ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΔΕΚ ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟ ΔΕΡΥΝΕΙΑ, 25 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

Για 45 χρόνια αντικρίζουμε την πόλη του Ευαγόρα και του Ονήσιλου, βουβή και θλιμμένη να προσμένει την επιστροφή των κατοίκων της.

Για 45 χρόνια αγναντεύουμε την ακτή των Αχαιών ερημική να προσμένει τα καράβια του Κίμωνα.

Για 45 χρόνια συνεχίζει να πλανάται το ερώτημα πώς και γιατί η πόλη παραδόθηκε στους οχτρούς, πώς και γιατί παρέμειναν ανεκπλήρωτες οι υποσχέσεις που δόθηκαν.

Για 45 χρόνια οι κάθε λογής Πόντιοι Πιλάτοι νίπτουν τας χείρας τους, δεν αποδίδουν δικαιοσύνη και επιτρέπουν να συνεχίζεται ένα έγκλημα σε βάρος ενός ολόκληρου λαού.

Η συμπεριφορά αυτή σε κάποιους όχι μόνο δεν προκαλεί θυμό και οργή, αλλά αντίθετα τους επιφέρει προσαρμογή και υποταγή. Με δικαιολογίες και ψευδοπροσχήματα προσαρμόζονται στις απαιτήσεις του κατακτητή.

Και όσοι συνεχίζουν να διεκδικούν τα αυτονόητα, τελικά βρίσκονται στο εδώλιο του κατηγορούμενου, ότι τάχατες είναι αιθεροβάμονες, απορριπτικοί και ακραίοι.

Τελικά η διεκδίκηση του δικαίου είναι στοχοποιημένη, βρίσκεται υπό κατηγορία.

Η υποταγή και ο ευσεβοποθισμός επικροτούνται και αμείβονται.

Ο κατακτητής επιβραβεύεται ακόμα και από τα θύματά του.

Και εμείς οι αθεράπευτα ρομαντικοί βρισκόμαστε για μια ακόμα χρονιά σε αυτό το λιτό και απέριττο συναπάντημα, για να αγναντέψουμε την έρημη πόλη της Αμμοχώστου και να μνημονεύσουμε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια στην προδοσία, που μοίρασαν τη ζωή τους σε ψίχουλα χωρίς να αφήσουν τίποτα για τον εαυτό τους.

Η απόφαση για αντίσταση δεν αναιρείται όσο το συρματόπλεγμα της κατοχής μοιράζει την πατρίδα μας και πληγώνει την κρατική μας κυριαρχία.

Τα καθήκοντα συνεχίζουν να εκκρεμούν όσο η θυσία των αγωνιστών της δημοκρατίας και της ελευθερίας παραμένει αδικαίωτη.

Στην αγωνιστική πανστρατιά δεν υπάρχει θέση για όσους:

  • λιποψύχησαν και γονάτισαν μεσοστρατίς,
  • αντικρίζουν την κατοχική σημαία στον Πενταδάκτυλο και δεν τους πνίγει η οργή,
  • προσκυνούν στους τάφους των ηρώων μας και γυρνούν στα σπίτια τους με ήρεμη συνείδηση,
  • ξεγράφουν το πατρικό τους για μερικά αργύρια,
  • αρνούνται να υπηρετήσουν την πατρίδα προβάλλοντας γελοίες δικαιολογίες, αλλά πουλούν ανέξοδο «πατριωτισμό»,
  • τη μέρα της εισβολής χωρίς τύψεις μεταβαίνουν στα κατεχόμενα για να ψωνίσουν ή να διασκεδάσουν,
  • όσους 45 χρόνια μετά την προδοσία του 1974 δηλώνουν ότι αποτελούν την πολιτική και ιδεολογική συνέχεια της χούντας των Αθηνών που συνεργάστηκε στενά με τις τουρκικές κυβερνήσεις για να υλοποιηθεί το προδοτικό έγκλημα του 1974, αλλά σήμερα εμφανίζονται τάχατες ως «απελευθερωτές».

