Η Αστυνομία

c93184096d519f78b5d0f449e389d588_XL

Χωρίς αστυνομία δεν υπάρχει κράτος. Πόσο μάλλον αν το κράτος αυτό είναι το κύριο, το διαχρονικό στήριγμα ενός Λαού στον αγώνα του για επιβίωση. Αυτά για μας. Γενικά τώρα για την αστυνομία δύο πρέπει να είναι οι στόχοι της.

– Η αγάπη και ο σεβασμός του πολίτη
– Ο φόβος και ο σεβασμός του κακοποιού και του παράνομου

Πως κρίνεται η επιτυχία σ’ αυτούς τους δύο στόχους; Από πολλά πράγματα: Από την αμεροληψία, την αντικειμενικότητα, την προσήλωση στο γράμμα και το πνεύμα του νόμου, τη συμπεριφορά, τη σωστή άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που έχει ένας αστυνομικός και πολλά άλλα. Τη μόρφωση και την εκπαίδευση, τη σωματική και ψυχική υγεία του κάθε αστυνομικού. Κυρίως όμως κρίνεται από τον τρόπο που ασκεί τη νενομισμένη για επίτευξη των σκοπών της, βία κατά του παρανομούντος η εκτρεπόμενου ατόμου.

Το στοιχείο αυτό είναι κρίσιμο για την εκτίμηση που έχει ή δεν έχει ένα αστυνομικό σώμα. Και δεν είναι σπάνια που τα ΜΜΕ και γενικά η κοινωνία απασχολούνται με τέτοια ζητήματα άσκησης υπερβολικής, ή μή ανάλογης όπως βίας εναντίον παρανομούντων. Η στάση όλων μας απέναντι σε τέτοια φαινόμενα διαμόρφωσε σε τελευταία ανάλυση την ίδια την ποιότητα της Αστυνομίας.

Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα: Όταν ήμουν Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης ο τότε Γεν. Εισαγγελέας προσήψε κατηγορίες για άσκηση υπερβολικής βίας εναντίον δύο αστυνομικών της ΥΚΑΝ κατόπιν παραπόνου του συλληφθέντος και καταδικασθέντος για διακίνηση και εμπορία ναρκωτικών, ότι ασκήθηκε εναντίον του υπερβολική βία από τους αστυνομικούς οι οποίοι του προκάλεσαν σωματική βλάβη (τραύματα). Σημειωτέο ότι η σύλληψη έγινε κατόπιν σκληρής πάλης κατά την οποία ανταλλάγησαν γρονθοκοπήματα και κλωτσιές και από τις δύο πλευρές. Διαφώνησα τότε με τον Γ. Εισαγγελέα διότι τα τραύματα αυτά προκλήθηκαν κατά τη σύλληψη κατόπιν πάλης και όχι κατά την κράτηση.

Το δικαστήριο αθώωσε τους αστυνομικούς και ευτυχώς, διότι αν τους καταδίκαζε διερωτώμαι ποιος αστυνομικός θα τολμούσε να συλλάβει εμπόρους ναρκωτικών ή άλλους κακοποιούς. Τότε τα ΜΜΕ περίπου δεν ασχολήθηκαν με την υπόθεση γιατί η αθώωση αστυνομικών δεν πωλούσε. Ήταν όμως τόσο σημαντική για την ποιότητα και το είδος της αστυνομίας που θέλουμε.

Δεύτερο παράδειγμα, και πάλιν επί της Υπουργίας μου, η περίπτωση κακοποίησης δύο νεαρών (φοιτητών) από περίπολα της αστυνομίας. Το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις και δικαιολογημένα, γιατί εδώ επρόκειτο σαφώς για άσκηση υπέρμετρης και αδικαιολόγητης βίας εναντίον δεμένων νέων, που ότι και να έλεγαν ή να έκαναν (ύβρεις ή οτιδήποτε) δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τη βία που ασκήθηκε εναντίον τους. Εδώ οι αστυνομικοί έδρασαν ως τιμωροί για υποτιθέμενη απρεπή συμπεριφορά ή για αντίσταση κατά της αρχής. Η τιμωρία όμως δεν είναι δουλειά της αστυνομίας είναι δουλειά του δικαστηρίου.

Το τρίτο παράδειγμα είναι η πρόσφατη περίπτωση της κακοποίησης κρατουμένου στην Πόλη Χρυσοχούς. Εδώ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και εμπερικλείουν ευθύνες πολλοί. Γιατί; Ο παραπονούμενος αντιστάθηκε κατά τη σύλληψη του, και τραυμάτισε με μαχαίρι τον έναν εκ των δύο αστυνομικών υποχρεώνοντας τον άλλο να βγει και να καλέσει σε βοήθεια άλλους αστυνομικούς για να επιτευχθεί η σύλληψη. Το δικαστήριο δίκασε τον παραπονούμενο, τον βρήκε ένοχο και τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών με αναστολή. Γιατί αναστολή; Τί μήνυμα δίνει αυτή η απόφαση του δικαστηρίου προς όσους δεν δέχονται τις νόμιμες αστυνομικές αποφάσεις;

Αυτοδικήστε, μαχαιρώστε και δεν θα τιμωρηθείτε. Λυπούμαι αλλά η απόφαση αυτή είναι εντελώς λανθασμένη και επικίνδυνη πολύ περισσότερο αν σκόπευε να μαλακώσει τον παραπονούμενο για κακοποίηση για να μην ακολουθήσει μήνυση κατά των αστυνομικών. Περαιτέρω. Που ήταν ο Υπουργός, ο Αρχηγός Αστυνομίας, η Αρχή Διερεύνησης παραπόνων και ισχυρισμών κατά της αστυνομίας στον ενάμισι χρόνο που διέρρευσε από το συμβάν;

Οι δηλώσεις περί μηδενικής ανοχής δεν είναι αρκετές για να πείσουν την κοινωνία. Εξ άλλου αυτός που τις έκανε είναι το ίδιο πρόσωπο που χρειάστηκαν πέντε αυτοκτονίες και δεν ξέρω πόσες απόπειρες στις φυλακές για να απομακρύνει την αιτία του κακού. Δεν ήταν νομίζω μηδενική η ανοχή τότε. Και πολύ φοβούμαι ότι δεν είναι και τώρα. Το περιστατικό λοιπόν στην Πόλη Χρυσοχούς έχει βλάψει όσο τίποτε άλλο την εικόνα της αστυνομίας με πολλούς θεσμούς να εμπλέκονται την δικαιοσύνη, την Αρχή διερεύνησης παραπόνων και ισχυρισμών κατά της Αστυνομίας, τον Αρχηγό, τον Υπουργό για να μην αναφέρω και τον Γ. Εισαγγελέα.

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την εικόνα της Αστυνομίας, γιατί και εμείς συμμετέχουμε στη διαμόρφωση της. Με τα μηνύματα που ο καθένας εκπέμπει.

You may also like