Η Δημοκρατία και ο Ναός της

Vouli-4

Της Έλενας Περικλέους

Μέλος Πολιτικού Γραφείου ΕΔΕΚ, Εκπαιδευτικός

Ζούμε σαφέστατα στην εποχή της απώλειας. Στην εποχή που οι λέξεις έχασαν την έννοιά τους. Οι θεσμοί την αξία τους. Οι άνθρωποι το ήθος τους. Η αλήθεια τη σημασία της. Η πολιτική το ρόλο της. Η Δημοκρατία την ουσία της… και οι Ναοί την ιεροσύνη τους.
Δημοκρατία: Η εξουσία στον λαό. Βουλευτές: Οι αντιπρόσωποι του λαού. Τα δικά μας συμφέροντα, τα δικά μας δικαιώματα υπερασπίζονται. Νομοθετούν για μας. Κέντρο της ανησυχίας και της αγωνίας τους δεν είναι η επανεκλογή τους αλλά η εξυπηρέτηση των δικών μας συμφερόντων. Σας ακούγεται περίεργο; Νομίζατε πως είναι εκεί για ίδιον όφελος; Δικό τους και των κομμάτων τους; Τώρα αν συγκρούονται βλέπουν και κάνουν ανάλογα; Λάθος σας! Σταματήστε να αντιμετωπίζετε με κυνισμό τα πάντα γύρω σας. Οι νομοθέτες μας για μας ανησυχούν. Νυχθημερόν. Όχι σε καμία περίπτωση δεν αναλώνονται σε δημόσιες σχέσεις. Δεν πηγαίνουν από χορό σε χορό, από εκδήλωση σε εκδήλωση. Από γάμο και βάφτιση σε κηδεία και μνημόσυνο. Μελετούν σε βάθος τις προτάσεις νόμου. Ξέρουν με λεπτομέρεια τα ζητήματα. Δεν άγονται και σε καμία περίπτωση δεν φέρονται από τους δυνατούς, τους πλούσιους τους επιτήδειους. (Βασική υποσημείωση: Κάθε κανόνας έχει τις θλιβερές και τις λαμπερές εξαιρέσεις του. Και προς τα πάνω, και προς τα κάτω.)

Ναός: Χώρος ιερός. Άσχετα σε ποιο είναι αφιερωμένος, μας βγάζει τον καλύτερό μας εαυτό. Ο χώρος της προσευχής, της αυτοσυγκέντρωσης, της αυτοβελτίωσης, της επικοινωνίας με το ανώτερο. Ο χώρος που σε κάνει να αιωρείσαι ανάμεσα στο πραγματικό και το ιδεατό. Ανάμεσα στο σήμερα και στην αιωνιότητα.

Σκεφτείτε τώρα αυτά τα δύο μαζί. Και ναός και δημοκρατία! Σκεφτείτε τον Ναό της Δημοκρατίας! Σκεφτείτε τώρα την Κυπριακή Βουλή! Καμία σχέση; Ε τώρα γίνεστε άδικοι. Μα γιατί τόση μεμψιμοιρία; Γιατί κρίνετε τα πάντα από μια μικρή, μια τόση δα άσχημη στιγμή;
Αλήθεια τώρα, μεταξύ μας. Πόσοι από εμάς ασχοληθήκαμε με το ενωτικό δημοψήφισμα περισσότερο από, συνολικά, μερικά δευτερόλεπτα στη ζωή μας; Συμφωνούμε πως είναι θέμα αρχής. Αλλά είπαμε, ζούμε στην εποχή που οι αρχές έφτασαν προφανώς στο τέλος τους. Όλα είναι σχετικά και κρίνονται ανάλογα με τις συνθήκες, τα συμφέροντα, τη στιγμή. Αυτό ονομάζεται βουτυροσπονδυλία ή ευελιξία κατά το πιο επιστημονικό. Κόβουμε, ράβουμε και φέρνουμε τα πάντα στα μέτρα μας. Κατά πως μας βολεύουν και εμάς και την συνείδησή μας, όση μας απόμεινε δηλαδή.

Ο ναός της δημοκρατίας βεβηλώθηκε, λένε οι τίτλοι, κατά την συνεδρία της βουλής την Παρασκευή. Βεβηλώθηκε γιατί κάποιοι αποκάλεσαν κάποιους άλλους μειοδότες και παραλίγο να έρθουν στα χέρια και αποχώρησε μια κοινοβουλευτική ομάδα και έβριζε ή γιουχάιζε το κοινό και εκκενώθηκε η αίθουσα. Αυτό μας ενόχλησε. Τελικά η υποκρισία μας δεν έχει όρια. Το θεαθήναι. Η εικόνα. Μην τσαλακωθεί το βουλευτικό κουστούμι. Οι κάτω από το τραπέζι συμφωνίες. Οι ομαδοποιήσεις για εξυπηρετήσεις συμφερόντων. Το ξεπούλημα της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Οι νόμοι που στήνονται ανάλογα με το τι βολεύει ποιους. Το αλισβερίσι με άλλα λόγια, που πολλοί το έχουν αλλά σίγουρα όλοι το ξέρουμε, ποσώς μας ενοχλεί. Μας ενοχλεί το να υψώσουν τη φωνή, το να γιουχαΐσουν, το να βρίσουν. Δεν το επικροτώ. Δεν μου αρέσει. Δεν είναι της δικής μου αισθητικής, αλλά αναγνωρίζω παρόλα αυτά την ειλικρίνειά του. Και μεταξύ μας, παρόλο που δεν πίστευα ποτέ πως θα το έλεγα, ίσως και να το προτιμώ τώρα πια και αφού έφαγα στη μάπα, ψέμα και υποκρισία και σκάνδαλα και απατεωνιές με καλοσιδερωμένα κουστούμια και μοδάτες γραβάτες και με όλη την απαιτούμενη ευγένεια να τα συνοδεύει και να τα πασπαλίζει με τον απαραίτητο καθωσπρεπισμό.

Κρίμα που δεν έχει χρόνο ο Ιησούς να περάσει και από το δικό μας ναό της δημοκρατίας για να αναποδογυρίσει έδρανα, και να σκορπίσει στο πάτωμα μυστικές συμφωνίες. Ελπίζω να μην βρει και αργύρια προδοσίας. Το μαστίγιο του και ο θυμός του μπορεί και να μας βοηθούσαν να συνέλθουμε. Να ξυπνήσουμε. Να δούμε το ποιοι είμαστε και να αποστρέψουμε ντροπιασμένοι το πρόσωπο. Γιατί ο ναός της δημοκρατίας, είναι ο δικός μας ναός και εμάς, όλους, αντικατοπτρίζει. Δεν μπορεί η βουλή μας να είναι διαφορετική από την κοινωνία μας. Με άλλα λόγια έχουμε αυτό που μας αξίζει. Η ευθύνη τους όμως είναι μεγαλύτερη. Η κοινωνία προς τα πάνω κοιτάζει και πράττει ανάλογα. Τους ηγέτες της κοιτάζει και παίρνει γραμμή.

Ουαί και αλίμονο Γραμματείς και Φαρισσαίοι Υποκριταί!