Πολυφωνία ή φίμωση ιδεών;

Vouli-4
Τις προηγούμενες βδομάδες, ένεκα της ολοκλήρωσης του κοινοβουλευτικού έργου για το 2016, έγιναν πληθώρα και μακροσκελείς συζητήσεις στα έδρανα της Βουλής, αναφορικά με φλέγοντα θέματα των ημερησίων διατάξεων της ατζέντας της ολομέλειας , αλλά και αναφορικά με τη συζήτηση για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την ψήφιση των προϋπολογισμών του 2017.

Στη φάση αυτή, ένιωσα την ανάγκη να χαιρετίσω τη στάση των βουλευτών Α. Αδάμου, Π. Μυλωνά και Ε. Χαραλαμπίδου, που διαχώρισαν τη θέση τους από το κόμμα τους, ψηφίζοντας διαφορετικά τόσο σε θέματα που αφορούσαν την ατζέντας της ολομέλειας όσο και σε θέματα  σχετικά με τον προϋπολογισμό, πληρώνοντας μερικοί , έτσι, το τίμημα της επίκρισης και της προσβολής από συναδέρφους τους, όπως έγινε με την  περίπτωση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου και το τη φράση του Α. Κυπριανού που έγραψε ιστορία «εσύ να μη μιλάς». « Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι καταχράσθηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία». Παρόλο που ειπώθηκε από τον Ισοκράτη στην Αρχαία Αθήνα, τόσες χιλιάδες χρόνια πριν, δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. Στις μέρες μας διαφαίνεται μια επιτακτική αναγκαιότητα επαναπροσδιορισμού των εννοιών της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, μιας και λοιδορούνται τόσο από τους πολίτες, όσο και από τους πολιτικούς της γενέτειράς χώρας των υπέρτατων αυτών αξιών.

Σίγουρα στόχος της πολιτικής και των κομμάτων  δεν πρέπει να είναι η κομματοποίηση και ο φανατισμός των μελών τους, με στόχο τον προσηλυτισμό και τη χειραγώγηση, αλλά πρέπει να είναι η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης που μπορεί να οδηγεί άφοβα σε μια ελεύθερη βούληση και τοποθέτηση. Δυστυχώς, στη σύγχρονη πολιτική σκηνή αυτό δεν υφίσταται, αφού ο διαχωρισμός της θέσης του πολιτικού από τη θέση του κόμματος του μπορεί να έχει βαρυσήμαντες γι’ αυτόν συνέπειες, ακόμα και μέσα στο χώρο του κοινοβουλίου. Έτσι , βέβαια, φαίνεται και η ποιότητα της πολιτικής που πρεσβεύει η κάθε πολιτική παράταξη, καθώς και ο τρόπος που απαιτεί από τα μέλη της την υπακοή. Σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία αυτά τα φαινόμενα έπρεπε να είναι ανύπαρκτα, και ειδικότερα από χώρους που τάσσονται κατά των ρατσιστικών και ακραίων συμπεριφορών.  Σε μια δημοκρατική κοινωνία και στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού έργου ενός βουλευτή  είναι άξια θαυμασμού , αν όχι υποχρέωση, η προσωπική τοποθέτηση και ο διαχωρισμός της θέσης ενός πολιτικού από τις «κομματικές αγκύλες» .

Αδιαμφισβήτητα, στους χαλεπούς και κρίσιμους καιρούς για τον τόπο μας , που διανύουμε αυτή τη στιγμή, στόχος όλων των κομμάτων και όλων των πολιτικών παρατάξεων , δε θα πρέπει να είναι οι ευφημισμοί, η στυγνή αντιπολίτευση,  οι πομπώδεις ομιλίες και η ανάγκη αυτοπροβολής, αλλά η συνεργασία για προάσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων του κυπριακού λαού, που παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και παρά της αρχές της Ε.Ε, γίνεται  μια υπόκωφη προσπάθεια διακύβευσης τους. Στα πλαίσια της συνεργασίας, εξυπακούεται και η ελεύθερη προσωπική κρίση και τοποθέτηση του κάθε πολιτικού προσώπου , χωρίς παρωπίδες και χωρίς εξαναγκασμούς και χειραγώγηση. Για να μπορέσει να επιτευχθεί μια λύση που έχει ως γνώμονα τα δικαιώματα και το συμφέρον του Κύπριου-Ευρωπαίου πολίτη, χρειάζεται η πολυφωνία στη Βουλή, η οποία βεβαίως θα στοχεύει την εύρεση της χρυσής τομής για την επίτευξη μιας λύσης που είναι προς όφελος του λαού της και όχι προς όφελος του κατακτητή και των «μεγάλων» που εποφθαλμιούν τη γη μας για την εξυπηρέτηση των δικών τους γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων. Ομοίως, οι βουλευτές, ως άγρυπνοι φρουροί των συμφερόντων του λαού τους, καλούνται να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις τοποθετήσεις τους και στις θέσεις τους απέναντι σε θέματα που τα επηρεάζουν, διότι η πλάστιγγα της ευθύνης μιας οποιασδήποτε απόφασης γέρνει αναντίρρητα προς τη Βουλή, που αντιπροσωπεύει την εξελεγμένη φωνή του λαού.