ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η κόκκινη «αγνοούμενη» γραμμή

agnooumenoi-1974

Πολλές(;) οι κόκκινες γραμμές που κατά καιρούς τέθηκαν για το Κυπριακό. Διαφορετικές από κάθε κομματική παράταξη, σε σημείο που κάποιος δικαίως απορεί κατά πόσο υπάρχουν τομές στις απόψεις των κομμάτων για το θέμα, άσχετα με το δήθεν «κοινό» ανακοινωθέν του εθνικού συμβουλίου. Με αυτά και με εκείνα νομίζω πως θα έπρεπε να τεθεί επιτέλους από κοινού άλλη μια κόκκινη γραμμή. Ας προστεθεί στο κάτω κάτω με μικρά γράμματα, ως Υ.Γ., στο όποιο κοινό ανακοινωθέν, στην όποια δημοσιοποίηση συγκλίσεων, στο όποιο έγγραφο της όποιας λύσης.

Μια κόκκινη «αγνοούμενη» γραμμή διακοσμημένη με κίτρινες κορδέλες. Που ξεκινά από σημεία μαχών και από χωριά που εγκαταλείπονται μέσα στον πανικό του πολέμου και της προδοσίας. Μια κόκκινη γραμμή με έντονες τις ουλές της βίας, των πυροβολισμών, των μαζικών τάφων, των οστών που επιστρέφουν σε μικρά κουτιά για να τοποθετηθούν σε χέρια γερασμένα από χάδια που ποτέ δε δόθηκαν.

Για να ησυχάσουν ψυχές που για 41 χρόνια αναμένουν μια επιστροφή που δεν επέστρεψε ποτέ. Για να αφαιρέσουν το επιπρόσθετο πιάτο από το ορφανεμένο τραπέζι, ή αν γινόταν το όνειρο αλήθεια, να το γεμίσουμε και να αδειάσει στο λεπτό από τον πεινασμένο αγαπημένο. Για να τοποθετήσουν την άδεια καρέκλα στη γωνιά. Για να επιτρέψουν στα δάκρια της αναμονής να μετατραπούν σε δάκρυα πένθους. Για να δώσουν την ευκαιρία στο καντήλι επιτέλους να ανάψει και στα κόλλυβα να ψηθούν και να παρηγορήσουν. Ας μας αφήσουν να «κηδέψουμε» (να φροντίσουμε) και τον τελευταίο αγνοούμενο νεκρό μας.  Για να γίνουν οι πληγωμένες μνήμες επιτέλους ανάμνηση ανθρώπων αγαπημένων που το νήμα της ζωής τους κόπηκε από έναν πόλεμο που έγινε (αν και προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο). Και αν υπάρχουν ακόμη ζωντανοί, να τους κλείσουμε επιτέλους στην αγκαλιά μας και να κλάψουμε για όλα εκείνα τα χρόνια της απουσίας, της απώλειας, της έλλειψης.

Δε θα μιλήσω για το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαπλοκής, διαφθοράς, εξαπάτησης που ακόμη καλά κρατεί. Δε θα πω τίποτα για επιτροπές που δήθεν διερευνούν την τύχη, ή καλύτερα την ατυχία των αγνοουμένων. Δε θα δηλώσω ικανοποιημένη για τις κηδείες που γίνονται κατά διαστήματα και για τους πατριωτικούς λόγους που εκφωνούνται πάνω από μια χούφτα κόκκαλα.

Οι αγνοούμενοι πρέπει να μας στοιχειώνουν. Να μας ξυπνούν τις νύχτες, εμάς και την όποια συνείδηση μας έχει απομείνει, να μας ταρακουνούν και να απαιτούν ανάπαυση. Καλά τους «χρησιμοποιήσαμε» τόσα χρόνια που μας βόλευε τώρα πια πρέπει να τους προτάξουμε ως προαπαιτούμενο της όποιας λύσης. Αν μη τι άλλο ας θάψουμε τους νεκρούς μας, ας κλάψουμε τους νεκρούς μας, ας αφήσουμε την πληγή επιτέλους να κλείσει για να μην κακοφορμίσει και να τινάξει στον αέρα τις όποιες λεπτές ισορροπίες επιχειρούμε να κτίσουμε με τις πολύπλοκες συμφωνίες και τα πολυεπίπεδα κριτήρια επιστροφής, δικαιωμάτων, ιδιοκτησίας.

Υπάρχουν 1619 λόγοι να συνεχίσουμε να θυμόμαστε και να αντιστεκόμαστε στο «θάψιμο» του θέματος. Κάθε ένας από τους 1619 λόγους είναι κάποιων ο αγαπημένος.

Η κόκκινη «αγνοούμενη» από το 1974 γραμμή, ας κλείσει. Ας σταματήσει να μας πονεί και ας καθίσει επιτέλους ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, και υπάρχουν πολλοί που τελικά περί χρημάτων τον αγώνα της διακρίβωσης ποιούσιν.

You may also like