ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η ΒΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ – του Γιαννάκη Ομήρου

Γιαννάκη Λ. Ομήρου
Προέδρου Κ.Σ. ΕΔΕΚ

Το ζήτημα της ολοφάνερης κρίσης στο Κυπριακό ποδόσφαιρο ως μέρος της ευρύτερης κρίσης θεσμών και αξιών αποτελεί αντικείμενο δημοσίου διαλόγου μετά τα τελευταία επεισόδια στον ποδοσφαιρικό αγώνα ΑΠΟΕΛ – Ομόνοιας. Τόσο γιατί επιβάλλεται να θέσουμε όλοι επειγόντως «το δάκτυλον επί τον τύπον τον ήλον» όσο και γιατί θα πρέπει να τροχιοδρομηθεί χωρίς άλλη καθυστέρηση η λήψη μέτρων για την ανακοπή της σημερινής επικίνδυνης πορείας.

Ο αθλητισμός είναι συνώνυμος της πορείας του Ελληνισμού μέσα στους αιώνες. Το ελληνικό λεξιλόγιο είναι γεμάτο από λέξεις που εκφράζουν όλο το νόημα του αγωνιστικού πνεύματος της ελληνικής ψυχής. Ενός αγωνιστικού πνεύματος που είναι ταυτόχρονα ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων. Αυτό το χαρακτηριστικό προσέδωσε τη διάσταση της οικουμενικότητας στον Ελληνισμό.

Μέσα στο «ευ», το καλώς, συμπυκνώνεται και εκφράζεται όλη η φιλοσοφία του ελληνικού αγωνιστικού πνεύματος. Αυτού του πνεύματος μύστες και υπηρέτες, που ανταγωνίζονται με τα έργα τους, υπήρξαν μουσικοί, ποιητές, φιλόσοφοι, ρήτορες, ζωγράφοι και γλύπτες. Κι αυτό το πνεύμα έγινε δημιουργός δύναμη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού των απαράμιλλων έργων του Φειδία και του Πραξιτέλη, των φιλοσοφικών διαλόγων του Πλάτωνα, των Ωδών του Πινδάρου, των τραγωδιών του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, του Ερμή του Πραξιτέλη και των άλλων μεγαλουργημάτων της Αρχαίας Ελλάδας.

Όλα αυτά δεν είναι αναφορές προγονοπληξίας, στείρας παρελθοντολογίας και αδυναμίας μιας σύγχρονης στάσης αρετής για το σύγχρονο Ελληνισμό. Το αντίθετο. Η οικουμενικότητα του, ένας διαχρονικός διεθνισμός, στηρίχθηκε σε αυτά ακριβώς τα επιτεύγματα.

Ο Αθλητισμός είναι και στις μέρες μας ένας βασικός συντελεστής παιδείας, υγείας, πολιτιστικής εξύψωσης, υγιούς ψυχαγωγίας, αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου και μέσο συναδέλφωσης. Είναι, επίσης, μια κοινωνική λειτουργία, στην οποία όλοι έχουν δικαίωμα συμμετοχής και στην οποία όλοι πρέπει να έχουν το χρόνο, τα μέσα και τις προϋποθέσεις για να συμμετέχουν. Όμως το ιδεώδες του αθλητισμού παραμερίζεται στο βωμό οικονομικών συμφερόντων μιας ασυγκράτητης εμπορευματοποίησης αλλά και πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων.

Δυστυχώς στην Κύπρο η δομή του αθλητισμού δεν είναι όσο θα έπρεπε δημοκρατική. Υπάρχουν κλειστά σωματεία και κλειστές ομοσπονδίες που δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε πολίτης ή σωματείο να ενταχθεί. Είτε λόγω πολιτικής και κομματικής τοποθέτησης είτε λόγω παράλογων οικονομικών επιβαρύνσεων. Μερικοί Γυμναστικοί Σύλλογοι είναι κλειστά κυκλώματα, δεν εγγράφουν νέα μέλη, δεν εγκρίνουν αιτήσεις εγγραφής και υπάρχει κομματικός έλεγχος και μονοκομματική πλειοψηφία.

Πιο ειδικά, το ποδόσφαιρο, το μαζικότερο και πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο,ο αποκαλούμενος βασιλιάς των σπορ, περνά στην Κύπρο τη δυσκολότερη καμπή της ιστορίας του.

Η κομματικοποίηση των Σωματείων, η βία στα γήπεδα που εξικνούνται μέχρι και απόπειρες δολοφονίας η αμφιβολία και η αμφισβήτηση που επικρατεί για τίμια πρωταθλήματα, η οικονομική ανέχεια των σωματείων που οδήγησε στην εισδοχή στο χώρο ατόμων με μοναδικό προσόν το γεμάτο πορτοφόλι, οδηγούν το ποδόσφαιρο στην ανυποληψία και το μαρασμό.

Είναι τέτοια η πραγματικότητα που αποστερεί από το άθλημα του ποδοσφαίρου τη δυνατότητα να παίξει σωστά το δημιουργικό του ρόλο. Σήμερα χρησιμοποιείται σαν χώρος εκτόνωσης, εμπορίου, ανταγωνισμού και κομματικής ανέλιξης και προβολής.

