ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Το σπήλαιο, το κόκκινο χάπι και το Twitter

maxresdefault

Είπα να μην ενημερωθώ. Έκλεισα από τον ρευματοδότη, είμαι και «οικολόγα» στραβάρα μου, την τηλεόραση και είπα να ανοίξω ένα βιβλίο. Είπα να το παίξω και κουλτουριάρα και πήρα ένα κατασκονισμένο Σεφέρη και ένα καταχωνιασμένο στα πίσω πίσω της βιβλιοθήκης Πλάτωνα.

«Τ΄ αηδόνια δεν σε αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες», έλεγε ο ποιητής και ο μύθος που ξετυλίχτηκε αποκάλυψε πως για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη, για ένα είδωλο είναι που είχε γίνει ο πόλεμος στην Τροία. Είναι άραγε αυτό που λέμε άνοιξε ο φάκελος της Τροίας; Μια ψευδαίσθηση ήταν λέει η Ελένη. Και να σου να κελαηδάει το αηδόνι, ή με άλλα λόγια να τιτιβίζει (twit), και να αποκαλύπτει τις αλήθειες. Τα είδωλα. Τις αυταπάτες. Τις ψευδαισθήσεις.

Θυμήθηκα μετά και το Matrix , αφού είχε προηγηθεί ένα φρεσκάρισμα του μύθου του σπηλαίου του Πλάτωνα. Ζούμε λέει φυλακισμένοι στις ψευδαισθήσεις μας. Μας εμποδίζουν τα δεσμά των αισθήσεων και τα δεσμά των εξουσιαστών, οι οποίοι μας χειραγωγούν από το να δούμε την αλήθεια. Αλυσοδεμένοι στη σπηλιά, με την πλάτη γυρισμένη στον πραγματικό κόσμο, αντικρίζουμε σκιές. Τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά στα τοιχώματα της σπηλιάς εμπρός μας. Και αυτό για μας είναι ζωή. Αυτός είναι ο κόσμος.

Δεν απελπίστηκα όμως. Ακόμα και όλα αυτά είναι καλύτερα από το να παρακολουθείς το δελτίο ειδήσεων. Είχα και το τιτίβισμα του αηδονιού στα αυτιά μου ακόμη, ναι εκείνου των Πλατρών, που δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Και πάνω εκεί ήταν που αποφάσισα να πάρω το κόκκινο χάπι και να ξυπνήσω από το όνειρο για να συνειδητοποιήσω το μέγεθος του εφιάλτη.

Και βγαίνοντας από το σπήλαιο, στο οποίο ήμουν αλυσοδεμένη τόσα χρόνια είδα το φως το αληθινό να τιτιβίζει (twit). Ναι! Ανακάλυψα το twitter! Εγώ και προφανώς όλοι οι πολιτικοί της Κύπρου. Από τους πιο καταξιωμένους (ονόματα δεν αποκαλύπτουμε, μπες στο twitter και θα μάθεις), μέχρι και εκείνους που δεν βγήκαν ακόμη από το αυγό. Και επιτέλους μπόρεσα να δω την αλήθεια κατάματα. Κατάφερα να ξεφύγω από χειραγωγήσεις και ψευδαισθήσεις. Βγήκα από το σπήλαιο. Είχα πάρει το κόκκινο χάπι της αφύπνισης (γεύση φράουλα, τίγκα στα φυτοφάρμακα και τις ορμόνες, αλλά σε ειδική προσφορά, όχι από τον γεράκο του δρόμου, αλλά από το πολυκατάστημα που μπορεί να μένει ανοικτό όπως και όσο θέλει! Ζήτω Βουλή αθάνατη!)

Το facebook πέθανε για μένα την ίδια εκείνη στιγμή. Οι εφημερίδες με τις πολυσέλιδες συνεντεύξεις ρίχτηκαν στην πυρά. Η ώρα της αλήθειας είχε φτάσει. Εξάλλου πόσα ψέματα να προλάβει να πει κάποιος μέσα σε 140 χαρακτήρες; Αποφάσισα λοιπόν να ενδιατρίψω και εγώ στο τιτίβισμα. Γιατί θα μου πείτε; Γιατί είπα μέσα μου πως αφού τιτιβίζει, όπως το αηδόνι, μην ξεχνιόμαστε, αλήθειες που θα μας αφυπνίσουν θα αποκαλύπτει.

Στο Twitter λοιπόν διάβασα ανακοινώσεις. Δηλώσεις και αντιδηλώσεις. Διάσημων κυρίως ατόμων που ως νέα αηδόνια αποφάσισαν να μας αφυπνίσουν από το μακάριο όνειρο της ευδαιμονίας.
Είδα το μεταναστευτικό τσουνάμι και τα σύνορα που κλείνουν και ανοίγουν κατά το δοκούν. Τους πρόσφυγες να σφραγίζονται ως πραμάτεια και να πηγαινοέρχονται με την Ευρώπη της ισονομίας, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης να τους δασμολογεί στα σύνορα και να τους στέλνει στον προσυμφωνημένο προορισμό.

Διάβασα και πανηγυρικές, σύντομες δηλώσεις για την έξοδο μας από το μνημόνιο, το οποίο θα ακριβοπληρώσουν τα ξενιτεμένα μας παιδιά και τα εγγόνια που δεν γεννήθηκαν ακόμη μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Σε 140 χαρακτήρες μπόρεσα να αντιληφθώ το πρόβλημα με την απεργία των νοσηλευτών και τις εύκολες ατάκες της καταδίκης ή και της υποστήριξης της, λες και υποστηρίζουμε ομάδα ποδοσφαιρική. Είσαστε υπέρ ή κατά, εξουθενωμένοι πολίτες που αναλώνεστε στις ουρές των ΓΕΣΥνοσοκομείων μας;
Σε 140 χαρακτήρες μπόρεσα να δω το φως το αληθινό για το Κυπριακό και την λύση που έρχεται με την ευθυγράμμιση των άστρων, ναι εκείνων που πάνε τώρα τελευταία να μας κάνουν νερά, αλλά που θα πάει, τιτιβίζοντας θα τους αλλάξουμε τα φώτα και θα τα ξαναευθυγραμμίσουμε.

Και πάνω που εξουθενωμένη από την αφύπνιση στην αλήθεια είπα να κλείσω τα αυτιά μου στο ενοχλητικό τιτίβισμα της, ήρθε στα αυτιά μου συνειρμικά και το γνωστό άσμα, που χόρευα μέχρι εξουθένωσης, τον παλιό καλό καιρό, στην ντισκοτέκ την παλιά. Come on let’s twist again…. Και άλλαξα το twist σε twit και συνέχισα υπό την επήρεια του κόκκινου χαπιού, εκείνου της αφύπνισης, την έξοδο μου από το σπήλαιο των ψευδαισθήσεων και της εικονικής πραγματικότητας, επιδιδόμενη στο twitter μέχρι τελικής πτώσης.

Come on let’s Twit again… Αφού η των σκανδάλων και της διαφθοράς κορυφή του παγόβουνου μόλις που έχει φανεί.

You may also like