Η πόλη της Αμμοχώστου δεν καταλήφθηκε από τον εχθρό, ουσιαστικά παραδόθηκε.

Η πολιτική που ακολούθησαν οι κατά καιρούς κυβερνώντες ή συγκυβερνώντες είτε του προσκηνίου είτε του παρασκηνίου, όχι μόνο δεν φέρνει πιο κοντά την ημέρα της επιστροφής των νόμιμων κατοίκων της, αντίθετα φέρνει ακόμα πιο κοντά τον εποικισμό της.

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή επιβεβαιώνει τα πιο πάνω:

Το Δεκ. του 1964 μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της Τουρκίας σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (κάποιοι θέλουν να το παρουσιάζουν τάχατες ως διακοινοτικές ταραχές) η τουρκική κυβέρνηση υπόβαλε προτάσεις για την επίλυση του κυπριακού στον πρώτο μεσολαβητή του ΟΗΕ Γκάλο Πλάζα.

Με αυτές διεκδικούσε το 38% του κυπριακού εδάφους να τεθεί κάτω από τη διοίκηση των Τ/κυπρίων, οι οποίοι να έχουν το δικαίωμα για αυτοκυβέρνηση, χωριστή νομοθετική και δικαστική εξουσία. Καθόριζε μάλιστα και τη γραμμή διαχωρισμού η οποία θα άρχιζε από το χωριό Γιαλιά της επαρχίας Πάφου και θα διχοτομούσε τη Λευκωσία και την Αμμόχωστο.

Οι προτάσεις αυτές επαναβεβαιώθηκαν και στη συνάντηση του Έβρου το Σεπτ. του 1967 μεταξύ της χούντας των Αθηνών και της τουρκικής κυβέρνησης.

Η πλέον ενδιαφέρουσα όμως πληροφορία προερχόταν από τον  στρατιωτικό ακόλουθο της Βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας στη Λευκωσία Συνταγματάρχη Στόκερ το Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1973. Είχε ενημερώσει με σημαντικές λεπτομέρειες το ΓΕΕΦ για τους Τουρκικούς σχεδιασμούς που αφορούσαν την εισβολή στην Κύπρο.

Συγκεκριμένα, η πληροφόρηση του Συνταγματάρχη Στόκερ αφορούσε:

  • Τα εδάφη που η Τουρκία ενδιαφερόταν να καταλάβει, μεταξύ των οποίων και το λιμάνι της Αμμοχώστου, όχι την πόλη. Ουσιαστικά  επιβεβαίωνε τα όσα υποβλήθηκαν στον Γκάλο Πλάζα.
  • Τον τρόπο εκτέλεσης της εισβολής. Στην πρώτη φάση η κύρια στρατιωτική ενέργεια δεν θα ήταν η αποβατική, αλλά η αερομεταφορά στρατιωτικών δυνάμεων στο θύλακα Λευκωσίας –  Κιόνελι – Αγύρτας.
  • Τον αριθμό των ελικοπτέρων που θα χρησιμοποιούσε για την αερομεταφορά, καθώς και τον αριθμό των ανδρών και το είδος οπλισμού που θα μπορούσε να μεταφερθεί σε κάθε διαδρομή από την Τουρκία προς την Κύπρο.

Δυστυχώς οι πληροφορίες αυτές ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν, αλλά και ούτε λήφθηκαν υπόψη όταν άρχισε η εισβολή.

Όταν άρχισε η β΄ φάση της τουρκικής εισβολής στις 14 Αυγούστου και δόθηκε η διαταγή αναδίπλωσης των δυνάμεων της Ε.Φ. στο ανατολικό μέτωπο των επιχειρήσεων, οι οδηγίες του ΓΕΕΦ ήταν η συγκέντρωση των δυνάμεων να γίνει στο χωριό Αγγλισίδες.

Δεν υπήρξε καμιά οδηγία για ενίσχυση της άμυνας της πόλης της Αμμοχώστου.

