στη Γενεύη και των σχεδίων που είχαν υποβληθεί από τον Ατσεσον,  από την πλευρά της Ελληνικής κυβέρνησης φαίνεται ότι υπήρξαν παλινδρομήσεις. Η αρχική θέση ήταν αρνητική, στη συνέχεια φαίνεται ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός διαφοροποίησε τη θέση-του από την οποία εκπορεύεται και η περίφημη δήλωσή-του, “όταν σου χαρίζουν μία πολυκατοικία, μπορείς να δώσεις ένα διαμέρισμα”, για να διατυπώσει αργότερα την τελική-του θέση με τη φράση “Η Ελλάς ουδέν ζητεί,  διατί να δώσει; Η Τουρκία ουδέν δίδει, διατί να πάρει;”

Ενδεικτικό της ελληνικής στάσης είναι το απόρρητο τηλεγράφημα (347) το οποίο απέστειλε στις 22.8.1964 ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών  Τζ.  Μπώλ στον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα για δράση,  με κοινοποίηση στον Άτσενσον και τις πρεσβείες των ΗΠΑ στην Άγκυρα και το Λονδίνο, και το οποίο αναφέρει:  “Δεν μπορούμε να δεχθούμε την αμφιταλάντευση της ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να τους το ξεκαθαρίσετε αυτό…. Χρησιμοποιούμε κάθε δυνατό μέσο, ώστε να συμφωνήσει η Τουρκία και δεν μπορούμε να αποδεχθούμε οποιεσδήποτε δεύτερες σκέψεις από ελληνικής πλευράς, σε αυτή τη φάση.

Σε άλλο τηλεγράφημά-του την ίδια μέρα ο Τζωρτζ Μπωλ αναφέρει ότι σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες το πάνω χέρι στις σχέσεις Αθήνας –Λευκωσίας φαίνεται να το έχει ο Μακάριος γι’ αυτό και από τη στιγμή που η Αθήνα δεν αναλαμβάνει να τον τακτοποιήσει, θα πρέπει να αξιοποιηθεί ο στρατηγός Γρίβας που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν αξιοποιήθηκε.

Η αποτυχία της διάσκεψης της Γενεύης οδήγησε σε διαφοροποίηση τους Αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς, οι οποίοι καθορίστηκαν ως εξής:

  • Πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου
  • Εισβολή της Τουρκίας για κατάληψη εδαφών και
  • Επιβολή της διχοτόμησης.

Για την υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού έπρεπε:

  • Να εξευρεθεί κυβέρνηση στην Ελλάδα η οποία να συμφωνήσει και να συμβάλει στην υλοποίηση του στόχου
  • Να απομακρυνθεί η Ελληνική Μεραρχία για να αποδυναμωθεί η άμυνα της Κύπρου,
  • Να αμφισβητηθεί και να αποδυναμωθεί ο Αρχ. Μακάριος, και
  • Να δημιουργηθεί έκρυθμη κατάσταση στο εσωτερικό της Κύπρου ώστε να δικαιολογηθεί το πραξικόπημα

Για αυτό και όταν την άνοιξη του 1965 το Γ. Παπανδρέου ματαίωσε το πραξικόπημα το οποίο σχεδιάστηκε στην Αθήνα σε βάρος του Αρχ. Μακαρίου, ανατράπηκε με την αποστασία του Ιουλίου του 1965.

Ανέλαβαν την εξουσία οι κυβερνήσεις των αποστατών για να πραγματοποιηθεί στη συνέχεια το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και να αναλάβει την εξουσία η απόλυτα αμερικανο-ελεγχόμενη χούντα των συνταγματαρχών, η οποία:

  • Απέσυρε τη Μεραρχία το Γενάρη του 1968
  • Υποκίνησε την εκκλησιαστική κρίση
  • Ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο
  • Σχεδίασε και εκτέλεσε τη δολοφονική απόπειρα σε βάρος του Αρχ. Μακαρίου το Μάρτιο του 1970
  • Απέστειλε μυστικά τον Γρίβα στην Κύπρο και ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄ τον Αύγουστο του 1971
  • Απέστειλε ρηματική διακοίνωση στον Μακάριο με απαίτηση να παραιτηθεί το Γενάρη του 1972
  • Σχεδίασε το πραξικόπημα της 14ης Φεβρουαρίου 1972
  • Σχεδίασε και εκτέλεσε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, δίνοντας στην Τουρκία την ευκαιρία αλλά και τη δικαιολογία να εισβάλει στην Κύπρο και να καταλάβει το 37% του εδάφους.

