ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΔΕΚ Μ. ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΑΜΑΧΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙΩΝ

ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΣ ΠΗΓΑΙΝΙΑ

1η ΙΟΥΛΙΟΥ 2018

Σε στιγμές καθοριστικές για το μέλλον της  πατρίδας και του ελληνισμού, σε στιγμές κινδύνων που ελλοχεύουν από την προκλητική τουρκική επεκτατική πολιτική, η ιστορική αυτογνωσία αποτελεί βασικό στοιχείο επιβίωσης ενός λαού.

Η απότιση φόρου τιμής στους αγωνιστές της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, τους αθώους  μάρτυρες της τουρκικής βαρβαρότητας κατά την περίοδο της τουρκικής ανταρσίας του 1963-64, τους αγωνιστές της δημοκρατικής αντίστασης ενάντια στην συνταγματική εκτροπή που προκάλεσε η χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄ και της εισβολής της Τουρκίας που κάποιοι εντός και εκτός Κύπρου συστηματικά μεθόδευσαν, αποτελεί αναβάπτισμα στα αγωνιστικά νάματα μιας ηρωικής γενιάς,  χαλυβδώνει την πίστη και ενδυναμώνει την πεποίθησή-μας να παραμείνουμε και σήμερα πρωτοπόροι και πρωταγωνιστές στην αντιμετώπιση των νέων κινδύνων  που αντιμετωπίζει η πατρίδα-μας.

Καλότυχοι όσοι με το θάνατό-τους τον καταργούν και περνούν στην αθανασία.

Καλότυχοι όσοι με το τίμιο αίμα-τους γράφουν ανεξίτηλα την ιστορία.

Όσοι με τη θυσία-τους μετατρέπονται σε φωτεινούς φάρους για να μεταλαμπαδεύουν στις επόμενες γενιές τις αξίες του θυσιαστηρίου-τους και παραμένουν αθάνατα σύμβολα για μελλοντικούς αγώνες.

Σε αυτή την πορεία δοκιμασίας, αγώνων και θυσιών η κοινότητα Πηγαινειών αλλά και η ευρύτερη περιοχή της Τηλλυρίας έχει να περηφανεύεται ότι προσέφερε βαρύ αλλά περήφανο τίμημα. Η ιστορία την κατατάσσει στην κορυφή της προσφοράς προς την πατρίδα και το λαό-μας.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές η σκέψη μοιραία καταφεύγει σε αυτούς όπου ο βίος και το έργο-τους μας γέμισαν με περηφάνια, μας πρόσφεραν σιγουριά και αισιοδοξία, σημάδεψαν ανεξίτηλα την εποχή-τους και ο θάνατός-τους πέραν από το βαρύ πένθος που προκάλεσε, αποτελεί οδηγό και παρακαταθήκη για μελλοντική αξιοποίηση.

Και εμείς πιστοί και ταπεινοί προσκυνητές βρισκόμαστε εδώ για ακόμα μια χρονιά,  για να μνημονεύσουμε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά-τους ενάντια στις κάθε λογής συνωμοσίες, όπου  μοίρασαν τη ζωή-τους αντίδωρο χωρίς να κρατήσουν  τίποτα για τον εαυτό-τους.

Η προσφορά θυσίας της κοινότητας των Πηγαινειών στο βωμό της ελευθερίας της πατρίδας-μας την κρίσιμη περίοδο της δεκαετίας 1964-1974 την περίοδο κατά την οποία οι λογής-λογής συνομωσίες σε βάρος του κυπριακού ελληνισμού βρισκόντουσαν στο αποκορύφωμά-τους είναι μεγάλη, σημαντική και συνάμα περήφανη.

Το 1964 μετά την εκδήλωση της τουρκικής ανταρσίας για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η περιοχή Τηλλυρίας δέχθηκε το μεγαλύτερο βάρος της τουρκικής επιθετικότητας. Στόχος της Τουρκίας ήταν η κατάληψη της περιοχής και η δημιουργία ενός μεγάλου προγεφυρώματος με επίκεντρο τα Κόκκινα για να μπορεί να μεταφέρει στρατό και οπλισμό ώστε να ολοκληρώσει την επεκτατική-της πολιτική με κατάληψη της Κύπρου και ενσωμάτωση-της στην Τουρκία.