Στις 16 Αυγούστου μετά τη λήξη της προέλασης των τουρκικών δυνάμεων ο Β. Λυσσαρίδης ζήτησε να γίνει έκκληση από το ΡΙΚ να επιστρέψουν οι κάτοικοι και να παραμείνουν οι δυνάμεις της Ε.Φ. στην πόλη της Αμμοχώστου. Η έκκληση ποτέ δεν μεταδόθηκε.

Στις 17 Αυγ. σύμφωνα με καταθέσεις στην Επιτροπή για το Φ.Κ. τούρκος αξιωματικός και εκπρόσωπος του ΟΗΕ αναζητούσαν αξιωματικό της Ε.Φ. για να διευθετηθεί η Γραμμή Κατάπαυσης του πυρός και δεν υπήρχε κανένας.

Κάτω από αυτά τα δεδομένα ο στρατός κατοχής προχώρησε και κατέλαβε το σύνολο της πόλης της Αμμοχώστου.

Όμως όσο πρόχειρη ήταν η στρατιωτική άμυνα της πόλης, άλλο τόσο πρόχειρη είναι και η πολιτική διαχείριση του θέματος.

Δώσαμε στην Τουρκία την ευκαιρία να αξιοποιεί το θέμα της Αμμοχώστου για να μας οδηγεί σε συνεχείς υποχωρήσεις.

Εγκαταλείψαμε δύο ισχυρά πολιτικά και διπλωματικά όπλα:

  • τη συμφωνία Κυπριανού – Ντενκτάς του 1978, η οποία αναφέρει την κατά προτεραιότητα επιστροφή της Αμμοχώστου ανεξάρτητα από την έκβαση της συνομιλιών,
  • το ψήφισμα 550 του Σ.Α. του 1984, που καλεί την Τουρκία να επιτρέψει την επιστροφή των κατοίκων της κάτω από την αιγίδα του ΟΗΕ.

Τελικά αυτοί οι οποίοι εμφανίζονται ως οι υπέρμαχοι της λύσης του κυπριακού στη βάση των αποφάσεων και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, περιορίζονται μόνο στην πρόνοια που αφορά τη ΔΔΟ με πολιτική ισότητα και στη δήθεν συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς, για να δικαιολογήσουν τις εθνικά επικίνδυνες διολισθήσεις τους, αλλά αδιαφορούν για όλα τα υπόλοιπα. Προβάλλουν μόνο αυτά που ευνοούν τον κατακτητή και όχι αυτά που ενισχύουν την Κ.Δ.

Επιπρόσθετα έχουν αποδεχθεί η επιστροφή της πόλης να ταυτιστεί με τη λύση. Αποδέχονται ουσιαστικά λύση τουρκικών προδιαγραφών για να επιστραφεί, διαφορετικά δεν θα υπάρχει λύση άρα ούτε και επιστροφή.

Ακόμα και η πρόσφατη διάνοιξη του οδοφράγματος της Δερύνειας επιβεβαίωσε τους φόβους που ως ΕΔΕΚ είχαμε εκφράσει, ότι δηλ.:

  • θα ενισχύσει την προοπτική εποικισμού της πόλης και όχι της επιστροφής του
  • θα αυξήσει τον αριθμό των τουριστών που διαμένουν στην ελεύθερη περιοχή της επαρχίας Αμμοχώστου προς τα κατεχόμενα
  • θα στερήσει εισοδήματα από τις επαγγελματίες της περιοχής
  • δημιουργήσει συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού προς τους αγρότες.

Είχαμε επικριθεί για τη θέση και τις υποδείξεις μας. Σήμερα που έχουμε για ακόμα μια φορά επιβεβαιωθεί δεν υπάρχει και η ανάλογη αυτοκριτική, απλά κάποιοι περί άλλων τυρβάζουν.

Ο κατακτητής στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων επιχειρεί να μετατραπεί σε περιφερειάρχη με διεθνή εμβέλεια, να ενσωματώσει την Κύπρο ως τμήμα του ζωτικού του χώρου, εισπράττοντας ταυτόχρονα με δική μας ανοχή εύσημα για δήθεν εποικοδομητική στάση.

