ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ομιλία του βουλευτή Λευκωσίας, Κωστή Ευσταθίου, στο μνημόσυνο του ήρωα Χριστόδουλου Αγαπίου στον Κάτω Πύργο

i-kypros-tima-ton-apeleftherotiko-agona-tis-eoka

Ξεκινώ την οφειλόμενη απόδοση τιμής στον ήρωα του Κάτω Πύργου, του Χριστόδουλου Αγαπίου, με την πικρή διαπίστωση ότι το κυπριακό κράτος δεν έχει αποδώσει τα οφειλόμενα εύσημα και πρέπουσες τιμές, στην ίδια την θυσία αλλά και στον ίδιο τον ήρωα όπως δυστυχώς δεν το έχει πράξει για τους ήρωες της διαχρονικώς. Αυτή η αποτυχία του Κράτους και της κοινωνίας να αποδώσουν τα οφειλόμενα, κυριολεκτικά, τσακίζει συνειδήσεις. Για μια ακόμη χρονιά τα λείψανα του ήρωα κείνται άταφα, χωρίς της εξόδιο ακολουθία. Για ακόμη μία φορά συνεχίζουν να αφιερώνονται οκτώ όλες κι όλες γραμμές στα επίσημα αρχεία για το Χριστόδουλο Αγαπίου, γόνο πολυμελούς γεωργικής οικογένειας που δε δίστασε να δώσει το παρόν του στο κάλεσμα της πατρίδας, μ΄ένα βρέφος εννέα μηνών στο σπίτι. Γιατί ριψασπίς ο Χριστόδουλος Αγαπίου δεν ήταν.

Ποιο είναι το μήνυμα της θυσίας του και ποιο το καλύτερο μνημόσυνο στον ήρωα που μνημονεύουμε σήμερα; Είναι η ιστορική καταγραφή και η αναφορά στη θυσία του; Είναι η νοσταλγική περιδιάβαση στα χρόνια της νιότης του; Της χαμένης νιότης του; Είναι η επική υπενθύμιση της αντρειοσύνης, της παλληκαριάς και της αυτοθυσίας του; Είναι μήπως η συνειδητοποίηση του πόνου που άφησε ο χαμός του στους οικείους του; Η σιωπή της νύχτα όλα αυτά τα χρόνια της απώλειας στο μαυροφορεμένο του σπίτι; Είναι οι μεγαλοπρεπείς λόγοι; Οι διθύραμβοι; Ο σεβασμός που θα έπρεπε να επιδείξει το κράτος και η κοινωνία στον ήρωα και την οικογένεια του;

Αγαπητοί μου, αυτό που οφείλω σαν ο ανάξιος αγορητής της θυσίας, είναι να αναδείξω σαν το καλύτερο μνημόσυνο του Χριστόδουλου, σαράντα τρία χρόνια μετά τη θυσία του, είναι η συνειδητοποίηση πώς ό,τι έχουμε και κατέχουμε δεν είναι δικά μας, είναι όλα δανεικά, που οφείλουμε όλοι στους επερχόμενους, στους αγέννητους. Τίποτε δεν είναι δικό μας στη βασανισμένη μας μικρή πατρίδα. Μας έχουν παραδοθεί όλα από τους απελθόντες, από τους ήρωες μας. Όχι για να τα κατασπαταλήσουμε και για να τα ξοδέψουμε, αλλά για να τα μεταλάβουμε στους επόμενους. Όπως ακριβώς μεταλαμβάνουμε το Αίμα του Κυρίου, που ο ίδιος έδωσε για εμάς.

Αυτά τα χώματα, οι βράχοι της Τηλλυρίας, η θάλασσα της Κερύνειας, τα Βουνά του Κύκκου και του Πενταδάκτυλου, οι εστίες όλων μας, οι εκκλησίες, τα κοιμητήρια, ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει στην Κυπριακή Γη, μας το έχουν δανείσει σαν οφειλή, ο Χριστόδουλος Αγαπίου, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Δώρος Λοΐζου, ο Σολωμού, ο Ισαάκ. Τα οφείλουμε στα παιδιά μας και στους επερχόμενους. Αυτοί που μας τα εμπιστεύτηκαν τα πότισαν με τον ιδρώτα τους, οι απελθόντες τα σμίλεψαν με το δάκρυ τους, τα έραναν με το άλικο αίμα της θυσίας τους. Για να τα παραδώσουμε όχι στους Τούρκους και τους Αγαρηνούς, αλλά στους απόγονους.