Το Κυπριακό ποδόσφαιρο, ή καλύτερα ο Κυπριακός αθλητισμός δεν έμεινε απρόσβλητος από τη βαθιά κρίση που διαπερνά την Κυπριακή κοινωνία. Η κρίση έχει υπερβεί τα όρια του συναγερμού και η συνείδηση των φορέων άσκησης πολιτικής στον αθλητισμό παραμένει αδρανής και ανίκανη να αντιδράσει.

Πριν προχωρήσουμε στις οποιεσδήποτε προτάσεις που έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο και γενικότερα για τον αθλητισμό, θα πρέπει να κάνουμε σωστή διάγνωση και να συμφωνήσουμε στα προβλήματα που ταλανίζουν το ποδόσφαιρο.

Αυτά είναι η προκατάληψη, η αναξιοπιστία, η βία στα γήπεδα, η τυφλή οπαδοποίηση, ο κομματικός παρεμβατισμός, ο παραγοντισμός, η οικονομική ανέχεια και κύρια το αθλητικό νομικό πλαίσιο που τη διέπει.

Η οικονομική ανέχεια των Σωματείων επέτρεψε την επικυριαρχία του χώρου από άτομα με μοναδικό προσόν το γεμάτο πορτοφόλι.

Η κοινωνία βοά και δεν μπορούμε να παριστάνουμε τους ανήξερους και τους αδιάφορους στο βωμό οποιασδήποτε σκοπιμότητας.

Το ότι δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο επιτρέπει σε κάποιους να γίνονται ιδιοκτήτες σωματείων, ιδιοκτήτες ποδοσφαιριστών, να υποθηκεύουν και να απομονώνουν περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν ή έπρεπε να ανήκουν ιδιοκτησιακά σε σωματεία.

Πολλοί εισέρχονται στο χώρο του ποδοσφαίρου όχι από αγάπη αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν σαν εφαλτήριο προβολής, ανάδειξης σε πολιτειακά αξιώματα και κοινωνική προβολή. Οι αθλιότητες των χούλιγκανς , η προβολή και ο ευτελισμός των εθνικών συμβόλων, τα απίστευτα πολιτικά συνθήματα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των λόγων που οδηγούν το ποδόσφαιρο στην πιο βαθιά κρίση της ιστορίας του.

Είμαστε όλοι μάρτυρες της αδυναμίας της διοίκησης της ΚΟΠ, μεσούσης της διεξαγωγής του πρωταθλήματος να επιβάλει αξιόπιστες λύσεις, όπως για τίμια διαιτησία.

Είναι η ώρα να γίνει απόλυτος διαχωρισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από το ερασιτεχνικό. Να γίνουν εμπορικές εταιρείες.

Το κράτος δεν μπορεί να έχει ευθύνη για τη συντήρηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου απλά πρέπει να διασφαλίσει ότι θα του επιστρέφονται τα λεφτά που προέρχονται από τη διεξαγωγή του αθλήματος.

Το πρώτο που πρέπει να γίνει και για το οποίο ευθύνη έχουμε όλοι είναι η δημιουργία νέου αθλητικού νόμου που θα επιβάλλει όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά στο σύνολο του αθλητισμού μας τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο.

Νόμο που θα απελευθερώνει τον αθλητισμό από τον εναγκαλισμό κομματικών και οικονομικών κυκλωμάτων.

Μέχρι όμως την ώρα που οι νέοι νομικοί κανόνες και θεσμοί του κράτους θα αρχίσουν να λειτουργούν, είναι επιτακτική ανάγκη να οδηγηθεί η Κυβέρνηση σε αποφάσεις μεταβατικού χαρακτήρα για την εξυγίανση του αθλητισμού και ειδικότερα του ποδοσφαίρου, για την αποκατάσταση των αδικιών, για την προώθηση πολιτικών που θα αλλάζουν το τοπίο στον αθλητισμό.

Έχουμε χρέος να τολμήσουμε. Ρήξη με το παρελθόν και άλμα προς το μέλλον, σημαίνουν εξυγίανση τώρα, αυτοδιοικούμενο αθλητικό κίνημα τώρα, προγραμματισμός και εθνικός αθλητικός σχεδιασμός τώρα, ιεράρχηση αθλημάτων και αναγκών τώρα.

Ο αγώνας για αναβαθμισμένο αθλητισμό θα συμβάλει αποφασιστικά στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, είναι αγώνας διάρκειας για την αθλητική κοινωνία. Η ιδέα του ευ αγωνίζεσθαι συνοδεύεται από τον κανόνα αεί αγωνίζεσθαι.

Σημ: Ο κ. Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης σε δηλώσεις του επετέθη συλλήβδν εναντίον «Πολιτικών Κομμάτων» για τη βία στο Ποδόσφαιρο. Δεν έχουν ονόματα τα Κόμματα που προάγουν τη βία εντός και εκτός γηπέδων κ. Υπουργέ;