Μετά την εισβολή του 1974 και την κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους καταβάλλονται συνεχείς προσπάθειες για επίλυση του προβλήματος. Η Τουρκία ως πολιτικά και στρατιωτικά κυρίαρχη απορρίπτει κάθε λογική λύση.

Συστηματικά προωθεί με την ανοχή των κύκλων που προκάλεσαν την κρίση στην Κύπρο, το σχέδιο της για την επιβολή αρχικά της λύσης της ΔΔΟ για να ελέγχει πολιτικά και στρατιωτικά όλη την Κύπρο, μέχρι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για πλήρη ενσωμάτωσή της στην Τουρκία, για να ελέγχει την αν. Μεσόγειο, μια περιοχή με ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία λόγω των ενεργειακών πηγών της Μ. Ανατολής και της Βορ. Αφρικής, και των θαλασσίων συγκοινωνιών λόγω της διώρυγας του Σουέζ.

Σήμερα με την ανεύρεση Φ.Α αλλά και την πιθανή διέλευση αγωγών μεταφοράς Φ.Α. από την Ευρασία προς την Ευρώπη η σημασία της αν. Μεσογείου αναβαθμίζεται ακόμα περισσότερο.

Η θαλάσσια επέκταση της Τουρκίας και ο έλεγχος της αν. Μεσογείου θα την καταστήσει μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια.

Για την επιτυχία αυτού του στόχου βασική προϋπόθεση είναι η αποτροπή του ελληνικού θαλάσσιου αποκλεισμού ο οποίος θα ήταν πλήρης σε περίπτωση κατά την οποία η Κύπρος ενωνόταν με την Ελλάδα ή σήμερα σε ενδεχόμενη οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο χωρών.

Γι΄ αυτό η Τουρκία όπως στο παρελθόν με τη βοήθεια των Βρετανών, απέτρεψε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, σήμερα επιδιώκει την κατάργηση της Κ.Δ. και τη δημιουργία ενός νέου πολιτειακού μορφώματος που να της επιτρέπει να υλοποιήσει το στόχο της.Η λύση αυτή όπως πολλές φορές έχει προταθεί από την Τουρκία είναι η ΔΔΟ.

Παράλληλα με την προώθηση της λύσης της ΔΔΟ μέσα από τις πρόνοιες που θα περιλαμβάνει όπως η εκ περιτροπής προεδρία, το βέτο, η Αριθμητική εξίσωση, η  ξεχωριστή πλειοψηφία για την έγκριση των νομοθετημάτων, η δυνατότητα τα συνιστώντα τμήματα να υπογράφουν συμφωνίες οικονομικής και επενδυτικής φύσης με άλλα κράτη, η Τουρκία θα αποκτήσει τη δυνατότητα να ελέγχει απόλυτα το τ/κυπριακό συνιστών τμήμα και δια μέσου αυτού τη λειτουργία ολόκληρου του κράτους.

Με το κράτος απόλυτα ελεγχόμενο και με την στρατιωτική ισχύ που διαθέτει θα μπορεί όποια στιγμή αποφασίσει να το οδηγήσει σε κρίση, σε διάλυση και την Κύπρο σε προσάρτηση.

Στη βάση των παραπάνω δεδομένων αλλά και με γνωματεύσεις  Συνταγματολόγων διεθνούς κύρους, η ΔΔΟ στην ουσία αποτελεί τη χειρότερη μορφή νομιμοποιημένης διχοτόμησης της πατρίδας.

Όλοι θέλουμε λύση, δεν αμφισβητούμε την ειλικρίνεια κανενός. Όμως με βάση τη συσσωρευμένη μας  εμπειρία πρέπει να αγωνιζόμαστε για λύση που δεν θα επιτρέπει την επανάληψη του παρελθόντος. Να διεκδικήσουμε  λύση δημοκρατική, λειτουργική, χωρίς εθνοτικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς, χωρίς ακρωτηριασμό των πολιτικών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κανενός κυπρίου, στο πλαίσιο της συνέχειας της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κράτους μέλους του ΟΗΕ και της Ε.Ε.