Αυτό είναι το νόημα της ζωής και της ιστορίας: η μεταλαμπάδευση του φωτός της ζωής και της ελπίδας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ούτε συμπτωματικό που διαχρονικά ο Ελληνισμός, εμείς όλοι σήμερα αποκαλούμε σκοτάδι τη σκλαβιά και την υποταγή. Γιατί δε συνάδει το σκότος και το έρεβος με τη ζωή του Έλληνα, του ελεύθερου ατόμου.

Γι αυτό είμαστε υπόχρεοι έναντι της ιστορίας μας, της φύσης μας σαν ελεύθεροι πολίτες, σαν άνθρωποι αξιοπρεπείς, να σεβαστούμε την παρακαταθήκη των προγόνων, των απελθόντων, των ηρώων, των μαρτύρων της Κυπριακής Γης. Να μην προδώσουμε τα όνειρα και τη θυσία τους. Να προστατέψουμε μαζί με την αξιοπρέπεια μας την πατρίδα μας, την Κυπριακή Δημοκρατία, για την οποία θυσίασε τη ζωή του ο Χριστόδουλος Αγαπίου, τη γλώσσα, την ιστορία της πίστης μας, χωρίς δισταγμό και λιποψυχία. Να διαφυλάξουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, την ελευθερία μας. Να σεβαστούμε πρώτα τους ίδιους τους εαυτούς μας.

Γιατί άραγε στην Κύπρο να μην ισχύει η αρχή των πάντων, ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι; Γιατί να μην ισχύσει στην Κύπρο η Δημοκρατική Αρχή «ένας άνθρωπος μία ψήφος»; Γιατί θα πρέπει να έχουμε λιγότερα δικαιώματα στην πατρίδα μας από τους ξένους, τους εποίκους;

Αυτό που πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας-ιδίως όλοι όσοι εκφέρουν δημόσιο λόγο, όλοι όσοι ασκούν δημόσια εξουσία και έχουν ευεργετηθεί από τη θυσία των επιφανών ανδρών της Κύπρου, όπως το Χριστόδουλο Αγαπίου – είναι ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να αφαιρέσει ούτε ένα γιώτα από τις λέξεις «Ελευθερία», «Δημοκρατία» και «Ανθρώπινα δικαιώματα» ενός εκάστου από μας. Δεν έχει το δικαίωμα γιατί ακριβώς δεν του το έχουν δώσει ούτε οι πρόγονοι ούτε οι ήρωες, αλλά ούτε οι επίγονοι και απόγονοι.

Αυτό είναι, κυρίες και κύριοι, το νόημα της θυσίας και το καλύτερο μνημόσυνο του Χριστόδουλου σήμερα. Μόνο έτσι θα αναπαυτεί η ψυχή τους, όπως δυστυχώς δεν έχουν αναπαυτεί τα λείψανα του. Ο άνεμος της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Ισοπολιτείας, της Δικαιοσύνης: Γιατί όπως είπε και ο Ανδρέας Κάλβος, ο μεγάλος ποιητής, μόνον με την Ελευθερία:

«από τα ολύμπια δώματα,

Δροσερόν κατεβαίνει χαράς ελαίου φύσημα

Και στεγνώνει τα δάκρυα του ιδρώτα σας»

Γενναίοι

« Εκεί όπου επατήσατε, ιδού οι καρποί φυτρώνουν

Και τ΄΄ανθη ιδού σκορπίζουσι τα κύματα ευτυχή της μυρωδιάς»

Αιωνία η μνήμη στο άξιο τέκνο της πατρίδας, που στα 28 του χρόνια πρόλαβε να πολεμήσει και για τη Δημοκρατία και για την Ελευθερία. Από τις φυλακές του πραξικοπήματος στα μετερίζια της τιμής και της Αθανασίας.

Αιωνία η μνήμη στο Χριστόδουλο Αγαπίου!