Αυτά που η Τουρκία σχεδίασε σε βάρος της Κύπρου από τη δεκαετία του 1950 με στόχο είτε να την ελέγχει είτε να την προσαρτήσει στην τουρκική επικράτεια ώστε να επεκτείνει την κυριαρχία της στην αν. Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή για να μετατραπεί σε περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια, το κατόρθωσε σε κάποιο βαθμό με τα δώρα της προσέφεραν οι εν Ελλάδι κυβερνώντες αδελφοί και συγκεκριμένα με:

  • Την 3μερή Διάσκεψη του Λονδίνου το 1955
  • Τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, και
  • Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974

Μετά όμως το 1974 για όσα η Τουρκία απέκτησε ως πρόσθετο παράγωγο δίκαιο ή πολιτικό πλεονέκτημα συνυπεύθυνες είναι και κάποιες από τις πολιτικές ηγεσίες της πατρίδας-μας που είτε κυβέρνησαν, είτε συγκυβέρνησαν.

 

Η σημερινή κατάσταση

Ως γνωστό τον Ιούλιο του 2017 πραγματοποιήθηκε η 5μερής Διάσκεψη στο Κρανς Μοντανά. Λάβαμε μέρος όπως είπε ο ΠτΔ είτε να λυθεί το κυπριακό, είτε η Τουρκία να εκτεθεί για την αδιαλλαξία-της. Ως γνωστό η διάσκεψη κατέληξε σε ναυάγιο λόγω της στάσης της Τουρκίας να επιμένει σε εγγυήσεις και παραμονή στρατευμάτων και μετά τη λύση. Τελικά όμως η Τουρκία πιστώθηκε με εποικοδομητικό ρόλο και η πλευρά-μας χρεώθηκε το 50% της αποτυχίας.

Συνεπακόλουθο  αυτής της εξέλιξης και εν μέσω των προκλητικών τουρκικών ενεργειών στην ΑΟΖ της Κύπρου, ο Γ.Γ. του ΟΗΕ απέστειλε την ειδική εκπρόσωπό-του για να διαμορφώσει πλαίσιο επανέναρξης των συνομιλιών στη βάση προσυμφωνημένων «όρων αναφοράς». Οι όροι έπρεπε να είχαν διαμορφωθεί μέχρι το Δεκέμβριο του 2018. Βρισκόμαστε όμως στο Σεπτέμβριο του 2019 και όμως ακόμα δεν έχουν συμφωνηθεί.

Από τα όσα έχουν μέχρι της στιγμής δημοσιοποιηθεί φαίνεται να υπάρχει σύγκλιση σε τρείς όρους αναφοράς:

  • Το κοινόν ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου της 11.2.2014
  • Οι συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν μέχρι το Κρανς Μοντανά, και
  • Το πλαίσιο του Γ.Γ.

Και οι τρείς όροι είναι άκρως αρνητικοί για την πλευρά μας και ενέχουν σοβαρούς  κινδύνους (ανάλυση των κινδύνων).

Η επανάληψη της ίδιας διαδικασίας που έχει ακολουθηθεί τρείς φορές στο παρελθόν και κατέληξε σε αποτυχία:

  • Την πρώτη φορά το Γενάρη του 1985 στη Ν. Υόρκη
  • Τη δεύτερη στο σχέδιο Ανάν του 2004, και
  • Την Τρίτη στο Κρανς Μοντανά

είναι λογικό να γεννά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητά-της. Η επανάληψη για 4η φορά αλήθεια πόσες πιθανότητες επιτυχίας έχει;

Επειδή πολλοί διερωτώνται εσείς τί προτείνεται;

Πρώτα συζήτηση για επίλυση της εξωτερικής πτυχής στο πλαίσιο διεθνούς διάσκεψης με τη συμμετοχή και των 5 μονίμων μελών του Σ.Α. όπως προνοεί η σχετική απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ του Μαίου του 1983:

  • Πλήρης αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων
  • Επαναπατρισμός των εποίκων
  • Επιστροφή των προσφύγων Ε/Κ και Τ/Κ στις περιουσίες-τους σε συνθήκες ασφάλειας.

Αφού η διάσκεψη καταλήξει σε συμφωνία τότε να συζητηθεί η εσωτερική πτυχή στη βάση συγκεκριμένων παραμέτρων:

  • Πλήρης εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια
  • Κατοχύρωση των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των πολιτών ανεξάρτητα από εθνοτική ή θρησκευτική προέλευση
  • Κοινό εκλογικό σώμα για την εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου. Η εκλογή-τους να γίνεται με κοινό ψηφοδέλτιο, όπου υποψήφιος πρόεδρος είναι Ε/Κ αντιπρόεδρος να είναι Τ/Κ και το αντίστροφο.

Για την επίτευξη των στόχων είναι πολύ σημαντικό να αξιοποιήσουμε τα πολιτικά και διπλωματικά όπλα τα οποία διαθέτουμε και κύρια να ενισχύσουμε και να προστατεύσουμε την Κ.Δ. η οποία είναι το πλέον δυνατό πολιτικό όπλο στον αγώνα ενάντια στην κατοχή για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.

 

Γραφείο Τύπου

Λευλωσία, 27 Σεπτεμβρίου 2019

 

You may also like