Η διεκδίκηση  λύσης στηριγμένης στις παραπάνω αρχές δεν είναι απορριπτισμός όπως κάποιοι επιχειρούν να της αποδώσουν. Είναι  πατριωτική υπευθυνότητα. Αυτή την υπευθυνότητα πρέπει να την επιβεβαιώνουμε καθημερινά έστω και εάν θα χρειασθεί να πληρώσουμε τίμημα. Η ελευθερία αποκτιέται κατά τον ποιητή με της καρδιάς το πύρωμα και αίμα.

Η μέχρι σήμερα ακολουθούμενη τακτική οδήγησε σε δύο πολύ επικίνδυνα γεγονότα. Το 2004 στο σχέδιο Ανάν και το 2017 στην 5μερή Διάσκεψη του Κρανς Μοντανά.

Στην ουσία η τακτική αυτή αλλοίωσε την πραγματική υφή του κυπριακού από πρόβλημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής σε θέμα διακοινοτικής διευθέτησης και σήμερα υπάρχει κίνδυνος μετατροπής του σε θέμα ενεργειακής ρύθμισης.

Στο Κρανς Μοντάνα το πλέον σημαντικό στοιχείο είναι το πλαίσιο από 6 σημεία το οποίο κατέθεσε ο ΓΓ του ΟΗΕ  ως βάση για συζήτηση και σε περίπτωση συμφωνίας να υπογραφεί «ενδιάμεση στρατηγική συμφωνία».

Κάποιοι έχουν αναγάγει το πλαίσιο του Γ.Γ. σε ευαγγέλιο και αποκλειστική βάση για συνέχιση των συνομιλιών, τη στιγμή που μεταξύ τους διαφωνούν για το ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο, αυτό που περιλαμβάνεται στην προφορική δήλωση του ΓΓ του ΟΗΕ στο δείπνο της 30ης Ιουνίου ή του άτυπου εγγράφου της 4ης Ιουλίου που ετοίμασε ο Αιντα;

Είναι όμως σημαντικό να γνωρίζουμε ποια είναι τα 6 σημεία, να αναλυθούν προσεκτικά, να εντοπισθούν τα θετικά και τα αρνητικά και να επιβεβαιωθεί εάν αυτά ανταποκρίνονται:

  • Στις αποφάσεις και τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ
  • Την Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και
  • Το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο

έτσι ώστε να αποτελέσουν ουσιαστική και σωστή βάση για διαπραγμάτευση και όχι παγίδα που θα οδηγήσει σε επικίνδυνη κατάληξη

Τα 6 σημεία του πλαισίου συζήτησης του Γ.Γ. είναι:

  1. Κατάργηση της συνθήκης Εγγύησης του 1960 και των επεμβατικών δικαιωμάτων και αντικατάσταση με ένα νέο σύστημα ασφάλειας το οποίο να ικανοποιεί και τις δύο κοινότητες
  2. Δραστική μείωση των ξένων στρατευμάτων την πρώτη μέρα της λύσης.
  • Ο αριθμός που θα παραμείνει μετά τη λύση
  • Ο χρόνος παραμονής τους, και
  • Εάν η παραμονή θα έχει καταληκτική ημερομηνία ή αναθεώρηση

θα αποφασισθεί από τους ηγέτες των εγγυητριών χωρών.

