ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Φύλο μου ριγμένο σε μίαν άκρη

gender-discrimination

Οι φυλετικές διακρίσεις είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα το οποίο  λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικές διαστάσεις. Συνυφασμένες με την κουλτούρα μας, μολύνουν την παιδεία μας και πολλές φορές στιγματίζουν τα παιδιά σε πολύ τρυφερή ηλικία, μιας και διεισδύουν στον τρόπο που οι γονείς τα  διαπαιδαγωγούν.

Αναμφισβήτητα, οι φυλετικές διακρίσεις είναι υπαρκτές σε όλες τις χώρες, με αποτέλεσμα ακόμη και οι πιο ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες να αδυνατούν να απαλλαγούν πλήρως από αυτές. Έρευνες των τελευταίων δύο δεκαετιών καταδεικνύουν ότι πολλές φορές οι γυναίκες αδυνατούν να ανελιχθούν και να φθάσουν σε υψηλές κλίμακες στο χώρο εργασίας τους. Απόρροια αυτού του φαινομένου είναι η παραμονή τους σε χαμηλότερες βαθμίδες και η διοίκηση τους από νεότερους άνδρες με λιγότερα προσόντα ή και  λιγότερα χρόνια υπηρεσίας. Η πιο συνήθης αιτιολόγηση είναι ότι οι γυναίκες δεν κατέχουν τις γνώσεις και τις ικανότητες για να στελεχώσουν διοικητικές θέσεις. Όμως στην περίπτωση της χώρας μας κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί. Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία Κύπρου τα έτη 2011- 2012 σε προπτυχιακό επίπεδο από τις 17.551 εγγεγραμμένων φοιτητών οι 10.130 ήταν γυναίκες, σε μεταπτυχιακό επίπεδο από τις   5.053 οι 3.122 ήταν γυναίκες και τέλος σε διδακτορικό επίπεδο από τους 701οι 377 ήταν γυναίκες. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και δυστυχώς λένε πολλά. Το work place gender equality agency σε πρόσφατη έρευνα του, τα αποτελέσματα της οποίας φιλοξένησε το  περιοδικό In Business,  κατέδειξε τα εξής: 1 στα 4 στελέχη στις τρεις υψηλότερες βαθμίδες διοίκησης  είναι γυναίκες, από τους διευθυντές το 39.8%, από τους ανώτερους διευθυντές το 31.7%, από τους γενικούς διευθυντές το 27.8%, από τις θέσεις διοίκησης ΄κλειδιά’ το 26.1% και από τους CEO το 17.3%.  Οι ηγετικές θέσεις είναι  στην πλειοψηφία τους ανδροκρατούμενες θέσεις.

Ανάμεσα στους κυριότερους λόγους που το φαινόμενο αυτό είναι τόσο έντονο είναι η αντίληψη ότι οι γυναίκες δεν είναι όσο ικανές  ή αφοσιωμένες όσο οι άνδρες. Συνεπώς πολλές φορές  μια γυναίκα εκλαμβάνεται ως μια υπάλληλος που δεν θα αφιερώσει ολοκληρωτικά το χρόνο της στην εργασία- καριέρα της διότι παράλληλα με αυτήν θα φροντίσει το σπίτι και την οικογένεια (κάτι το οποίο η κοινωνία αναμένει από αυτήν). Αυτές  οι πεποιθήσεις τοποθετούν φραγμούς στην ανέλιξη των γυναικών. Επιπρόσθετα η έλλειψη γυναικείων προτύπων μειώνει ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθηση των γυναικών οι οποίες συχνά σταματούν να διεκδικούν. Είτε διότι γνωρίζουν από πριν ότι δεν θα τους δοθεί  η ευκαιρία  λόγο των προαναφερθέντων πεποιθήσεων  και πρακτικών του χώρου εργασίας τους είτε διότι και για τις ίδιες η δημιουργία οικογένειας λειτουργεί ανασταλτικά προς την επιδίωξη των επαγγελματικών  φιλοδοξιών τους. Και έτσι σταματούν να παίρνουν πρωτοβουλίες και να αναλαμβάνουν επιπρόσθετα πρότζεκτς που θα αναδείξουν τις ικανότητες και τα προσόντα τους. Κάπως έτσι παγιδεύονται στις χαμηλότερες βαθμίδες και βλέπουν τις ηγετικές θέσεις ως άπιαστα όνειρα.

Παρόμοια φαινόμενα παρουσιάζονται και στο κοινοβούλιο όπου οι γυναίκες δεν αντιπροσωπεύονται όσο οι άνδρες και στα υπουργεία όπου δεν διορίζονται γυναίκες. Υπάρχει μόνο μια γυναίκα υπουργός διορισμένη από την παρούσα κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.

Το γυναικείο φύλο θα είναι πάντα ριγμένο σε μια γωνιά, θα τυγχάνει φτωχής αν όχι μηδαμινής εκπροσώπησης, αν πρώτιστα  οι γυναίκες δεν προσπαθήσουν  να κατακτήσουν θέσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Θα κλείσω αυτό το άρθρο με τα λόγια της Sheryl Sandberg, της COO του γνωστού σε όλους μας Facebook: ‘Don’t leave before you leave’. Με λίγα λόγια οι γυναίκες ας διεκδικήσουμε ευκαιρίες για να επιδείξουμε  τα ταλέντα, τις γνώσεις και τις δεξιότητές μας και ας μην αφήσουμε την σκέψη ότι κάποτε ίσως να μην έχουμε χρόνο γιατί θα δημιουργήσουμε οικογένεια, να μας κρατά πίσω. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας να αλλάξουμε διότι η κοινωνία μας δεν θα αλλάξει αν δεν αλλάξουμε εμείς.