Η ηρωική αντίσταση των κατοίκων της περιοχής απέτρεψε αυτό το ενδεχόμενο, για αυτό και ακολούθησαν τον Αύγουστο του 1964 οι βομβαρδισμοί της τουρκικής αεροπορίας με τη χρήση βομβών ναπάλμ εναντίον αμάχων της ευρύτερης περιοχής Τηλλυρίας.

Σε αυτό τον αγώνα έδωσαν τη ζωή-τους μαχητές και άμαχοι.

Πρώτος νεκρός ο εθνοφύλακας και πατέρας 6 παιδιών, ο Παύλος Μαυρογένους. Στις 16 Ιουνίου 1964 κατά τη μετάβασή-του από τα Πηγαίνεια στην περιοχή Πλατιάς Σχοινιάς για να ενισχύσει τους εθνοφύλακες της περιοχής σκοτώθηκε από τα πυρά  που έριψαν εναντίον-του τ/κύπριοι και τούρκοι στασιαστές από φυλάκιο το οποίο επάνδρωναν.

Ακολούθησαν η Μάρθα Χαραλάμπους 48 ετών και ο 8ετής γιός-της Κώστας. Έχασαν τη ζωή-τους κατά τη διάρκεια των τουρκικών βομβαρδισμών στις  9 Αυγούστου 1964.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1964 έχασε τη ζωή-του ακόμα ένα αθώο θύμα, η μόλις 4 μηνών Γεωργία Νικολάου από έκρηξη μη εκραγείσας βόμβας από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Αυγούστου.

Άλλοι τρείς ήρωες περιλαμβάνονται στον κατάλογο των ηρώων της κοινότητας αλλά και της πατρίδας-μας και οι τρείς έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι εναντίον των τούρκων κατακτητών κατά τη διάρκεια της εισβολής στις 20-22 Ιουλίου 1974 στην περιοχή της κατεχόμενης Κερύνειας. Το οστά-τους εντοπίσθηκαν σε ομαδικό τάφο στην περιοχή του γηπέδου του Γ.Σ. Πράξανδρου και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA, πρόκειται για:

Τον Ανδρέα Αντωνίου 20 χρονών, πρωτότοκο από τα 5 παιδιά του Αντώνη και της Ευφροσύνης, ο οποίος υπηρετούσε τη στρατιωτική-του θητεία στο 251 Τ.Π., το στρατόπεδο του οποίου βρισκόταν σε απόσταση ενός μόλις χιλιομέτρου από τον χώρο της τουρκικής απόβασης.

Τον επίσης 20χρόνο Κρίνο Χαραλάμπους του Ηλία, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος εναντίον των τούρκων εισβολέων στην περιοχή Αγίου Γεωργίου στην Κερύνεια, και τέλος

Τον Σάββα Λοΐζου 27 χρονών το τρίτο από τα επτά παιδιά του Λοΐζου και της Στυλιανής. Ο Σάββας σε ηλικία 20 χρόνων ως έφεδρος στρατιώτης έλαβε μέρος στη μάχη Κοφίνου – Αγίου Θεοδώρου. Έπεσε ηρωικά μαχόμενος εναντίον των τούρκων εισβολέων στην περιοχή Κερύνειας.

Το αίμα και η θυσία των ηρώων-μας μπορεί να μην απέτρεψαν την τραγωδία, τα αποτελέσματα της οποίας συνεχίζονται και τα βιώνουμε καθημερινά μέχρι σήμερα. Διέσωσαν όμως την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

Στα 54 χρόνια από τις μάχες της Τηλλυρίας και 44 χρόνια που μεσολάβησαν από την τραγωδία του 1974 ποικιλώνυμοι πλανητάρχες, σύγχρονοι Πιλάτοι, επιτήδειοι ουδέτεροι, επιχείρησαν και συνεχίζουν να επιχειρούν την υπονόμευση της κρατικής-μας κυριαρχίας, τη νομική και πολιτική αναβάθμιση του ψευδοκράτους, την κάμψη του αγωνιστικού φρονήματος του λαού-μας και την επιβολή λύσης ετεροβαρούς και άδικης, η οποία παραβιάζει παράφορα και προκλητικά το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Παρά τα λάθη και τις παραλείψεις, τις αναίτιες υποχωρήσεις ο λαός-μας αντιστάθηκε και ματαίωσε τέτοια εγχειρήματα. Αυτό που δεν πέτυχε η εισβολή του 1974 επιχειρήθηκε να υλοποιηθεί στο όνομα της ΔΔΟ με το σχέδιο Ανάν το 2004. Ο λαός-μας  με την ψήφο-του έδωσε αποστομωτική απάντηση σε όσους απεργάζονται τα δικαιώματα του κυπριακού ελληνισμού και επιχειρούν να ακρωτηριάσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, πληρώνοντας βαρύ τίμημα για την περήφανη στάση-του