  1. Παραχώρηση στους τούρκους υπηκόους των 4 ελευθεριών της Ε.Ε. δηλ. ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων, πολιτών και εργαζομένων. Επιπρόσθετα να καθορισθεί η αναλογία των τούρκων υπηκόων που θα αποκτήσουν υπηκοότητα σε σχέση με τους Ελλαδίτες εάν θα είναι 4:1 όπως εισηγείται η ε/κυπριακή πλευρά ή 1:1 όπως προτείνει η τ/κυπριακή. Ο αριθμός αυτός θα είναι επιπρόσθετος των 120-130 χιλ. εποίκων που θα νομιμοποιηθούν γιατί έχουν ήδη αποκτήσει την υπηκοότητα του ψευδοκράτους.
  2. Περαιτέρω επέκταση της αριθμητικής εξίσωσης και της θετικής ψήφου των τ/κυπρίων για κάθε απόφαση στα θεσμικά όργανα του κράτους.
  3. Στις περιοχές που θα παραμείνουν υπό τ/κυπριακό έλεγχο τον πρώτο λόγο στις περιουσίες να τον έχουν οι χρήστες αλλά όχι σε ποσοστό 100%. Αντίστοιχα στις περιοχές που θα απελευθερωθούν και θα επανέλθουν υπό τον έλεγχο των ε/κυπρίων τον πρώτο λόγο να τον έχουν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες, αλλά επίσης όχι σε ποσοστό 100%.
  4. Στο εδαφικό να ληφθεί υπόψη η ευαισθησία των ε/κυπρίων για την επιστροφή της περιοχής Μόρφου.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι το πλαίσιο του ΓΓ δεν ανταποκρίνεται στις τρείς βασικές παραμέτρους που αναφέρθηκαν παραπάνω. Η αποδοχή του δεν πρόκειται να οδηγήσει σε δημοκρατική και βιώσιμη λύση. Η υπογραφή ενδιάμεσης στρατηγικής συμφωνίας ενδέχεται να είναι και η τελική και προσφέρει αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος και πλήρης εξίσωση με την Κ.Δ.

Σήμερα παρατηρείται μια δήθεν κινητικότητα για επανέναρξη των συνομιλιών.  Οι στόχοι της Τουρκίας για μια ακόμα φορά είναι εμφανείς. Η περαιτέρω διολίσθηση του κυπριακού ως θέματος ενεργειακής ρύθμισης:

  • Ένταξη του ενεργειακού ως θέματος συζήτησης σε περίπτωση επανέναρξης των συνομιλιών ή ξεχωριστής συμφωνίας για να μπορεί μέσω του κατοχικού καθεστώτος να έχει άμεση ή έμμεση εμπλοκή στην εκμετάλλευση και αξιοποίηση του Φ.Α. της περιοχής
  • Ματαίωση του ενεργειακού προγράμματος της Κ.Δ. και
  • Εγκατάσταση του γεωτρύπανου σε περιοχές της ΑΟΖ της Κύπρου. Να δημιουργήσει γκρίζες ζώνες ώστε στο μέλλον να διεκδικήσει επέκταση της κυριαρχίας της σε θαλάσσιες περιοχές της Αν. Μεσογείου.

Η υλοποίησή τους επιχειρείται μέσα από τις προκλητικές ενέργειες στην ΑΟΖ αλλά και την πρόσφατη επιστολή του κ. Ακκιντζί (θέση της ΕΔΕΚ στο Ε.Σ.).

Η συνέχιση των συνομιλιών από το σημείο που διακόπηκαν στο Κρανς Μοντάνα, όπως κάποιοι προτείνουν θα αποτελέσει ακόμα ένα σοβαρό λάθος τακτικής. Στην ουσία θα συναινέσουμε ο διάλογος να συνεχίσει στο πλαίσιο που επιθυμεί η Τουρκία.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία από τα 43 χρόνια συνομιλιών επιβάλλει αλλαγή τακτικής για αποτελεσματική αντιμετώπιση των τουρκικών επεκτατικών σχεδιασμών και ανάληψη πρωτοβουλιών που θα φέρουν την Τουρκία σε δύσκολη θέση πολιτική και οικονομική.

Με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή η διαμόρφωση ενιαίας πολιτικής Κύπρου – Ελλάδας είναι αναγκαία και απαραίτητη. Οι δύο χώρες επιβάλλεται να επικεντρώσουν την προσπάθειά τους στην αναβάθμιση του γεωστρατηγικού τους ρόλου στην περιοχή.

