ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Αλήθειες που καίνε και λέξεις που φταίνε

ΕΛΙΕΣ & ΤΕΡΑΤΣΙΕΣ

Είναι φαίνεται που τη γλώσσα μάς έδωσαν ελληνική και αυτό πολλοί δεν το αντέχουν.
Ο θαρραλέος ποιητής μας Κυριάκος Χαραλαμπίδης ορθά ανίχνευσε πριν πολλά χρόνια και σε ανύποπτο χρόνο πως το πρόβλημά τους είναι που επιμένουμε να είμαστε Έλληνες. Είναι προφανές πως γι’ αυτό δεν μπορούν να ολοκληρώσουν το έργο της προδοσίας και να μας κάνουν να ανεχθούμε την επικυριαρχία του εισβολέα βολεύοντας έτσι και τα σχέδια των Αμερικανών να ελέγχουν και των Εγγλέζων να διαιρούν. Αν έβρισκαν λοιπόν έναν τρόπο να μας πείσουν να απεκδυθούμε της ελληνικής μας φύτρας, αν μας πότιζαν το φαρμάκι της νεοκυπριακής σχολής και αντίληψης, τότε όλα θα τους ήταν πολύ πιο εύκολα.

Και για τούτο αρχικά βάλθηκαν να μας πείσουν πως δεν είμαστε Έλληνες, πως πέσαμε από τον ουρανό, πως γίναμε χριστιανοί ως διά μαγείας και αίφνης μετά την Ελληνική Επανάσταση, φύσηξε ένας αέρας και μας φούντωσε τα μυαλά πως κι εμείς μπορούμε να λευτερωθούμε σαν τους κατοίκους της Ελλάδας και έτσι να γίνουμε… Έλληνες! Όχι, δεν έχω παρανοήσει, ούτε κάνω σενάρια ιστορικής φαντασίας. Κάτι τέτοιες δοξασίες παρουσιάζονταν ως η απόλυτη επιστημονική αλήθεια στα πρώτα καλοπληρωμένα συνέδρια του Χάρβαρντ, λίγα χρόνια πριν τεθεί μπροστά μας ως η «μόνη λύση που μας άξιζε» το σχέδιο Ανάν. Πήγαινα κι εγώ και άλλοι αφελείς, που ακούγοντας να ανακοινώνονται συνέδρια με τίτλο «Η Κύπρος και οι άνθρωποί της» πιστέψαμε οι ανυποψίαστοι πως θα είχαμε τη μοναδική ευκαιρία να ενώσουμε δυνάμεις με τους Τουρκοκύπριους συναδέλφους μας ενάντια στην κατοχή και την εγκληματική αλλοτρίωση του νησιού μας από τον ασύγγνωστο εποικισμό. Μας ρωτούσαν οι σύνεδροι –που αργότερα μετεξελίκτηκαν σε καλοβολεμένα golden boys των πρεσβειών και καλοπληρωμένα φερέφωνα ευτελών φυλλάδων- αν ήμασταν από τον βορρά ή τον νότο. Και όταν εγώ τους έλεγα πως είμαι από ένα χωριό στο βόρειο μέρος του νησιού, μου απαντούσαν « α, δηλαδή είσαι… Τουρκάλα» (!) για να ξινίσουν τα μούτρα τους όταν τολμούσα να διευκρινίσω πως «…ξέρετε, εγώ είμαι Ελληνίδα της Κύπρου, γεννημένη σε ένα χωριό το οποίο τώρα είναι τουρκοκρατούμενο και καθημαγμένο…».

Έτσι, από τότε τους έφταιξαν οι λέξεις! Γιατί, βλέπετε, στην υπέροχη ελληνική μας γλώσσα οι λέξεις «σημαίνουν» πολλά, και σημαίνουν πάει να πει πως έχουν κάτι ουσιαστικό να δηλώσουν και να μαρτυρήσουν! Και προκειμένου να τις σιγήσουν έπρεπε να καλύψουν τις πικρές αλήθειες που οι αγέρωχες ελληνικές λέξεις μαρτυρούσαν. Σπεύσαμε λοιπόν ασθμαίνοντας να γνωστοποιήσουμε αυτά τα ανήκουστα και ακατανόητα για εμάς τους αφελείς που επιμέναμε να πιστεύουμε στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου (!), στην τότε υπουργό Παιδείας Κλαίρη Αγγελίδου. Η ίδια φάνηκε να θορυβήθηκε και, όπως μάθαμε χρόνια αργότερα, τόλμησε να ζητήσει ένα αμελητέο κονδύλι από το Υπουργικό του Γλαύκου Κληρίδη για να επιληφθεί μερικώς της υποθέσεως αυτής και άλλων παρόμοιων. Θα το περιμένει όμως για πολύ ακόμη. Τότε οι πακτωλοί δίνονταν για να προαχθεί το σχέδιο Ανάν και οι επίγονοί του.

Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς, οι αλήθειες συνεχίζουν να μας στοιχειώνουν αμείλικτες, κι ακόμη χειρότερα για τις διαβρωμένες συνειδήσεις τους, οι αλήθειες καίνε! Η εισβολή δεν είναι παρελθόν, είναι εκεί και τη ζούμε κάθε μέρα. Και η ολοκλήρωση του εγκλήματος είναι πολύ κοντά και ακούει τώρα στο όνομα
«στρατηγική συμφωνία», κατά παραγγελία, μακριά από τον λαό και χωρίς τον λαό. Και είναι γι’ αυτό που τώρα, πιότερο παρά ποτέ, τους φταίνε οι λέξεις. Γιατί σε λίγο, και εννοώ πολύ σύντομα, θα πρέπει να αλλάξει και να επαναδιατυπωθεί η «λαϊκή βούληση». Και αυτή η έρμη η λαϊκή βούληση ενοχλεί, βλέπετε, πολύ, πάρα πολύ!

Κι αυτή η συνειδητή προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορικής αλήθειας δεν έχει να κάνει τίποτα με τη συγχώρεση εγκλημάτων του παρελθόντος, η οποία είναι σημαντική για μια πορεία συμβίωσης. Γιατί, σε αυτήν την εξαίσια ελληνική μας γλώσσα, υπάρχει σαφής ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στη συγχώρεση και την αμνήστευση… Και ως γνήσιοι Έλληνες και ορθόδοξοι χριστιανοί, γνωρίζουμε πώς να συγχωρούμε αλλά ποτέ δεν αμνηστεύουμε, ποτέ δεν λησμονούμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως αν ξεγράψουμε την ιστορία μας, νομοτελειακά θα πρέπει να την ξαναζήσουμε.
Και αυτό είναι που δεν μας το έχουν συγχωρέσει ποτέ…

της Ανδρειανή Δ. Οδυσσέως
*Μέλος Π.Γ. ΕΔΕΚ.

You may also like