ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

39 χρόνια από το θάνατο του Μακαρίου

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές η σκέψη μοιραία καταφεύγει σε μερικές ξεχωριστές προσωπικότητες, όπου ο βίος και το έργο τους μας γέμισαν με περηφάνια, μας πρόσφεραν σιγουριά και αισιοδοξία, σημάδεψαν ανεξίτηλα την εποχή-τους και ο θάνατός-τους πέραν από το βαρύ πένθος που προκάλεσε, αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντική αξιοποίηση.

Και εμείς πιστοί και ταπεινοί προσκυνητές βρισκόμαστε για 39η χρονιά εδώ για να μνημονεύσουμε αυτόν που όρθωσε το ανάστημά-του ενάντια στις κάθε λογής συνωμοσίες, όπου μοίρασε τη ζωή του αντίδωρο χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του· τον Μακάριο.

Η πολιτική και βιολογική απουσία του Αρχ. Μακαρίου μας λείπει όσο ποτέ. Παραμένει όμως ζωντανή και ανεξίτηλη στο χρόνο η ηγετική του φυσιογνωμία και η παρακαταθήκη του με τα διαχρονικά και πάντα επίκαιρα μηνύματα.

Γιατί ο χρόνος εξαφανίζει τα μικρά, τα ασήμαντα και τα ευτελή. Αναδεικνύει όμως τα μεγάλα και σημαντικά.

Μοιραία το ετήσιο μνημόσυνο του Εθνάρχη Μακαρίου ταξιδεύει τη μνήμη στη γένεση και τους υπευθύνους της τραγωδίας που ήταν το αποκορύφωμα μιας 15ετούς συνωμοσίας που ξεκίνησε το 1963 με στόχο τη διαιώνιση της Βρετανικής παρουσίας στην Κύπρο και την ικανοποίηση των επεκτατικών στόχων της Τουρκίας για έξοδο προς την Ανατολική Μεσόγειο και ενίσχυση της πολιτικοστρατιωτικής της παρουσίας, ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια (έκθεση Νιχάτ Ερίμ, δεκ. 1950).

Τα πραξικοπήματα που σχεδιάστηκαν για ανατροπή του Μακαρίου στην περίοδο 1965-1974, οι προεδρικές εκλογές του 1968, η ίδρυση και δράση της παράνομης οργάνωσης «Εθνικό Μέτωπο», οι απροκάλυπτες πολιτικές και όχι μόνο παρεμβάσεις της χούντας, η εκκλησιαστική κρίση με τη συνωμοσία των 3 καθαιρεμένων Μητροπολιτών, είναι μόνο μερικές από τις ενέργειες στόχευαν στην αποδυνάμωση του Μακαρίου.

Ο Μακάριος ζει στις καρδιές και τη συνείδηση του λαού μας. Η ανάμνησή του προκαλεί σκιρτήματα συγκίνησης και περηφάνιας. Η πολιτική του διαδρομή αποτελεί σενάριο έξω από κάθε φαντασία και το πένθος του λαού μας από την απώλεια του στις 3 Αυγούστου του 1977 ανείπωτο σαν από αρχαία τραγωδία.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει να ακούσει και να αφομοιώσει τη δραματική έκκληση που είχατε απευθύνει με την τελευταία ιστορική σας ομιλία από την πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977, ότι ο διακοινοτικός διάλογος με τη μορφή που διεξήχθη διέδραμε ήδη τη χρησιμότητά του, η Τουρκία τον αξιοποιεί ως άλλοθι για να εδραιώσει τα επεκτατικά της σχέδια. Ως εκ τούτου όσοι ενδιαφέρονται για πραγματική λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία.

Την ίδια στιγμή διακηρύξατε με σθένος την έναρξη του μακροχρόνιου αγώνα, κατάληξη του οποίου θα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η εξεύρεση λύσης δίκαιης και βιώσιμης, όπου όλοι οι κάτοικοι της θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα.

Με αυτή την ευκαιρία θα πρέπει να ξεκαθαριστεί για μια ακόμα φορά ότι ο Αρχ. Μακάριος κατέστησε σαφές ότι δεν πρόκειται με τη λύση αυτή να αποδεχθεί οποιαδήποτε έκπτωση από τη διασφάλιση των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων τόσο των Ε/Κυπρίων, όσο και των Τ/Κυπρίων.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αν ένας λαός υπό ημικατοχή δεν διεκδικήσει με σθένος και αποφασιστικότητα τα αναφαίρετα δικαιώματά του, κανένας δεν πρόκειται να του τα χαρίσει. Και η φωνή του Μακάριου ακούεται καθαρή και δυνατή στη συνείδηση του λαού μας: «Δεν αναγνωρίζομεν αλλά και δεν αποδεχόμεθα και δεν νομιμοποιούμεν δια της υπογραφής μας τα τετελεσμένα».

Μέχρι την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αποτίουμε φόρο τιμής στη μνήμη του Μακαρίου, αλλά και να καταθέτουμε τον ετήσιο απολογισμό μας. Αυτό θα είναι και το καλύτερο μνημόσυνο.

You may also like