Η αναβάθμιση μπορεί να στηριχθεί σε τρείς βασικούς πυλώνες:

Τον Πολιτικό

  • Με επικέντρωση των προσπαθειών στην Ε.Ε. και τον ΟΗΕ
  • Κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας
  • Διεθνής Διάσκεψη για το κυπριακό

Τον ενεργειακό

Η προσεκτική και πολυεπίπεδη αξιοποίησή του θα υποβοηθήσει στη μερική εξισορρόπηση των συμφερόντων των δυνάμεων που εμπλέκονται στην περιοχή. Κεντρικό στοιχείο πρέπει να είναι η κατασκευή του αγωγού της αν. Μεσογείου.

Τον στρατιωτικό

Η υλοποίηση των δύο προηγούμενων πυλώνων θα ενισχυθεί σημαντικά από ανάλογη στρατιωτική υποστήριξη, την οποία η Κύπρος αδυνατεί να προσφέρει από μόνη της.  Σε συνεργασία όμως με την Ελλάδα τα δεδομένα αλλάζουν σημαντικά.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό να ενεργοποιηθεί το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και να ενισχυθεί η παρουσία του ελληνικού στρατού στην Κύπρο, τόσο αριθμητικά όσο και οπλικά.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο αγώνας αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού είναι κοινός. Η Κύπρος δεν είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο του Ελληνισμού, αλλά το τελευταίο. Εάν χαθεί η μάχη της Κύπρου θα χαθεί και η μάχη της Θράκης και του Αιγαίου και η συρρίκνωση του Ελληνισμού θα είναι αναπόφευκτη.

Σήμερα οφείλουμε όσοι πραγματικά νοιαζόμαστε για μέλλον της πατρίδας μας  να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα ότι:

  • Δεν πρόκειται να αποδεχθούμε και να νομιμοποιήσουμε μια λύση ΝΑΤΟικής έμπνευσης και προώθησης, μιας λύσης για την υλοποίηση της οποίας υπήρξαν οι αλλεπάλληλες συνομωσίες της 10ετίας 1964-1974 που κατέληξαν στο προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή.
  • Δεν πρόκειται να νομιμοποιήσουμε τα τετελεσμένα της εισβολής.
  • Δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε και διατηρήθηκε με θυσίες και αίμα ηρώων, να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών, και ότι
  • Θα αγωνισθούμε για μια δημοκρατική λύση η οποία να διασφαλίζει σε όλους τους πολίτες της ίσα δικαιώματα και ένα ασφαλές και ειρηνικό μέλλον.

Υποχωρήσεις είμαστε έτοιμοι να κάνουμε, προς τους Τ/Κύπριους για να νοιώθουν ασφάλεια και για τη δημιουργία συνθηκών ειρηνικής συνύπαρξης και αγαστής συνεργασίας με στόχο την από κοινού διαμόρφωση του μέλλοντος, μέσα σε συνθήκες ασφάλειας των νέων γενιών. Όχι όμως προς την Τουρκία για να διευκολυνθεί να ολοκληρώσει τους σχεδιασμούς της σε βάρος της πατρίδας μας.

Φίλες και φίλοι,

Καθήκον μας είναι να  δώσουμε το μήνυμα χωρίς αναστολές και δισταγμούς. Σε καμιά περίπτωση δεν θα αποδεχθούμε λύση η οποία θα είναι άδικη και ετεροβαρής, η οποία θα μετατρέπει τους Κύπριους σε Ευρωπαίους πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Στο όνομα των νεκρών αλλά και των αγωνιστών της δημοκρατίας και της ελευθερίας, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα, στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, στα αθώα θύματα και τους παθόντες της τουρκικής θηριωδίας, οφείλουμε να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε και διατηρήθηκε με θυσίες και αίμα ηρώων. Δεν θα επιτρέψουμε να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών. Οφείλουμε να αγωνισθούμε και να την παραδώσουμε στις μελλοντικές γενιές και πάλι ελεύθερη και δημοκρατική, όπως την οραματίσθηκαν και για την πραγματοποίησή της αγωνίσθηκαν μέχρι την τελευταία τους πνοή οι ήρωες που τιμούμε σήμερα. Αυτή είναι και η καλύτερη υπόσχεση στη μνήμη τους.

Γραφείο Τύπου

Λευκωσία, 25 Ιουλίου 2019

You may also like