Και τώρα; Όπως επιβεβαιώθηκε και στην 5μερή Διάσκεψη του περασμένου χρόνου, αντιμετωπίζουμε και πάλι τη λαθροβίωση του ίδιου σχεδίου που στοχεύει σε λύση δυο χωριστών κρατικών μορφωμάτων με χαλαρή συνομοσπονδιακή κεντρική κυβέρνηση και τουρκική επικυριαρχία σε ολόκληρη την κυπριακή επικράτεια μέσω των εγγυήσεων και της παραμονής κατοχικών στρατευμάτων και μετά τη λύση.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ΔΔΟ όπως κάποιοι την ερμηνεύουν και επιχειρούν να την εφαρμόσουν δεν είναι Ομοσπονδία, είναι δύο κράτη, είναι Συνομοσπονδία η οποία σε σύντομο χρονικό διάστημα στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγήσει σε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δύο κράτη, στη δε χειρότερη σε προσάρτηση ολόκληρης της Κύπρου στην Τουρκία.

Η επιχειρούμενη πρόσφατα προώθηση της ιδέας για υπογραφή «ενδιάμεσης στρατηγικής συμφωνίας» στη βάση του πλαισίου των 6 σημείων του Γ.Γ. του ΟΗΕ αποτελεί ακόμα μια θανάσιμη παγίδα για την Κυπριακή Δημοκρατία και τον κυπριακό Ελληνισμό. Νομιμοποιεί το κατοχικό καθεστώς, αποδέχεται την μόνιμη παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο και παράλληλα κατοχυρώνει τα εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας. Τέλος νομιμοποιεί και μονιμοποιεί την απεμπόληση των ε/κυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα και την τιτλοποίησή-τους στους έποικους παράνομους σφετεριστές.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει να ακούσει και να αφομοιώσει τη δραματική έκκληση του Αρχ. Μακαρίου στην τελευταία ιστορική-του ομιλία στην πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977, ότι «ο διακοινοτικός διάλογος με τη μορφή που διεξήχθη διέδραμε ήδη τη χρησιμότητά-του, η Τουρκία τον αξιοποιεί ως άλλοθι για να εδραιώσει τα επεκτατικά-της σχέδια. Ως εκ τούτου όσοι ενδιαφέρονται για πραγματική λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία».

Την ίδια στιγμή ο Αρχιεπίσκοπος διακήρυξε με σθένος την έναρξη του μακροχρόνιου αγώνα, κατάληξη του οποίου θα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η εξεύρεση λύσης δίκαιης και βιώσιμης, όπου όλοι οι κάτοικοι-της θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα.

Στη βάση των παραπάνω αρχών είναι μεν δύσκολη η ανατροπή των σημερινών δεδομένων, είναι όμως εφικτή. Αρκεί να το πιστέψουμε και να αγωνιστούμε γι΄ αυτό.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κυριαρχήσει το άδικο και να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην Κύπρο.

Αυτό πρέπει να αποτελεί το συμβόλαιο τιμής ενός ολόκληρου λαού με την ιστορία και το έθνος.

Δεν είναι δυνατό αυτά τα  χώματα, τα αιώνια Ελληνικά, να παραδοθούν στους εχθρούς με δική-μας υπογραφή.

Σε αυτό τον αγώνα κανένας είτε ζωντανός, είτε νεκρός δεν δικαιούται απουσίας.

Μέχρι την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών-μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αποτίουμε φόρο τιμής στη μνήμη των ηρώων-μας, αλλά και να καταθέτουμε κάθε χρόνο τον απολογισμός-μας και να επαναλαμβάνουμε την υπόσχεση ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε η Κυπριακή Δημοκρατία η οποία συστάθηκε και επιβίωσε με θυσίες και αίμα ηρώων να καταλυθεί με υπογραφή πολιτικών.

Κλείνω με τους στίχους του ποιητή:

“Αγία Τηλλυρία πώς να ιχνογραφήσω τη μορφή-σου

Πώς να στολίσω εικόνισμα

Πώς να σε ζωγραφίσω”

You may also like